Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:10-22

Намуди Сандуқи Аҳд

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Пеш аз ҳама Худо фармон дод, ки Сандуқи Аҳд соҳта шавад. Ин чизи муҳимтарин дар маъбад аст, зеро он рамзи тахти Худо, Подшоҳи ҳақиқии Исроил мебошад. Бо вуҷуд ин, ин «тахт» мисли тахтҳои подшоҳони заминӣ набуд. Худои Таоло мехост, ки ҳамроҳи қавми Худ ҳаракат кунад, вақте ки онҳо дар биёбон сафар мекарданд (оят. 10-16).
Сипас Худованд ба таври муфасал дастур дод, ки боми Сандуқи Аҳд чигуна хоҳад буд ва дар болои он бо Мусо вомехӯрад, то аҳкоми Худро ба халқи Исроил расонад (оят.17-22).

Дарсҳои Худо

12 Ва барои он чор ҳалқаи тилло бисоз, ва бар чор гӯшаи он васл намо: ду ҳалқаро бар як паҳлуяш, ва ду ҳалқаро бар паҳлуи дигараш. 13 Ва дастакҳо аз чӯби ақоқиё сохта, онҳоро бо тилло бипӯшон. 14 Ва он дастакҳоро ба ҳалқаҳое ки бар паҳлуҳои сандуқ ҳаст, дохил намо, то ки сандуқ ба воситаи онҳо бардошта шавад. 15 Он дастакҳо бояд дар ҳалқаҳои сандуқ бимонад, ва набояд аз он дур карда шавад. (25:12-15)

Худои Таоло ба исроилиён амр фармуд, ки сандуқро бо истифодаи дастаҳои чубини ҷудошаванда бардоранд, то дасташон ба он нарасад. Худо дар паҳлӯи мардум буд ва онҳоро дар сафар ҳамроҳӣ мекард. Аммо дар айни замон одамон ҳақ надоштанд, ки ба сандуқи аҳд даст расонанд ва бо ин восита байни худ ва Ӯ «масофаи» муайянро нигоҳ медоштанд. Худованд имрӯз ҳам ба мо наздик аст, аммо мо дар назди Офаридгори худ эҳтиром мегузорем ва ҳақ надорем, ки Ӯро идора кунем ва ё амалҳои Ӯро идора кунем.

Ба назди Худо бо роҳи Худо омадан

Дар биёбон Худо ба қавми Исроил фармон дод, ки Сандуқи Аҳдро бисозанд. Ин муҳимтарин қисми хаймаи муқаддас буд. Сандуқ рамзи ҳузур ва ҳукмронии Худо дар байни мардум буд. Аммо ин тахт мисли тахтҳои подшоҳони заминӣ набуд. Худо мехост дар миёни қавми Худ бошад ва онҳоро дар сафар ҳамроҳӣ кунад.

Худо ҳатто тарзи бардоштани сандуқро муайян кард:

«Он дастакҳо бояд дар ҳалқаҳои сандуқ бимонад, ва набояд аз он дур карда шавад».
Хуруҷ 25:15

Исроилиён ҳақ надоштанд, ки ба сандуқ даст расонанд. Худо наздик буд, аммо Ӯ ҳамчунин муқаддас буд. Мардум наметавонистанд ба ҳар роҳе ки мехоҳанд назди Ӯ биёянд. Онҳо бояд бо роҳи муайянкардаи Худо меомаданд.

Имрӯз ҳам бисёр одамон мехоҳанд Худоро бо фикри худ шиносанд. Баъзеҳо мегӯянд: «Ман Худоро ба тарзи худ парастиш мекунам». Дигарон танҳо ба расму ойин, анъана ё дини зоҳирӣ такя мекунанд. Аммо Худо мехоҳад инсон Ӯро бо роҳи ҳақиқӣ бишиносад, на бо фикрҳои заминӣ.

Дар замони Мусо Худо дар болои Сандуқи Аҳд бо мардум вомехӯрд. Баъдтар Исои Масеҳ нишон дод, ки вохӯрии ҳақиқӣ бо Худо танҳо дар ҷой ё маросим нест. Ӯ гуфт, ки парастандагони ҳақиқӣ Худоро бо рӯҳ ва ростӣ парастиш мекунанд.

Имрӯз мо ба воситаи Исои Масеҳ, ба назди Худо меоем. На ба воситаи расму ойин, на ба воситаи корҳои зоҳирӣ ва на бо роҳи фикрҳои инсонӣ. Рӯҳи Муқаддас дили моро ба Худо наздик мекунад ва Каломи Худо роҳи ҳақро нишон медиҳад.

Худо имрӯз ҳам наздик аст. Ӯ ғамхорӣ мекунад ва мехоҳад бо инсон муносибати зинда дошта бошад. Аммо мо наметавонем Худоро идора кунем ё Ӯро ба фикри худ монанд созем. Мо бояд фурӯтанона бо роҳи Ӯ назди Ӯ биёем.

Дар фарҳанги тоҷикӣ баъзан одамон мегӯянд: «Ҳар роҳ ба Худо мебарад». Аммо Каломи Худо нишон медиҳад, ки роҳи ҳақиқӣ Худо худаш муайян мекунад. Ин роҳ ба воситаи Исои Масеҳ кушода шудааст.

Имрӯз аз худ бипурс:
Оё ман Худоро бо роҳи ҳақиқӣ меҷӯям?
Оё ман ба анъана ва фикри одамон такя мекунам, ё ба Каломи Худо ва Рӯҳи Ӯ?

Худо дур нест. Ӯ мехоҳад ба инсон наздик бошад. Аммо Ӯро бояд бо роҳи Ӯ ҷустуҷӯ кард.