Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:1-13

Худо ба Мусо зоҳир мешавад. Исроил дар кӯҳи Сино Худо ба воситаи Мусо ба исроилиён ошкор кард, ки чӣ тавр онҳо бояд, ба пеши Ӯ омада метавонанд.

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Худои Таоло исроилиёнро аз ғуломии Миср озод кард ва дар тамоми роҳ ғамхори онҳо буд. Ӯ онҳоро ба сӯи кӯҳи Сино овард, то дар он ҷо бо Ӯ вохӯрӣ кунанд ва Ӯро ибодат намоянд. Ин танҳо як сафар набуд, балки даъвати зинда ба муносибат бо Худо буд. Худо ба воситаи Мусо нияти Худро ошкор кард, ки мехоҳад аз ин халқ «салтанати коҳинон ва халқи муқаддас» бисозад. Ин даъват шарт дошт: онҳо бояд ба сухани Худо гӯш диҳанд ва онро иҷро кунанд. Барои ҳамин Худо ба онҳо фаҳмонд, ки чӣ гуна худро барои вохӯрӣ бо Ӯ омода созанд, зеро наздик шудан ба Худо кори оддӣ нест, балки муқаддас аст.

Хислати Худо

Дар давоми се моҳ пас аз баромадан аз Миср, Худованд халқашро қадам ба қадам роҳнамоӣ мекард (19:1-2). Ӯ онҳоро саросема намекард, балки бо сабр, бо ҳикмат ва бо ғамхорӣ мебурд. Дар давоми се моҳ, пас аз баромадан аз Миср, Худованд қадам ба қадам халқи Исроилро ба кӯҳи Сино мебурд (оят.3,12). Ҳар қадаме, ки онҳо мегирифтанд, зери назорати Ӯ буд. Ин нишон медиҳад, ки Худо на танҳо озод мекунад, балки роҳ ҳам нишон медиҳад. Ӯ мехост ба воситаи ин халқ кори бузург анҷом диҳад ва салтанати Худро нишон диҳад. Имрӯз ҳам Худо моро танҳо намегузорад. Ӯ моро ба нақшаи Худ дохил кардааст ва ҳар яки моро роҳнамоӣ мекунад. Савол ин аст: оё мо воқеан ба Ӯ таваккал мекунем ё бештар ба қувваи худ такя мекунем? Оё мо омодаем, ки ҳар ҷо Ӯ барад, равем?

3 Подшоҳон 18:21 мегуяд,

Ва Ильёс ба тамоми қавм наздик омада, гуфт: «То ба кай шумо дар миёни ду ақида мекалавед? Агар Худованд аст Худо, — Ӯро пайравӣ намоед, ва агар Баал аст, — варо пайравӣ намоед». Вале қавм дар ҷавоби ӯ сухане нагуфтанд.

Мо набояд гузорем, ки касе ё чизе барои мо аз Худо арзиштар ва муҳимтар гардад.

Дарсҳои Худо

7 Ва Мусо омада, пирони қавмро даъват намуд, ва ҳамаи ин суханонро, ки Худованд ба ӯ амр фармуда буд, ба онҳо пешниҳод кард. 8 Ва тамоми қавм якҷоя ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Ҳар он чи Худованд гуфтааст, ба ҷо хоҳем овард». Ва Мусо суханони қавмро ба Худованд ҳабар дод. (19:7-8)

Исроилиён бо як дил ҷавоб доданд. Онҳо фаҳмиданд, ки файзи Худо бар онҳо рехта шудааст ва ҷавоби дуруст ба ин файз итоат аст. Онҳо танҳо сухан нагуфтанд, балки ваъда доданд, ки амал мекунанд. Аммо мо медонем, ки баъдтар барои онҳо нигоҳ доштани ин ваъда осон набуд. Ин ба мо як огоҳӣ медиҳад: гуфтан осон аст, аммо зиндагӣ кардан аз рӯи каломи Худо талош, сабр ва дилсупорӣ талаб мекунад.

