Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:30 – 36:7

Бисёр коргарон ва ҳадяҳои фаровон

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Худо Басалъил ва Оҳолиобро барои сохтани хаймаи муқаддас интихоб кард. Ӯ онҳоро бо Рӯҳи Худ пур кард ва ба онҳо ҳикмат, дониш ва маҳорати лозимро дод, то кореро, ки Худо ба онҳо супурда буд, хуб иҷро кунанд (35:30–35).

Ин ҷо як ҳақиқати муҳимро мебинем: Худо ба ҳар як инсон қобилият ва истеъдоди муайян медиҳад. Яке дар сохтмон моҳир аст, дигаре дар таълим, дигаре дар роҳбарӣ, дӯзандагӣ, меҳмоннавозӣ, кор бо кӯдакон ё ёрӣ расондан ба дигарон. Дар ҷомеаи мо ҳам бисёр вақт мебинем, ки вақте барои сохтани хона, таъмири масҷид ё мактаб ва ё ягон кори ҷамъиятӣ одамон бо ихтиёри худ ҷамъ мешаванд, ҳар кас маҳорати худро ба кор мебарад. Ҳамин тавр, халқи Худо низ барои кори Ӯ бо истеъдодҳои гуногуни худ хизмат мекунад.

Худо ба шумо чӣ гуна қобилият ва истеъдод додааст? Шумо онҳоро барои чӣ истифода мебаред? Оё истеъдоди шумо танҳо барои ризқу рӯзии худатон истифода мешавад, ё шумо онро барои хизмат ба Худо ва ба одамони дигар низ ба кор мебаред?
Дар ин воқеа боз як чизи ҷолиб рӯй медиҳад. Мардум чунон бисёр ҳадя оварданд, ки коргарон ба Мусо гуфтанд: «Мардум аз он чи барои сохтмони кори Худованд лозим аст, бештар меоранд» (36:5). Барои ҳамин Мусо фармон дод, ки дигар ҳадя наоранд (36:6–7).

Ин воқеа нишон медиҳад, ки вақте Худо дили одамонро ба додан ва хизмат кардан водор мекунад, саховат метавонад хеле зиёд шавад. Одамон аз рӯи маҷбурӣ ё тарс намедиҳанд, балки аз самими дил мехоҳанд дар кори Худо саҳм гузоранд. Ин ба он монанд аст, ки дар як дастархони тоҷикӣ ҳар кас аз хонааш чизе меорад. Яке нон, дигаре мева, дигаре ширинӣ ва дигаре хӯрок. Вақте ҳама аз рӯи хоҳиши худ саҳм мегузоранд, дастархон чунон пур мешавад, ки дигар ҷои чизе намемонад.

Диле, ки барои хизмат омода аст

«Ва Мусо Басалъил ва Оҳолиоб ва ҳар каси донодилро, ки Худованд ба дили вай ҳикмат бахшида буд, ҳар касеро, ки дилаш моил буд ба кор шурӯъ намояд, ба иҷро кардани он даъват намуд» (36:2).

Кори Худо танҳо бо чанд роҳбар анҷом намеёбад. Мусо ҳамаи онҳоеро, ки Худо ба дилашон хоҳиши хизмат дода буд, ба кор даъват кард. Басалъил ва Оҳолиоб танҳо набуданд. Бисёр одамони дигар низ бо истеъдод ва меҳнати худ ба онҳо ҳамроҳ шуданд.

Ин барои мо ҳам дарси хуб аст. Дар калисо ё дар кори хизматӣ баъзан мо фикр мекунем, ки танҳо пастор, роҳбар ё якчанд шахси фаъол бояд ҳама корро анҷом диҳанд. Аммо Худо одамони гуногунро бо қобилиятҳои гуногун истифода мебарад. Яке метавонад таълим диҳад, дигаре меҳмонро қабул кунад, дигаре ба оилаи эҳтиёҷманд ёрӣ расонад, дигаре кӯдаконро нигоҳубин кунад ва каси дигар бо кори дастӣ ё малакаи касбии худ хизмат кунад.

Муҳим он аст, ки мо бо дили омода хизмат кунем. Вақте коре барои Худо мекунем, на танҳо дасту ақли мо, балки дили мо низ дар он иштирок мекунад.

Аз худ бипурсед: Ман бо чӣ гуна ҷидду ҷаҳд ва муҳаббати дил дар кори Худо иштирок мекунам? Оё ман танҳо мунтазири он ҳастам, ки дигарон корро анҷом диҳанд, ё омода ҳастам қисми худро иҷро кунам? Оё ман метавонам бо дигарон дар калисо ҳамкорӣ кунам ва қобилияти худро барои фоидаи ҳама истифода барам?

Кори Худо вақте зебо пеш меравад, ки ҳар кас чизеро, ки Худо ба ӯ додааст, бо дили кушод ба кор мебарад. Ҳар як истеъдод, ҳар як даст ва ҳар як ҳадя метавонад барои сохтани ҷомеаи имондорон ва пеш бурдани кори Худо истифода шавад.

Хислати Худо

35:31-35. Худои Таоло ба ҳар як инсон истеъдод ато кардааст. Ва ҳамаи онҳо барои офариниши он чизе, ки Худованд фармудааст, истифода бурда шуданд. Худо ба шумо чӣ тӯҳфаҳо ва қобилият ато кардааст? Шумо онҳоро чӣ гуна ва барои чӣ истифода мекунед?