Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:1-14

Либосҳои коҳинон

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

1 Ва ту бародарат Ҳорун ва писаронашро бо вай, аз миёни банӣ‐Исроил, ба худ муқарраб бикун, то ки вай ба Ман каҳонат намояд: Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу, Элъозор ва Итомор, писарони Ҳорун. 2 Ва либосҳои муқаддас барои бародарат Ҳорун, аз баҳри иззат ва шукӯҳ бисоз. 3 Ва ту ба ҳамаи донодилон, ки Ман дили онҳоро аз рӯҳи ҳикмат пур сохтаам, сухан бирон, ки либосҳои Ҳорунро барои тақдис кардани вай бисозанд, то ки вай ба Ман каҳонат намояд. 4 Ва ин аст либосҳое ки бояд бисозанд: синабанд ва эфӯд ва ридо ва пероҳани катакчадор ва аммома ва камарбанд; ва бигзор либосҳои муқаддасро барои бародарат Ҳорун ва барои писаронаш бисозанд, то ки вай ба Ман каҳонат намояд; (28:1-4)

Худо Ҳорун ва писарони ӯро интихоб кард, то дар назди Ӯ хизмат кунанд. Барои онҳо либосҳои махсуси муқаддас тайёр карда шуданд. Ин либосҳо танҳо барои зебоӣ набуданд. Онҳо нишон медоданд, ки коҳинон хизмати махсус ва масъулияти бузург доранд. Дар болои эфӯд ду санги оникс буд, ки дар онҳо номи қабилаҳои Исроил навишта шуда буд. Ин маъно дошт, ки коҳинон тамоми халқро назди Худо намояндагӣ мекунанд.

Либосҳои коҳинон ҷалол ва тартиби Худоро нишон медоданд. Худо бетартибӣ ва беаҳамиятиро дӯст намедорад. Ҳар касе ки ба Ӯ хизмат мекунад, бояд бо эҳтиром ва масъулият хизмат кунад. Имрӯз ҳам, вақте одам ба ягон вазифа либоси махсус мепӯшад, маълум мешавад, ки ӯ масъулият дорад. Масалан, либоси духтур, муаллим ё сарбоз нишон медиҳад, ки онҳо вазифаи муайян доранд.

Аммо Худо танҳо ба либоси беруна нигоҳ намекунад. Одамон бештар ба намуди зоҳирӣ аҳамият медиҳанд, вале Худо ба дил менигарад. Коҳин метавонист либоси зебо дошта бошад, аммо агар дилаш аз Худо дур мебуд, хизмати ӯ ҳақиқӣ намешуд. Барои ҳамин, Худо мехоҳад, ки ҳам зиндагии берунии мо ва ҳам дили мо пок бошад.

Хислати Худо

Худо муқаддас аст ва мехоҳад, ки хизмат ба Ӯ низ бо эҳтиром ва қудсият анҷом ёбад. Либосҳои муқаддаси коҳинон нишон медоданд, ки хизмати Худо кори оддӣ нест. Аммо Худо аз ҳама бештар ба ростӣ, фурӯтанӣ ва муҳаббати дил аҳамият медиҳад.

Имрӯз низ мо метавонем дар берун худро «диндор» нишон диҳем, аммо Худо медонад, ки дар дили мо чӣ ҳаст. Оё мо барои намоиш хизмат мекунем ё аз муҳаббат ба Худо? Оё мо танҳо дар назди мардум хуб менамоем ё дар танҳоӣ ҳам ба Худо содиқ мемонем?

Дарсҳои Худо

5 Ва онҳо тилло ва лоҷвард, арғувон ва қирмиз ва катони нозукро бигиранд, 6 Ва эфӯдро аз тилло ва лоҷвард, арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бо бофти санъаткорона бисозанд. 7 Ду китфпӯшаки пайвандшавандае бар ду канори он бояд бошад, то ки он пайваст шавад. 8 Ва тасмаи бандубасти он, ки бар он аст, бояд бо ҳамон санъат, аз худи он, яъне аз лоҷвард, арғувон ва қирмиз ва катони нозуки дутоба бошад. (28:5-8)

Оят. 2,5-8. Либосҳои коҳинон нишон медоданд, ки онҳоро Худо аз дигарон барои инъикоси ҷалол ва ҳузури Худ ҷудо кардааст. Аммо имрӯзҳо, дар давраи Аҳди Ҷадид, коҳинон ва як гурӯҳи махсуси одамон нестанд, балки ҳамаи онҳое мебошанд, ки самимона ба Исои Масеҳ имон доранд. Аз ин рӯ, ҳамаи мо хизматгорони Худо ҳастем. Бинобар ин, ҳар коре, ки мо мекунем, бояд ҳамааш хизмат барои Ӯ бошад. (1 Тим. 4:5 – Чунки он бо каломи Худо ва бо дуо тақдис мегардад.)

Дар Аҳди Ҷадид ҳамаи имондорон ба Масеҳ барои хизмат даъват шудаанд. Мо ҳама «хизматгорони Худо» ҳастем. Баъзеҳо мавъиза мекунанд, баъзеҳо ёрӣ медиҳанд, баъзеҳо таълим медиҳанд ё дигаронро дастгирӣ мекунанд. Ҳар хизмати содиқона дар назди Худо арзиш дорад.

Либосҳои коҳинон ба мо ёд медиҳанд, ки хизмат масъулият дорад. Агар касе мегӯяд, ки ба Худо тааллуқ дорад, зиндагии ӯ низ бояд инро нишон диҳад. Сухан, муносибат, рафтор ва ҳатто тарзи зиндагии мо бояд шаҳодат диҳад, ки мо ба Худо хизмат мекунем.

Вале муҳимтар аз ҳама ин аст, ки дил ба Худо супорида шавад. Дар байни тоҷикон мегӯянд: «Чеҳраро об мешӯяд, дилро ростӣ». Худо дили пок, фурӯтан ва итоаткорро меҷӯяд.

Биёед танҳо «либоси берунаи диндорӣ» напӯшем, балки дили худро низ ба Худо бисупорем. Он вақт хизмати мо ҳақиқӣ мешавад ва зиндагии мо ҷалоли Худоро инъикос мекунад.