Ҳастӣ 8 – Худо Нӯҳро фаромӯш накард

Баъзан дар зиндагӣ чунин менамояд, ки мо дар миёни тӯфон қарор дорем. Дуо мекунем, интизор мешавем, вале ҷавоб дер меояд. Ҳастӣ 8 ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳатто вақте Худо хомӯш менамояд, Ӯ моро фаромӯш накардааст.

Боб бо ин суханони умедбахш оғоз мешавад: «Вале Худо Нӯҳро ба ёд овард» (Ҳастӣ 8:1, KM99). Ин маънои онро надорад, ки Худо пештар Нӯҳро фаромӯш карда буд. Дар Китоби Муқаддас ибораи «ба ёд овардан» аксар вақт маънои онро дорад, ки Худо барои иҷро кардани ваъдаҳои Худ ва ғамхорӣ нисбат ба халқи Худ амал мекунад. Ин инчунин нишон медиҳад, ки Худо бо инсоният робита дорад ва барои онҳо нақшае дорад. Ӯ ба ҳаёти онҳо дахолат мекунад ва онҳоеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, наҷот медиҳад. Дар миёни обҳои азим ва рӯзҳои дарози интизорӣ Худо ба Нӯҳ назар дошт ва вақти наҷотро наздик мекард.

Худо шамол фиристод ва обҳо оҳиста-оҳиста паст шуданд. Ӯ ба Нӯҳ нишонаҳо дод, ки замин хушк шуда истодааст. Аввал зоғро фиристод, баъд кабӯтарро. Вақте кабӯтар бо барги тозаи зайтун баргашт, Нӯҳ фаҳмид, ки Худо амал карда истодааст ва ҳаёт боз барқарор мешавад. Худо имрӯз ҳам ба фарзандони Худ нишонаҳои меҳрубонии Худро медиҳад. Баъзан ин нишонаҳо хурданд: ҷавоби дуо, сухани рӯҳбаландкунанда аз дӯст ё оромие, ки дар дил пайдо мешавад. Аммо ҳамаи онҳо ба мо мегӯянд, ки Худо ҳанӯз амал мекунад.

Дар фарҳанги тоҷикӣ мегӯянд: «Сабр меваи ширин дорад». Нӯҳ намунаи хуби ин ҳақиқат аст. Гарчанде ки киштӣ бар кӯҳ нишаста буд, ӯ шитоб накард. Ӯ интизор шуд, то Худо амр диҳад. Баъзан мо мехоҳем пеш аз вақти Худо амал кунем, вале Нӯҳ нишон медиҳад, ки амният дар итоат ва сабр аст.

Вақте Нӯҳ ниҳоят аз киштӣ берун шуд, аввалин кори ӯ сохтани хона ё кишт кардани замин набуд. Аввалин кори ӯ ибодат буд. Ӯ қурбонгоҳ сохт ва ба Худо қурбонӣ овард (Ҳастӣ 8:20). Ин қурбонӣ ихтиёрӣ буд; Худо ба ӯ чунин амр надода буд. Бо ин кор Нӯҳ нишон дод, ки наҷоти худро аз Худо медонад ва барои оянда низ ба Худо такя мекунад.

Қурбонии Нӯҳ арзиши бузург дошт. Ӯ аз ҳайвоноти пок, ки шумораи онҳо маҳдуд буд, қурбонӣ кард. Аз нигоҳи инсонӣ шояд нигоҳ доштани онҳо барои оянда оқилонатар менамуд. Аммо Нӯҳ медонист, ки Худое, ки ӯро аз тӯфон наҷот дод, метавонад дар рӯзҳои оянда низ таъмин кунад. Имон аксар вақт ҳамин аст: бештар ба Худо бовар кардан, на ба захираҳои худ.

