Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:20-33

Ваъдаҳо ва дастуроти Худо

Дар ин қисми Хуруҷ мо мебинем, ки Худо халқи Исроилро танҳо ба замини нав намефиристод. Ӯ онҳоро танҳо нагузошт. Худо ваъда медиҳад, ки пешопеши онҳо меравад, роҳро нишон медиҳад, онҳоро муҳофизат мекунад ва ба ҷойе мерасонад, ки барои онҳо омода кардааст.
Ин ҷо сухан танҳо дар бораи як рӯйхати қоидаҳо нест. Мо дар асл дили Худоро мебинем. Худо мехоҳад халқи Ӯ бо Ӯ муносибати дуруст дошта бошад ва ба Ӯ бовар кунад. Ӯ медонад, ки агар Исроил аз Ӯ дур шуда, ба худоёни халқҳои гирду атроф рӯ оварад, ин ба худи онҳо зарар мерасонад.

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Фариштаи Худо Исроилро ба замини ваъдашуда роҳнамоӣ мекунад. Бинобар ин мардум бояд ба Ӯ гӯш диҳанд ва ба суханони Ӯ итоат кунанд (оят.20-23).
Ба бани Исроил – Худованд ваъда медиҳанд, ки дар қанъаи маскан гирифта, обод ва шукуфон хаҳан шуд. Аммо барои ин онҳо бояд як шартро иҷро кунанд – покии имони худро нигоҳдоранд.(оят. 24-33).

Хислати Худо

20 Инак, Ман фариштае пешопеши ту мефиристам, то ки туро дар роҳ нигаҳбонӣ карда, ба маконе ки муҳайё намудаам, бирасонад. 21 Аз вай эҳтиёт шав ва ба овозаш гӯш деҳ; ба вай мухолифат нанамо, зеро ки вай гуноҳи шуморо афв нахоҳад кард, чунки исми Ман андаруни вай аст. 22 Агар ту ба овози вай гӯш диҳӣ, ва ҳар он чи Ман бигӯям, ба ҷо оварӣ, он гоҳ Ман ба душманони ту душман хоҳам буд, ва ба бадхоҳонат бадхоҳӣ хоҳам кард. (Хуруҷ 23:20-22)

Ин суханон барои одамоне, ки солҳои зиёд дар биёбон саргардон буданд, хеле муҳим буданд. Онҳо намедонистанд, ки рӯзи дигар чӣ мешавад. Онҳо намедонистанд, ки дар роҳ бо чӣ рӯ ба рӯ мешаванд. Аммо Худо медонист.

Худо намегӯяд: «Роҳро худатон ёбед, баъд назди Ман баргардед.» Ӯ мегӯяд, ки пешопеши онҳо меравад.

Ин як қисми муҳими хислати Худост. Худо роҳнамо аст. Худо муҳофиз аст. Худо вафодор аст. Ӯ халқашро ба ҷойе, ки ваъда кардааст, танҳо намефиристад.

Имрӯз ҳам зиндагии мо баъзан ба сафар дар биёбон монанд мешавад. Мо дар бораи фардо бисёр чизҳоро намедонем. Шояд масъалаи кор, фарзандон, оила, муносибатҳо ё зиндагии рӯзмарра моро ба ташвиш андозад. Мо роҳи пешро пурра дида наметавонем. Аммо Худо мебинад.исли ғарибонем, ки дар биёбон сайр мекунем.(Ибриён.3:7-19). Аз ин рӯ, Худованд ваъда дод, ки моро тавассути Калом таълим медиҳад ва ба воситаи Руҳулқудс муҳовизат мекунад. Бе итоаткории комил ба Худо, мо ин кӯмакро ба даст оварда наметавонем. Мо бояд инро ҳамеша дар хотир дорем.

32 Бо онҳо ва бо худоёнашон аҳд набанд. 33 Бигзор онҳо дар замини ту сукунат надошта бошанд, мабодо туро бар зидди Ман осӣ гардонанд, ва ту худоёни онҳоро ибодат намоӣ, ва ин барои ту санги роҳ гардад». (23:32-33)

Аммо Худо аз халқаш итоаткорӣ низ талаб мекард. Исроилиён бояд ба овози Ӯ гӯш медоданд ва ба бутҳои халқҳои дигар рӯ намеоварданд. Агар онҳо бо бутпарастон омехта мешуданд, оҳиста-оҳиста дили онҳо аз Худо дур мегашт. Гуноҳ ҳамеша аввал хурд менамояд, вале баъд мисли алафи бегона тамоми заминро мегирад. Дар тоҷикӣ мегӯянд: «Қатра-қатра дарё мешавад». Ин ба корҳои бад ҳам дахл дорад. Агар инсон каме-кам ба гуноҳ роҳ диҳад, охир дилаш сахт мешавад.

Ваъдаҳои Худо ва ғамхории ҳаррӯзаи Ӯ

Худо ба халқи Исроил танҳо қонун надод, балки онҳоро танҳо ҳам нагузошт. Вақте ки онҳо аз биёбон мегузаштанд ва роҳи дарозу душворро тай мекарданд, Худованд ба онҳо ваъда дод, ки Фариштаи Худро пешопеши онҳо мефиристад. Ӯ онҳоро роҳнамоӣ мекард, муҳофизат менамуд ва ба замини ваъдашуда мерасонд. Исроилиён намедонистанд, ки дар пеш чӣ мешавад, аммо Худо роҳро медонист.

