Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:1-18

Татҳин шудани коҳинон

Худо ба Мусо дастурҳои хеле аниқ дод, ки чӣ тавр Ҳорун ва писаронаш барои хизмати коҳинӣ омода ва татҳин карда шаванд. Онҳо бояд шуста мешуданд, либосҳои махсуси коҳинӣ мепӯшиданд, бо равғани тадҳин тадҳин мегардиданд ва қурбониҳо пешкаш мекарданд. Ҳамаи ин маросим нишон медод, ки хизмат ба Худо кори оддӣ нест. Касе наметавонад бо қувва ё сазовории худ ба ҳузури Худо дарояд. Худо худаш одамонро интихоб мекунад, пок месозад ва барои хизмати Худ омода менамояд.

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Худованд ба Мусо фармуд, ки Ҳорун ва писарони ӯро барои коҳинӣ ҷудо кунад (оятҳои 1-9). Пеш аз он ки онҳо барои дигарон хизмат кунанд, аввал бояд барои гуноҳҳои худ қурбонӣ меоварданд (оятҳои 10-18). Ин нишон медиҳад, ки ҳатто роҳбарони рӯҳонӣ низ инсонҳои оддӣ ҳастанд. Онҳо низ ба бахшиш ва файзи Худо ниёз доранд. Ҳеҷ кас бо корҳои неки худ муқаддас намешавад. Танҳо Худо метавонад инсонро пок гардонад ва барои хизмати Худ истифода барад.

Имрӯз низ ҳамин ҳақиқат боқӣ мемонад. Мо на аз сабаби шоистагии худ, балки ба воситаи қурбонии Исои Масеҳ назди Худо қабул мешавем. Ӯ моро пок мекунад ва барои хизмати Худ омода месозад.

Хислати Худо

Хислати Худо

Оятҳои 1-8. Худо Худои тартиб ва муқаддасист. Ӯ иҷозат надод, ки Ҳорун ва писаронаш бе омодагӣ ба хизмати муқаддас дохил шаванд. Пеш аз хизмат онҳо бояд шуста, либосҳои махсус пӯшида ва тадҳин карда мешуданд. Ин нишон медиҳад, ки Худо ба дили инсон ва ба тарзи зиндагии ӯ аҳамият медиҳад.

Имрӯз низ Худо моро дар Исои Масеҳ муқаддас мегардонад. «Лекин шумо насли баргузида, коҳинони подшоҳӣ, халқи муқаддас ва қавми Худо ҳастед…» (1 Петрус 2:9, KMO). Ҳар як имондор барои хизмати Худо даъват шудааст. Новобаста аз он ки мо омӯзгор, деҳқон, табиб, модар, донишҷӯ ё усто ҳастем, агар корамонро барои ҷалоли Худо анҷом диҳем, он хизмат ба Худост.

Дарсҳои Худо

Ва тамоми қӯчқорро бар қурбонгоҳ бисӯзон, — ин қурбонии сӯхтанӣ барои Худованд аст, ин атри гуворо, қурбонии оташин барои Худованд аст. (29:18)

Қурбонии гуноҳ аз қурбонии сӯхтанӣ фарқ мекард. Дар қурбонии гуноҳ танҳо қисми муайяни ҳайвон дар қурбонгоҳ сӯзонда мешуд ва қисми дигар берун аз ӯрдугоҳ бурда мешуд. Аммо дар қурбонии сӯхтанӣ тамоми ҳайвон ба Худованд тақдим мегардид. Ин рамзи он буд, ки инсон худро пурра ба Худо месупорад. Ӯ танҳо як қисми ҳаёти худро не, балки фикр, сухан, вақт, молу мулк ва ояндаи худро низ ба ихтиёри Худо мегузорад.

Худо аз мо танҳо иштирок дар ибодатро намехоҳад. Ӯ мехоҳад тамоми зиндагии мо барои Ӯ бошад.

Барои имрӯз…

Дар Тоҷикистон бисёр вақт одамон мегӯянд: «Агар ба кор даст задам, бояд то охир расонам.» Масалан, вақте касе хона месозад, боғи нав бунёд мекунад ё заминро кишт мекунад, танҳо рӯзи аввал шавқу ҳавас кофӣ нест. Ҳар рӯз меҳнат, сабр ва содиқ мондан лозим аст. Агар инсон корро дар миёна роҳ партояд, ҳосиле намебинад.

Ҳамин тавр, пайравӣ аз Масеҳ низ танҳо як қарори якрӯза нест. Худо мехоҳад, ки мо ҳар рӯз худро ба Ӯ бахшем. На танҳо рӯзи якшанбе ё дар вақти ибодат, балки дар хона, дар ҷои кор, дар бозор, дар муносибат бо ҳамсар, фарзандон, ҳамсояҳо ва ҳамкорон. Вақте ки мо бо ростқавлӣ зиндагӣ мекунем, ваъдаамонро иҷро мекунем, ба муҳтоҷон кӯмак мекунем ва дар озмоишҳо ба Худо содиқ мемонем, мо худро мисли қурбонии сӯхтанӣ пурра ба Худованд месупорем.

Хуруҷ ба мо ёд медиҳад, ки Худо на танҳо як қисми ҳаёти моро мехоҳад. Ӯ мехоҳад тамоми дили мо аз они Ӯ бошад, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт, пок гардонд ва барои хизмати Худ даъват намуд.

Ҳорун ва писаронаш дар ҳузури Худо барои хизмати коҳинӣ ҷудо карда шуданд. Ин ҷудо шудан танҳо гирифтани либосҳои махсус ё равғани тадҳин набуд. Онҳо худро ба иҷрои иродаи Худо месупориданд. Ҳамин тавр, вақте ки мо худро ба Худо мебахшем, ин ӯҳдадорӣ низ дар ҳузури Ӯ сурат мегирад. Мо на барои ба даст овардани ситоиши одамон, балки барои хушнудии Худо зиндагӣ мекунем.

Қурбонии сӯхтанӣ ба мо ёд медиҳад, ки Худо танҳо як қисми дили моро намехоҳад. Ӯ мехоҳад тамоми ҳаёти мо — фикрҳо, нақшаҳо, вақт, қувват ва орзуҳои мо — ба ихтиёри Ӯ бошанд. Вақте ки мо худро пурра ба Худо месупорем, Ӯ метавонад моро барои иҷрои мақсадҳои неки Худ истифода барад.

Дуо:

Эй Худованд, Ту маро даъват кардаӣ, ки аз они Ту бошам. Ба ман ёрӣ деҳ, ки на танҳо бо сухан, балки бо тамоми ҳаётам ба Ту бахшида бошам. Фикрҳо, нақшаҳо ва корҳои маро барои ҷалоли Худ истифода бар. Бигзор ӯҳдадории ман ба Ту ҳар рӯз дар амал намоён гардад ва ман иродаи Туро бо хурсандӣ иҷро намоям. Омин.