Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:28-36

Масъулияти соҳибони ҳайвонҳо

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Худои Таоло одамро натанҳо барои марги худаш, балки барои беэҳтиётӣ, ки ба оқибатҳои вазнин оварда мерасонад, низ ҷавобгар донистааст. Ҳамин тавр натанҳо буқаро, балки соҳиби онро ҳам барои пешгирӣ накардани чунин «ҳодисаҳои фавқулода» ба ҷазои марг дода мешавад. (оят. 33-36).

Худои Таоло одамро на танҳо барои кори бад, балки барои беэҳтиётӣ низ ҷавобгар медонад. Дар Хуруҷ 21:33-36 мебинем, ки агар соҳиби гов медонист, ки говаш шохзан асту онро нигоҳ надошт, ӯ низ гунаҳкор ҳисоб мешуд. Ин ба мо нишон медиҳад, ки Худо танҳо ба кори зоҳирӣ нигоҳ намекунад, балки ба масъулияти дили инсон ҳам назар мекунад. Дар зиндагии тоҷикон ҳам мегӯянд: «Оташро хомӯш накунӣ, деҳаро месӯзонад». Яъне беаҳамиятӣ метавонад ба зарари калон оварда расонад.

Ин қонунҳо нишон медиҳанд, ки ҷони одам назди Худо бисёр арзиш дорад. Дар ояти 28 гуфта шудааст: «Ва агар гове мард ё занро шох занад, ва ӯ бимирад, он говро бояд сангсор кунанд…» (Хур. 21:28 KMO). Худо намехоҳад, ки марги инсон кори оддӣ шумурда шавад. Барои Худо одам аз молу чорво ва ҳар чизи дигар қимматтар аст. Дар ҷомеаи мо баъзан одамон барои ҳифзи обрӯ ё мол кӯшиш мекунанд, вале ба дили шикастаи инсон аҳамият намедиҳанд. Аммо Худо аввал ба инсон нигоҳ мекунад.

Ин қонунҳо ҳамчунин ба мо нишон медиҳанд, ки гуноҳ чӣ аст. Қонун мисли ойина аст. Ойина чирки рӯйро нишон медиҳад, вале онро тоза карда наметавонад. Шариати Худо гуноҳи моро ошкор мекунад, аммо моро наҷот дода наметавонад. Қонун роҳро нишон медиҳад, вале қуввати дигар шуданро намедиҳад. Барои ҳамин инсон ба раҳмати Худо ва ба Исои Масеҳ ниёз дорад. Павлус мегӯяд, ки наҷот аз иҷрои шариат нест, балки аз файзи Худост. Аммо ин маъно надорад, ки қонун бад аст. Баръакс, қонун ба мо мефаҳмонад, ки чӣ рост ва чӣ нодуруст аст.

Барои тоҷикон ин дарс бисёр амалӣ аст. Баъзан одам мегӯяд: «Ман касеро накуштам, дуздӣ накардам, пас одамони хуб ҳастам». Аммо Худо танҳо корҳои берунаро намебинад. Ӯ ба беэҳтиётӣ, сахтии дил, бепарвоӣ ва зараре, ки ба дигарон мерасонем, низ назар мекунад. Шояд касе бо сухани сахт дили дигареро шиканад ё бо бемасъулиятӣ ба оилааш зарар расонад. Ин чизҳо ҳам назди Худо муҳиманд.

Хислати Худо

Ва агар гове мард ё занро шох занад, ва ӯ бимирад, — он говро бояд сангсор кунанд ва гӯшташро нахӯранд; вале соҳиби гов айбдор нест. (21:28)

Чун ҷони одам аз ҳар молу мулк беандоза қимматтар аст, фармуд, ки ҳайвонеро ки одамро ба ҳалокат расондааст, низ сангсор кунанд.

Ҳамзамон, ин порча моро ба муҳаббат ва масъулият даъват мекунад. Агар мо донем, ки чизе ба дигарон зарар мерасонад, бояд пеши роҳи онро гирем. Падар нисбати хонааш, соҳибкор нисбати коргаронаш ва ҳар шахс нисбати ҳамсоя ва дӯстонаш ҷавобгар аст. Имони ҳақиқӣ танҳо дар сухан нест. Он дар тарзи зиндагӣ, ғамхорӣ ва муносибат бо дигарон дида мешавад.

Дарсҳои Худо

Одами, айбдор барои расонидани зарари моддӣ, бояд барои ин ба ҷавобгарӣ кашида шавад. Нишондод муайян карда шудааст, ки Худои Таоло ба эҳсосоти ҷабрдида бештар таваҷҷӯҳ мекунад, назар ба шахсе, ки боиси ин ҳодиса шудааст.

Худо муқаддас ва одил аст. Ӯ гуноҳро ҷиддӣ мегирад. Аммо Ӯ ҳамчунин пур аз раҳмат аст ва роҳи бахшишро дар Масеҳ кушодааст. Қонун гуноҳро нишон медиҳад, вале Масеҳ дилро нав мекунад.