Исо, маъбад ва пешгӯиҳо дар бораи ӯ ҳамчун кӯдак
- Хонишҳои имсолаи Мавлуди Масеҳ – Адвент
- Хониши Инҷили Луқо – Боби якум
- Мавлуди Исо эълон шуд
- Ҳодисаҳои пеш аз таваллуди мӯъҷиза
- Мавлуди Исо – Луқо 2
- Исо, маъбад ва пешгӯиҳо дар бораи ӯ ҳамчун кӯдак
- Луқо 3:1-20 – Хизмати Исои Худованд
- Луқо 3:21–22 — Исо таъмиди Яҳёро муайян мекунад
- Аз озмоиш гузаштани Исо – Луқо 4:1–13
- Паёми Исо – Луқо 4:14-30
- Ҳокимияти Исо – Луқо 4:31-44
- Оғози Хизмати Исо – Луқо 5:1–11
- Қудрати Исо – Луқо 5:12-39
Ҳангоми омадани Марям ва Юсуф ба маъбад, ду шаҳодати равшан дар бораи Кӯдаки Масеҳ зоҳир шуд. Шимъӯн ва Ҳанно — ду шахси содиқ ва мӯъмини Худо буданд, ки маъбадро ҷои зисти ҳаррӯзаи худ карда буданд.
Луқо 2:25–35 – Пешгӯии Шимъӯн
«Ин Кӯдак барои афтодан ё бархостани бисёре аз исроилиён таъин шудааст. Ӯ аломате хоҳад буд, ки ба он мухолифат мекунанд». (Луқо 2:34)
Ҳангоми омадани Марям ва Юсуф ба маъбад, ду шаҳодати равшан дар бораи Кӯдаки Масеҳ зоҳир шуд. Шимъӯн ва Ҳанно — ду шахси содиқ ва мӯъмини Худо буданд, ки маъбадро ҷои зисти ҳаррӯзаи худ карда буданд.
Дар он рӯзҳо, яҳудиён мунтазири омадани Масеҳи ваъдакардаи Худо буданд. Шимъӯн яке аз он касон буд, ки бо имон интизори иҷрои ин ваъда буд. Рӯҳи Муқаддас ба ӯ ваҳй дода буд, ки ӯ пеш аз марг Масеҳро хоҳад дид.
25 Дар шаҳри Уршалим Шимъун ном марде зиндагӣ мекард, ки худотарсу некукор буд ва замони наҷот ёфтани халқи Исроилро интизор буд. Рӯҳулқудс бо Шимъун буд 26 ва ба Шимъун гуфта буд: «То Масеҳи Худованд, яъне Таъйиншудаи Ӯро набинӣ, намемирӣ». 27 Бо роҳнамоии Рӯҳулқудс Шимъун ба маъбади Худо рафт. Худи ҳамон рӯз падару модари Исо ҳам кӯдакро барои иҷро намудани маросими шариат ба он ҷо оварданд.
28 Шимъун кӯдакро ба оғӯш гирифт ва Худоро ҳамду сано хонда гуфт:
29 «Эй Худованд, Ту ваъдаатро иҷро кардӣ. Ман бандаат ҳастам ва акнун аз ин дунё хотирҷамъ меравам, 30 зеро чашмонам наҷоти Туро диданд. 31 Ту онро дар ҳузури ҳамаи халқҳо муҳайё кардӣ. 32 Ӯ нурест, ки Туро ба ғайрияҳудиён ошкор мекунад ва ба халқи Исроилат шуҳрату ҷалол меорад».
