Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:1-11

Марҳамати Худо дар вақти ғазаб

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Гуноҳи гӯсолаи тиллоӣ муносибати байни Худо ва халқи Исроилро сахт вайрон кард. Барои ҳамин Худо ба онҳо гуфт, ки ба сӯи замине, ки ба онҳо ваъда карда буд, раванд, аммо Худаш дар миёни онҳо нахоҳад рафт. Ӯ фариштаи Худро пешопеши онҳо мефиристод (оятҳои 1–6). Сабаби ин сухани сахт гуноҳи онҳо буд. Худо муқаддас аст ва гуноҳро оддӣ қабул намекунад.

Аммо дар ҳамин вақти ғазаби Худо мо боз марҳамати Ӯро мебинем.

Мусо намехост, ки муносибати байни Худо ва халқ тамоман вайрон шавад. Ӯ хаймаи вохӯриро берун аз бошишгоҳ гузошт ва ба он ҷо мерафт, то бо Худо дуо кунад ва барои халқ шафоат намояд. Мардум низ фаҳмиданд, ки гуноҳи онҳо кори хурд набуд. Онҳо шарманда шуданд ва барои марҳамати Худо интизор буданд.

Барои мо, тоҷикон, ин ҳолат каме шинос аст. Вақте ки дар байни аъзои як оила ё хешовандон муносибат вайрон мешавад, баъзан як шахси калонсол ё шахси обрӯманд миёнарав мешавад, то ду тарафро боз ба ҳам наздик кунад. Ӯ намехоҳад, ки муносибат барои ҳамеша вайрон монад. Мусо низ чунин миёнарав буд. Ӯ барои халқ дар назди Худо истод ва барои барқарор шудани муносибати онҳо дуо кард.

Вақте ки сутуни абр ба даромадгоҳи хайма мефуромад, тамоми халқ инро медид. Онҳо аз назди хаймаҳои худ бармехостанд ва ба Худованд саҷда мекарданд. Онҳо фаҳмиданд, ки танҳо Худо метавонад гуноҳи онҳоро бубахшад ва муносибати вайроншударо барқарор кунад. Ва Худованд боз бо Мусо сухан мегуфт, чунон ки одам бо дӯсти худ сухан мегӯяд (оятҳои 7–11).

Хислати Худо

5 Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба банӣ‐Исроил бигӯ: „Шумо қавми гарданкаш ҳастед; агар Ман лаҳзае дар миёни шумо биравам, шуморо маҳв менамоям. Ва алҳол зебу зинати худро аз худ дур созед, ва Ман мебинам, ки бо шумо чӣ кунам“». (11:5)

Дуои фидокоронаи Мусо ва тавбаи самимии мардум ба дили Худо таъсир кард. Худои Таоло нисбат ба одамоне, ки мисли кӯдакон ба Наздаш меоянд, аз гуноҳи кардаашон сахт тавба мекунанд, таҳаммул менамояд. Оё рӯҳи шумо ба қадри кофӣ бенаво ва бечора аст, то ки Худованд тавонад шуморо мисли падар ба оғӯш кашад?

Ин суханон сахтанд, вале онҳо як ҳақиқати муҳимро нишон медиҳанд: Худо гуноҳро ҷиддӣ мегирад. Аммо дар айни замон, Ӯ барои тавбаи самимӣ ва дуои шафоатӣ роҳ мекушояд.

Мусо барои халқ фидокорона дуо мекард, мардум бошад, гуноҳи худро дарк карда, худро фурӯтан намуданд. Ин ба мо нишон медиҳад, ки вақте одам бо дили шикаста ва самимона ба Худо бармегардад, Худо марҳамат мекунад.

Дар фарҳанги мо падару модар ё калонсоле, ки фарзандаш аз кори кардааш сахт пушаймон шудааст, метавонад ӯро дубора ба оғӯш гирад. Худо низ моро даъват мекунад, ки бо ҳамин гуна дили фурӯтан ба назди Ӯ биёем. Мо набояд худро сафед кунем ё гуноҳамонро пинҳон намоем. Мо бояд онро эътироф кунем ва аз Худо бахшиш пурсем.

Дарсҳои Худо

7 Ва Мусо хаймаи худро гирифта, берун аз ӯрдугоҳ, дур аз ӯрдугоҳ барафрошт, ва онро хаймаи чомеъ номид; ва ҳар касе ки толиби Худованд буд, сӯи хаймаи ҷомеъ, ки берун аз ӯрдугоҳ буд, мебаромад. 8 Ва ҳангоме ки Мусо сӯи хайма мебаромад, тамоми қавм бархоста, ҳар яке ба дари хаймаи худ меистоданд, ва аз ақиби Мусо то даме ки ӯ ба хайма медаромад, нигоҳ мекарданд. 9 Ва ҳангоме ки Мусо ба хайма медаромад, сутуни абр фурӯд омада, ба дари хайма меистод, ва Ӯ бо Мусо сухан меронд. 10 Ва ҳангоме ки тамоми қавм сутуни абри ба дари хайма истодаро медиданд, тамоми қавм бархоста, ҳар яке ба дари хаймаи худ саҷда мебурданд. 11 Ва Худованд ба Мусо рӯ ба рӯ сухан меронд, чунон ки касе бо ёри худ сухан меронад; ва ӯ ба ӯрдугоҳ бармегашт, ва хизматгузори ӯ, Еҳушаъ ибни Нуни ҷавон, аз хайма дур намешуд.
(33:7-11)

Оё дили шумо имрӯз чунон фурӯтан аст, ки метавонед гуноҳи худро назди Худо эътироф кунед ва ба марҳамати Ӯ паноҳ баред?

Мусо хаймаро берун аз бошишгоҳ гузошт, дар ҷое, ки мехост бо Худо вохӯрад. Ӯ танҳо ҳангоми ба мушкилӣ дучор шудан ба Худо намерафт. Ӯ барои мулоқот бо Худо ҷой ҷудо карда буд. Ва Худованд дар он ҷо бо Мусо мисли дӯст сухан мегуфт.

Ин барои мо ҳам дарси муҳим аст. Муносибати наздик бо Худо тасодуфӣ ба вуҷуд намеояд. Мо бояд ҳар рӯз барои бо Ӯ будан вақт ҷудо кунем.

Дар зиндагии ҳаррӯзаи мо кор, меҳмонӣ, хешовандон, бозор, телефон ва дигар корҳои рӯзгор метавонанд тамоми вақтамонро гиранд. Аммо агар мо барои Худо ҷой ҷудо накунем, муносибати мо бо Ӯ тадриҷан дур мешавад.

Оё шумо ҳар рӯз барои бо Худо мулоқот кардан вақт ҷудо мекунед?
Муносибати шумо бо Ӯ то чӣ андоза наздик аст?

Худо на танҳо мехоҳад, ки мо қоидаҳои диниро иҷро кунем. Ӯ мехоҳад, ки бо Ӯ муносибати зинда ва наздик дошта бошем. Хаймаи Мусо ба мо хотиррасон мекунад, ки барои вохӯрӣ бо Худо бояд ба назди Ӯ биёем, гуноҳамонро эътироф кунем ва ба марҳамати Ӯ такя намоем.