Худо барои Одаму Ҳавво қурбонӣ дод, то бараҳнагии онҳоро пӯшонад – Дар ин кор Худо барои онҳо қурбонӣ муҳайё кард ва шарму урёниашонро пӯшонд. Ин нишон медиҳад, ки Худо Худаш қурбониро таъмин мекунад ва шарму нанги моро низ мепӯшонад.

Худо инчунин қурбонии Ҳобилро қабул кард, зеро дили ӯ назди Худо рост буд. Аз ин рӯ, Нӯҳ медонист, ки муносибати дуруст бо Худо бо роҳи таъйинкардаи Ӯ, яъне тавассути ибодат ва қурбонӣ, барқарор мегардад. Қурбонӣ нишон медод, ки Худо гуноҳҳои ӯро мепӯшонад, ва Нӯҳ барои наҷоти Худо Ӯро ҳамду сано мегуфт.

Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худо «бӯи хуш»-и қурбониро ҳис кард (Ҳастӣ 8:21). Худо аз дуди қурбонӣ не, балки аз дили пур аз шукргузорӣ ва имони Нӯҳ хушнуд шуд. Ӯ дили наҷотёфтаеро дид, ки Ӯро ҷалол медод.

Сипас Худо ваъдаи пур аз раҳмат дод. Гарчанде медонист, ки дили инсон ҳанӯз ба гуноҳ моил аст, Ӯ гуфт, ки дигар тамоми заминро бо тӯфон нобуд нахоҳад кард. Худо тартиби доимии табиатро нигоҳ медорад: «кишт ва дарав, сармо ва гармӣ, тобистон ва зимистон, рӯз ва шаб» (Ҳастӣ 8:22). Ҳар боре ки офтоб тулӯъ мекунад, фаслҳо иваз мешаванд ва ҳосил мерӯяд, мо метавонем раҳмати Худоро ба ёд орем.

Андеша барои имрӯз

Оё шумо дар давраи интизорӣ ҳастед? Ҳастӣ 8 ба мо таълим медиҳад, ки Худо моро фаромӯш намекунад. Ӯ вақти худро дорад, Ӯ нишонаҳои ҳидояти Худро медиҳад ва ба ваъдаҳои Худ вафодор аст. Чӣ тавре ки Нӯҳ баъд аз наҷот аввал Худоро парастиш кард, мо низ бояд одат кунем, ки дар ҳама ҳолатҳо бо дили пур аз шукргузорӣ Худоро ибодат намоем.

Эй Худованд, ташаккур, ки маро фаромӯш намекунӣ. Ҳангоми интизорӣ ба ман сабр ато кун, то ба вақти Ту бовар намоям. Ба ман ёрӣ деҳ, ки нишонаҳои меҳрубонии Туро дар зиндагӣ бубинам ва мисли Нӯҳ бо дили пур аз шукргузорӣ Туро ибодат кунам. Ба номи Исои Масеҳ дуо мекунам. Омин.

Аҳди Худо бо Нӯҳ ва тағйирот дар ҷаҳони баъди тӯфон (Ҳастӣ 8)

Дар охири боби 8-уми Ҳастӣ мо оғози аҳди Худо бо Нӯҳ-ро мебинем. Ин аҳд дар боби 9 бештар шарҳ дода мешавад. Тӯфон як нуқтаи муҳими таърихи ҷаҳон буд. Пеш аз тӯфон, Худо ҷаҳонро аз сабаби гуноҳи инсон доварӣ кард. Аммо баъд аз тӯфон Худо тартиби наверо барқарор кард, то ки ҳаёт дар рӯи замин идома ёбад ва нақшаи наҷоти Ӯ иҷро шавад.