33 Падару модари Исо аз чунин суханон дар бораи кӯдак ҳайрон шуданд. 34Шимъун ба онҳо дуои нек дода, ба Марями модари Исо гуфт: «Ин кӯдак боиси ё афтодан ё бархостани бисёре аз исроилиён таъйин шудааст. Ӯ аломате аз Худо мешавад, ки бар зидди Ӯ сухан хоҳанд гуфт, 35 то ки фикрҳои дили бисёриҳо ошкор шавад. Ғам ҳамчун шамшер дили туро низ пора мекунад». (2:25-35, KMO)
Вақте ки Шимъӯн кӯдаки Исоро ба оғӯш гирифт, бо рӯҳи пешгӯйӣ сухан гуфт. Аввал ӯ эътироф кард, ки наҷоти Худоро дидааст. Сипас эълон намуд, ки ин Кӯдак нуре барои ҳама халқҳо хоҳад буд. Ин суханон башорати муҳиме барои ғайрияҳудиён низ буданд — даъват ба наҷоти умумиҷаҳонӣ.
Аксари яҳудиён дар он замон бо ғайрияҳудиён муомила намекарданд. Аммо ин марди пир пешгӯӣ кард, ки Масеҳ ба ҳаёти онҳо низ нуру наҷот хоҳад овард. Ӯ ишора кард, ки ҳаёти Масеҳ, марги Ӯ ва эҳёи Ӯ сабаби бархостани бисёриҳо хоҳад шуд.
Ин порча сарчашмаи анъанаи бахшидан ва баракат додани кӯдаки навзодро нишон медиҳад. Дар ин ҷо мо ҳузури волидайн ва оғӯш гирифтани кӯдак аз ҷониби Шимъӯнро мебинем — ки ифодагари нияти онҳо барои ҳидояти фарзанд дар роҳи Худо мебошад.
Имрӯз Кӯдаки Масеҳ
Пешгӯии дигар ин буд, ки бисёре аз исроилиён дар ин Кӯдак фахр хоҳанд кард. Онҳое ки Ӯро мешиносанд, дар ҳаёт, марг ва эҳёи Масеҳ шараф хоҳанд ёфт.
Имрӯз Кӯдаки Масеҳ дар рӯ ба рӯи мо қарор дорад. Оё Ӯ нури ҳаёти шумост? Оё шумо аз наҷоте, ки Ӯ меорад, шод ва сарфароз ҳастед? Мо Ӯро баракат медиҳем ё рад мекунем?
Баъдан мо мебинем, ки Шимъӯн Юсуф ва Марямро баракат медиҳад, вале махсусан ба Марям рӯ меорад. Ӯ ба модар пешгӯӣ мекунад, ки ин Кӯдак бо марги худ дили ӯро ба дард хоҳад овард — дарде, ки танҳо модар метавонад амиқ эҳсос кунад.
Худовандо, бигзор мисли Шимъӯн наҷоти Туро бубинам ва то охир бо писандии Ту зиндагӣ кунам! Ба ман нишон деҳ, ки чӣ гуна мехоҳӣ дар шароити имрӯзаи ман ҷалоли Худро зоҳир кунӣ. Имрӯз бо ман сухан гӯй, то роҳнамоии илоҳии Туро фаҳмида, онро иҷро намоям.
Луқо 2:36–40 — Ситоиши Ҳано
«Вай низ дар ҳамон лаҳза пеш омаду Худоро шукр гуфт ва ба ҳамаи онҳое, ки интизори озод шудани Ерусалим буданд, дар бораи ин Кӯдак сухан ронд.» — Луқо 2:38
Ба назар мерасад, ки дар ин порча Луқо навбат ба навбат шаҳодати мард ва занро меорад. Шаҳодати Ҳано суханони Шимъӯнро тасдиқ мекунад. Ҳано тамоми умри худро ҳамчун бевазан ҷудо карда буд, то дар маъбад ибодат намояд ва ба Худованд хизмат кунад. Ӯ мунтазири омадани Масеҳ — халосии Ерусалим — буд. Ҳано бо рӯза ва дуо пайваста ибодат мекард ва умедворона мунтазири Наҷотдиҳанда монд.
