Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:15-43

Либосҳои коҳинон

Муллоҳизаҳо ва хулосаҳо

Ба эфӯд бояд синабанд бо урим ва туммим часпонида мешуд, ки ба воситаи он, коҳин дар бораи иродаи Худо, аз Ӯ мепурсид. Илова бар ин, дар синнабанди доварӣ, бояд дувоздаҳ санги кимматбаҳо дошта бошад, ки онҳо дувоздаҳ сибти Исроилро ифода мекард. Сипас Худо нишон дод, ки либоси
болоӣ ва поёнии коҳинон чӣ гуна бояд бошад. Дар болои сарпӯши тиллоӣ навиштаҷоти «Худованди Муқаддас» часпонида шуда буд, ки саркоҳин барои нодуруст гузаронидани қурбониҳо ва ҳадяҳо масъулиятро бар дӯши худ мегирифт (оят. 15-43).

Гузариши мувозӣ Аҳди Ҷадид

10 Ниҳоят, эй бародаронам, дар Худованд ва дар тавоноии қудрати Ӯ неруманд шавед. 11 Зиреҳи куллии Худоро дар бар кунед, то ки битавонед ба дасисаҳои иблис муқобилат намоед. 12 Чунки муборизаи мо на бар зидди хун ва ҷисм аст, балки бар зидди сарварон, бар зидди ҳукуматдорон, бар зидди фармонравоёни ин олами зулмот аст, бар зидди қувваҳои рӯҳии шарорат, ки дар афлок аст. 13 Бинобар ин, зиреҳи куллии Худоро бигиред, то ки дар рӯзи бад муқобилат намуда ва ҳама корҳоро анҷом дода, истодагӣ карда тавонед. 14 Пас, бо ростӣ камар баста ва ҷавшани адолатро дар бар карда, биистед.

Хислати Худо

29 Ва Ҳорун номҳои банӣ‐Исроилро дар синабанди доварӣ бар дили худ, ҳангоме ки ба қудс медарояд, барои ёдгорӣ ба ҳузури Худованд доимо хоҳад бардошт. 30 Ва урим ва туммимро дар синабанди доварӣ бимон, то ки бар дили Ҳорун, ҳангоме ки ба ҳузури Худованд медарояд, бошад; ва бигзор Ҳорун мубашшири доварии банӣ‐Исроилро бар дили худ ба ҳузури Худованд доимо бардорад. (28:29-30)

Худои Таоло иродаи Худро ба халқи Худ ошкор кард. Бо ин мақсад коҳинони Аҳди Қадим бояд, ки урим ва туммимро истифода баранд. Имрӯзҳо Худованд иродаи Худро ба мо ба воситаи Руҳулқудс ва Каломи Худ мерасонад. Оят. 38. Аломате бо калимаҳои «Қудсияти Худованд» бояд доимо ба саркоҳинон хотиррасон мекард, ки Худои Таоло мехоҳад, ки онҳо дар покӣ зиндагӣ кунанд. Вакте, ки шумо дар оилаед, дар ҷои кор, дар ҷомеа ҳастед, оё шумо бо дарки комил рафтор мекунед, ки «коҳин» хизматгор ва намояндагони Худованд ҳастед?

Мулоҳиза ва татбиқ

Дар фарҳанги тоҷикӣ вақте касеро намояндаи оила, деҳа ё миллат медонанд, мегӯянд: «Номи моро баланд нигоҳ дор.» Саркоҳин низ танҳо барои худаш назди Худо намерафт. Ӯ номи тамоми қавми Исроилро бар дили худ мебурд. Дувоздаҳ санг дар синабанди ӯ нишон медод, ки ҳар як сибт барои Худо арзишманд аст ва ҳеҷ кас аз назари Ӯ фаромӯш нашудааст.

Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки роҳбарони рӯҳонӣ, падару модарон ва ҳар шахсе, ки ба дигарон таъсир мерасонад, бояд мардумро дар дили худ нигоҳ дорад. Дар Тоҷикистон мегӯянд: «Дил ба дил роҳ дорад.» Худо мехост, ки саркоҳин на танҳо номҳои мардумро дар рӯйхат дошта бошад, балки онҳоро дар дили худ бардорад. Имрӯз низ Худованд мехоҳад, ки мо барои дигарон дуо кунем ва ғами онҳоро ба дили худ гирем.

Урим ва туммим низ нишон медоданд, ки халқ бояд роҳнамоиро аз Худо ҷӯяд. Дар ҷомеаи мо одатан пеш аз қарори муҳим аз калонсолон маслиҳат мепурсанд. Ин кори хуб аст, аммо Каломи Худо ба мо таълим медиҳад, ки пеш аз ҳама иродаи Худовандро ҷӯем. Маслиҳати одамон фоиданок аст, вале ҳикмати Худо беғалат аст.

Навиштаҷоти «Қудсияти Худованд» бар пешонии саркоҳин пайваста ба ӯ хотиррасон мекард, ки зиндагии ӯ бояд ба Худо бахшида бошад. Либоси зебо саркоҳинро муқаддас намекард; муқаддасият бояд аз дил сарчашма мегирифт. Дар фарҳанги тоҷикӣ низ либоси зебо нишонаи эҳтиром аст, аммо мардум мегӯянд: «Одамро на либос, балки ақлу одоб зиннат медиҳад.» Ба ҳамин монанд, Худо пеш аз ҳама ба дили инсон менигарад.

Ҳамчунин либосҳои коҳинон масъулиятро нишон медоданд. Ҳар қадар вазифа баландтар бошад, ҳамон қадар ҷавобгарӣ бештар аст. Ин барои ҳар як имондор дарси муҳим аст. Мо имрӯз саркоҳини заминӣ надорем, аммо дар Масеҳ ҳар як имондор даъват шудааст, ки намояндаи Худо бошад. Аз ин рӯ, рафтор, сухан ва муносибати мо бояд номи Худовандро шараф диҳад.

Савол барои андеша: Оё ман дар қарорҳои зиндагӣ иродаи Худоро меҷӯям? Ва оё одамоне, ки Худо ба ман супурдааст, дар дили ман ҷой доранд, чунон ки номҳои Исроил дар дили Ҳорун ҷой доштанд?