Имрӯз мо ҳам дар файзи Худо зиндагӣ мекунем. Савол ин нест, ки мо чӣ мегӯем, балки ин аст, ки чӣ гуна зиндагӣ мекунем. Вақте ки каломи Худоро мешунавем, оё онро ба дил мегирем? Оё дар зиндагии ҳаррӯзаамон тағйироте ба амал меорем? Ё танҳо мешунавем ва мегузарем? Худо аз мо дили содиқ ва итоати воқеиро мехоҳад.

Биёед ҳар рӯз худро бисанҷем. Вақте қарорҳои хурду калон мегирем, оё ба хости Худо назар мекунем? Вақте мушкил меояд, оё ба Ӯ бовар мекунем? Вақте баракат мегирем, оё шукр мегӯем? Зиндагии имондор танҳо сухан нест, балки роҳест, ки ҳар рӯз бо Худо тай мешавад.

Худо ҳамзамон шахсӣ ва ҷиддӣ аст — инро мо дар Хуруҷ боби 19 равшан мебинем. Ӯ Исроилро аз ғуломӣ наҷот дод ва онҳоро ба назди кӯҳи Сино овард, то бо онҳо аҳд бандад. Ин танҳо як ҳодисаи таърихӣ нест; ин нишон медиҳад, ки Худо мехоҳад ба мардумаш наздик шавад. Ӯ дур намеистад, балки даъват мекунад, ки онҳо ба Ӯ тааллуқ дошта бошанд, мисли падаре, ки фарзандони худро ба назди худ мехонад.

Аммо ҳамин Худои наздик, ҳамзамон бисёр ҷиддӣ ва муқаддас аст. Вақте ки Ӯ бар кӯҳ нозил шуд, ҳузури Ӯ бо оташ, абр ва раъду барқ зоҳир гардид. Оташ нишонаи покӣ ва муқаддасии Ӯст. Худо мисли оташе аст, ки ҳар чизи нопокро месӯзонад. Муқаддасӣ маънои онро дорад, ки Ӯ комилан ба роҳи рост бахшида шудааст, Ӯ ҳеҷ гоҳ аз ҳақ дур намеравад. Аз ҳамин сабаб мардум бояд худро пок мекарданд ва омода мешуданд, зеро назди Худо бо дилу рафтори сабук рафтан мумкин нест.

Ин ҷо мо як ҳақиқати муҳимро мебинем: Худо на танҳо “дӯсти хуб” аст, балки Подшоҳи муқаддас аст. Ӯ шахсӣ аст — моро мешиносад, даъват мекунад, ғамхорӣ мекунад. Вале ҳамзамон Ӯ ҷиддӣ аст — Ӯро бо эҳтиром, тарси солим ва дили омода бояд пешвоз гирифт. Ба забони оддӣ, бо Худо “шӯхӣ кардан намешавад”. Дил бояд рост бошад.

Ин барои ҳаёти мо чӣ маъно дорад? Аввалан, Худо мехоҳад, ки ба мо наздик бошад. Ӯ моро фаромӯш накардааст. Дуюм, мо набояд ба Ӯ бепарво муносибат кунем. Худо бо мо сокин хоҳад буд, то ба мо кӯмак кунад, ки пок бошем ва ниятҳои худро дуруст созем. Чӣ қадаре ки мо Ӯро беҳтар шинос кунем, ҳамон қадар бештар дарк мекунем, ки Ӯ сазовори эҳтироми бузург аст.

Пас, биёед дилҳои худро омода кунем. На бо тарси гурез, балки бо тарси муқаддас — он эҳтироме, ки моро ба зиндагии дуруст мебарад. Худое, ки бо оташ нозил мешавад, ҳамон Худое аст, ки моро ба худ наздик мехонад.

Дуо

Эй Худованд, аз сидқи дил Туро шукр мегӯем, ки моро даъват кардӣ ва моро халқи Худ гардондӣ. Ба мо диле бидеҳ, ки ба Ту бовар кунад ва гӯшҳое, ки каломи Туро бишнаванд. Ба мо қувват деҳ, то на танҳо шунаванда, балки иҷрокунандаи каломи Ту бошем. Ба мо ёрӣ деҳ, ки дар ҳар қадам ба Ту таваккал кунем ва бо садоқат аз паси Ту равем. Омин.