Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:1-13
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:1-17
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:18-26
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:12-27
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:28-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 22:1-15
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 22:16-31
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:20-33
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 24:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:1-9
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:10-22
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:23-40
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:15-37
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 27
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:14-26
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:15-43
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:19-28
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 30:17-38
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 30:1-4
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:29-46
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 31:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 32:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 32:15-35
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:12-23
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 34:1-17
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 34:18-35
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:20-29
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:30 – 36:7
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:8-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:20-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 37:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 37:17-29
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 38:1-20
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 38:21-31
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:1-21
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:22-43
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:17-38
Қонунҳо барои ғуломон
Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо
Дар Хуруҷ 21:1–11 Худои Таоло баъд аз додани даҳ аҳком, қонунҳои иловагӣ медиҳад, то мардум фаҳманд, ки чӣ гуна ин аҳкомро дар зиндагии ҳаррӯза иҷро кунанд. Аввалин қонунҳо ба муносибати байни ғулом ва хоҷа дахл доранд. Ин чиз ба мо аҷиб менамояд, вале дар он замон чунин низом вуҷуд дошт. Худо ин низомро якбора барҳам надод, аммо онро маҳдуд кард ва ба он раҳму инсоф ворид намуд.
Худо нишон медиҳад, ки ҳатто дар чунин шароит ҳам инсон арзиш дорад. Одам танҳо мол ё ашё нест. Ӯ махлуқи Худост, ба сурати Худо офарида шудааст. Барои ҳамин, ҳатто ғулом бояд ҳимоя дошта бошад, истисмор нашавад ва умеди озодӣ дошта бошад.
Дар оят мебинем, ки ғуломи ибрӣ пас аз шаш сол бояд озод карда шавад. Агар ғуломи ибрӣ бихарӣ, бигзор ӯ шаш сол кор кунад, ва дар соли ҳафтум муфт ба озодӣ барояд. (21:2 KM92). Ин дар он замон кори бисёр ғайриоддӣ буд. Дар дигар халқҳо одам метавонист тамоми умр ғулом монад. Аммо Худо намехоҳад, ки инсон ҳамеша зери фишор бошад. Ӯ Худои адолат ва раҳмат аст.
Ин қонунҳо ба мо нишон медиҳанд, ки дили Худо чӣ гуна аст. Ӯ ба муносибати одамон бо ҳамдигар аҳамият медиҳад. Ӯ мебинад, ки кӣ қавӣ аст ва кӣ заиф аст. Ва Ӯ мехоҳад, ки қавӣ ба заиф зулм накунад.
Вақте ба Аҳди Ҷадид нигоҳ мекунем, равшантар мебинем, ки роҳи Худо чист. Дар 1 Тимотиюс 1:10 фурӯхтани одамон (одамдуздон) ва ба ғуломӣ бурдан маҳкум карда мешавад. Яъне он чизе ки одамро ҳамчун мол истифода мебарад, зидди иродаи Худост. Худо инсонро барои озодӣ офаридааст, на барои он ки моликияти дигарон шавад.
Ин барои мо имрӯз низ дарс аст. Шояд мо ғуломдорӣ надорем, аммо метавонем одамонро паст ҳисоб кунем, аз онҳо фоида бардорем ё ба онҳо беадолатона рафтор кунем. Ин метавонад дар кор, дар хона ё дар ҷомеа рӯй диҳад. Худо моро даъват мекунад, ки ҳар инсонро бо эҳтиром бинем, зеро ӯ сурати Худоро дар худ дорад.
Савол ин аст, ки мо бо одамони гирди худ чӣ гуна рафтор мекунем. Оё мо раҳм дорем ё танҳо манфиати худро меҷӯем. Оё мо дигаронро ҳамчун шахс мебинем ё ҳамчун восита барои кори худ.
Дуо
Худованди меҳрубон, ба мо диле деҳ, ки дигаронро мисли Ту бубинем. Ба мо ёрӣ деҳ, ки ба ҳар инсон бо эҳтиром ва инсоф муносибат кунем. Нагузор, ки мо касеро паст кунем ё аз ӯ истифода барем. Ба мо ёд деҳ, ки ҳар кас ба сурати Ту офарида шудааст. Омин.