20 Ва Нӯҳ қурбонгоҳе барои Худованд бино кард; ва аз ҳар чорпои пок, ва аз ҳар паррандаи пок гирифта, қурбониҳои сӯхтанӣ бар қурбонгоҳ гузаронид. 21 Ва Худованд атри гуворо бӯид, ва Худованд дар дили Худ гуфт: «Заминро бори дигар аз боиси одамизод лаънат накунам, зеро ки андешаи дили одам аз наврасии ӯ бад аст; ва ҳамаи ҷонваронро бори дигар талаф накунам, чунон ки кардам. Ҳастӣ 8:20-21, KM99

Вақте ки Нӯҳ аз киштӣ баромад, аввалин кори ӯ сохтани қурбонгоҳ ва ибодат кардани Худо буд (Ҳастӣ 8:20). Нӯҳ ба Худо қурбонӣ овард. Худо инро қабул кард ва гуфт, ки дигар ҳеҷ гоҳ тамоми мавҷудоти зиндаро бо оби тӯфон нест нахоҳад кард. Худо инчунин медонист, ки табиати инсон баъд аз тӯфон ҳам тағйир наёфтааст. Инсон аз ҷавонӣ ба гуноҳ майл дорад (Ҳастӣ 8:21). Фарқ дар он набуд, ки одамон беҳтар шуданд, балки дар он буд, ки Худо бо меҳрубонӣ ва вафодории Худ қарор дод, ки ҷаҳонро нигоҳ дорад, то нақшаи наҷоти Ӯ иҷро шавад.

Баъд Худо ваъда дод, ки тартиби табиатро нигоҳ медорад:

«То даме ки замин боқӣ аст, кишту дарав, сармо ва гармӣ, тобистон ва зимистон, рӯз ва шаб қатъ нахоҳанд шуд» (Ҳастӣ 8:22).

Ин ваъда нишон медиҳад, ки Худо баъд аз тӯфон ба ҷаҳони ҷисмонӣ тартиб ва устуворӣ дод. Гарчанде ки одамон гуноҳкор мемонанд, Худо табиатро бо вафодорӣ нигоҳ медорад. Мавсими кишт, дарав, тағйири ҳаво ва давом ёфтани рӯзҳо ҳама нишонаи ғамхории Худо мебошанд.

Баъзе тағйироти муҳими ҷаҳон баъд аз тӯфон чунин буданд:

• Худо тартиби устувори табиатро барқарор кард. Замин дигар ба бесарусомонии пурра дучор намешавад, балки давраҳои табиӣ идома меёбанд.
• Кишоварзӣ идома ёфт. Ваъдаи «кишт ва дарав» маъно дорад, ки одамон метавонанд заминро кор кунанд ва барои зиндагӣ ғизо гиранд.
• Фаслҳои сол идома ёфтанд. Гармӣ ва сармо, тобистон ва зимистон қисми тартиби нави Худо барои ҳаёт шуданд.
• Рӯз ва шаб идома доранд. Худо вақти зиндагии инсонро бо тартиби муайян нигоҳ медорад.
• Дигар тӯфони умумӣ тамоми ҷаҳонро нест нахоҳад кард. Худо ваъда дод, ки дигар бо об тамоми мавҷудоти зиндаро нест нахоҳад кард.

Аҳди Худо бо Нӯҳ ба мо нишон медиҳад, ки ҷаҳоне, ки мо имрӯз мебинем, аз сабаби вафодории Худо то ҳол вуҷуд дорад. Ҳар субҳ, ҳар дарав, ҳар тағйири фасл ва ҳар рӯзи нав ба мо хотиррасон мекунад, ки Худо ба ваъдаҳои Худ вафодор аст.

Ин нигоҳ доштани ҷаҳон танҳо барои он нест, ки одамон зиндагии оддӣ дошта бошанд. Ин як қисми нақшаи бузурги Худо барои наҷоти инсоният аст. Худо ҷаҳонро нигоҳ медорад, то одамон имконият дошта бошанд, ки Ӯро бишносанд ва ваъдаи наҷоти Ӯро қабул кунанд. Аз замони Нӯҳ то омадани Масеҳ ва бозгашти Ӯ, Худо таърихи ҷаҳонро дар дасти Худ нигоҳ медорад.