Имрӯз ҳам бисёр вақт зиндагии мо мисли сафар дар биёбон аст. Баъзан роҳ норавшан менамояд. Одам намедонад фардо чӣ мешавад, кор чӣ гуна пеш меравад ё мушкилиҳо кай тамом мешаванд. Аммо Худо имрӯз ҳам халқашро фаромӯш накардааст. Ӯ ба фарзандони Худ тавассути Каломи Худ ва ба воситаи Руҳулқудс роҳ нишон медиҳад. Худо мисли чӯпони нек моро танҳо намемонад.

Худованд гуфт: “Инак, Ман фариштае пешопеши ту мефиристам, то ки туро дар роҳ нигаҳбонӣ карда, ба маконе ки муҳайё намудаам, бирасонад.” (Хуруҷ 23:20, KM99)

Ин сухан нишон медиҳад, ки ғамхории Худо танҳо барои корҳои калон нест. Ӯ дар роҳи ҳаррӯзаи мо низ бо мост. Худо ба хӯрок, саломатӣ, оила, кор ва амнияти фарзандони Худ аҳамият медиҳад. Бисёр вақт мо танҳо баъдтар мефаҳмем, ки чӣ гуна Худо моро аз хатар нигоҳ дошт ё дар вақти душвор ёрӣ расонд.

Имрӯз низ “таъсири қанъонӣ” метавонад ба зиндагии мо дарояд. Шояд ин дӯстии бад бошад, шояд муҳаббат ба пул, ҳасад, суханҳои нопок ё одатҳои гуноҳнок. Баъзе чизҳо аввал безарар менамоянд, аммо баъд муносибати моро бо Худо суст мекунанд. Барои ҳамин мӯъмин бояд дилашро нигоҳ дорад.

Худо намехоҳад моро маҳдуд кунад. Ӯ мехоҳад моро муҳофизат намояд. Чӣ тавре ки падар фарзандашро аз роҳҳои хатарнок нигоҳ медорад, Худованд низ халқашро ба роҳи рост мебарад. Итоат ба Худо баракат меорад. Вақте инсон ба Худо такя мекунад, дар дилаш оромӣ пайдо мешавад, ҳатто агар атрофаш мушкил бошад.

Худованд ба Исроил ваъда дод, ки онҳоро баракат медиҳад, нону обашонро таъмин мекунад ва дар заминашон осоиш медиҳад. Ин нишон медиҳад, ки Худо Худои дур нест. Ӯ Худои наздик аст, ки ба ниёзҳои ҳаррӯзаи халқаш аҳамият медиҳад. Имрӯз ҳам Ӯ медонад, ки мо ба чӣ эҳтиёҷ дорем.

Биёед ҳар рӯз аз худ бипурсем:
Оё ман ба овози Худо гӯш медиҳам?
Оё чизе ҳаст, ки диламро аз Худо дур мекунад?
Оё ман ба ваъдаҳои Худо бовар дорам, ҳатто вақте роҳ душвор аст?

Худо моро ба роҳи ҳаёт даъват мекунад, на танҳо ба иҷрои як рӯйхати қоидаҳо. Ӯ мехоҳад, ки мо бо Ӯ роҳ равем. Мо тамоми роҳро намебинем, аммо Ӯ мебинад. Мо намедонем, ки фардо чӣ мешавад, аммо Ӯ пешопеши мо меравад.

Худованд содиқ аст. Ӯ касонеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, дар роҳ танҳо намемонад.

Чаро Худо мегӯяд: «Ба овози Ман гӯш деҳ»?

Худованд ба Исроил мегӯяд, ки ба овози фаришта гӯш диҳанд ва ба роҳе, ки Ӯ нишон медиҳад, раванд. Ин танҳо фармони сахт барои итоат кардан нест. Дар паси ин сухан ғамхории Худо ҳаст.

Мисли падаре, ки ба фарзандаш мегӯяд: «Ба ин роҳ нарав, он ҷо хатар ҳаст», Худо низ халқашро аз чизҳое огоҳ мекунад, ки ба онҳо зарар мерасонанд.

Дар фарҳанги мо ҳам падару модар аксар вақт ба фарзанд мегӯянд: «Бо ин одамон бисёр нанишин», «ба он хона нарав», «ба ин кор даст назан». Агар фарзанд танҳо қоидаи суханро бинад, шояд онро маҳдудият ҳисоб кунад. Аммо вақте муҳаббати падарро мефаҳмад, мебинад, ки ин огоҳӣ аз ғамхорист.

Ҳамин тавр, вақте Худо моро аз гуноҳ дур нигоҳ медорад, Ӯ намехоҳад ҳаёти моро хурд кунад. Ӯ медонад, ки гуноҳ дар ниҳоят моро вайрон мекунад ва муносибати моро бо Ӯ осеб мерасонад.