36 Дар маъбади Худо Ҳано ном пайғамбарзане буд, ки падараш Фануил ном дошт. Ӯ аз қабилаи Ошер буд. Ҳано хеле пир шуда буд. Вай баъд аз ба шавҳар баромадан ҳамагӣ ҳафт сол бо ҳамсараш зиндагӣ карда буд. 37 Ин зани ҳаштоду чорсола, ки бева монда буд, ҳеҷ вақт аз маъбади Худо намерафт ва шабу рӯз бо дуову рӯза хизмату ибодат мекард. 38 Вай низ худи ҳамон лаҳза пеш омаду Худоро шукргӯён ба ҳамаи онҳое, ки интизори озод шудани Уршалим буданд, дар бораи ин кӯдак гап зад. (2:36-38)
Дар маъбади Худо
Вақте ки Исои навзодро дид, бо шукргузорӣ Худоро ситоиш кард ва дар рӯшноии умеди халосии Ерусалим, дар бораи Кӯдак ба дигарон нақл кард.
Солҳои зиёд Исроил бе пайғамбар монда буд, вале пешгӯиҳои Аҳди Қадим пайваста ба омадани Масеҳ ишора мекарданд. Бисёре аз яҳудиён интизори ин ваъда буданд. Ҳано низ аз он ҷумла буд. Ӯ мунтазири халосии Ерусалим ва омадани Масеҳ буд.
Ҳано ҳақиқати 1 Юҳанно 3:3-ро дар амал татбиқ мекард: «Ҳар кӣ аз Ӯ чунин умед дорад, худро пок нигоҳ медорад, чунон ки Ӯ пок аст.» Вақте ки мо омадани Худовандро интизорем, бояд ба таври шоиста зиндагӣ кунем. Ҳаёти пок ва хизмат ба Худо роҳи омодагӣ ба омадани Ӯст. Ҳано бо садоқат дар маъбад ба Худованд хизмат мекард ва наздикии Ӯро ҷустуҷӯ менамуд.
Ту чиро интизорӣ?
Умеди ту дар зиндагӣ чист?
Оё чашм ба роҳи Худованд дӯхтаӣ?
Оё ту мехоҳӣ имрӯз иродаи Ӯро иҷро кунӣ?
Дар ояти 38 навишта шудааст: «ва ба ҳамаи онҳое, ки мунтазири халосии Ерусалим буданд, дар бораи Ӯ сухан ронд.» Ҳано дар бораи он чӣ дид, шаҳодат дод. Ӯ ин умедро бо дигарон, ки ҳамон умедро доштанд, тақсим кард. Эҳтимол меравад, ки гурӯҳи мардуме буданд, ки мунтазири омадани Масеҳ буданд ва онҳо шабакаи мушоракати имонӣ доштанд.
Дар шабакаи дӯстони худ, имрӯз бо кӣ бояд ин умедро мубодила кунӣ? Масеҳ омад ва ба мо ҳаёт ва умед дод. Ин умедро тақсим кун ва дар бораи он чӣ Масеҳ дар ҳаётат кардааст, шаҳодат деҳ.
Худовандо, бигзор умеди ман мисли Ҳано самимӣ ва зинда бошад. Ба ман имконият бидеҳ, ки имрӯз дар бораи умеди ҳақиқии Ту бо дигарон сухан гӯям. Ба онҳое, ки имрӯз дилашонро ламс мекунам, Ту низ даст расон. Амин.
Луқо 2:41–52 – Ҷустуҷӯи Исо
41 Ҳар сол падару модари Исо барои ҷашн гирифтани иди Наҷот ба Уршалим мерафтанд. 42 Вақте ки Исо дувоздаҳсола шуд, онҳо аз рӯйи урфу одат ба он ҷо рафтанд. 43 Баъд аз он ки рӯзҳои ид ба охир расид, онҳо ба шаҳри худ равона шуданд, вале Исои наврас дар Уршалим монд. Падару модараш аз ин бехабар буданд. 44 Онҳо гумон доштанд, ки Ӯ ҳамроҳи дигарон равона аст ва тамоми рӯз сафарашонро давом доданд. Дертар Ӯро дар миёни дӯстону хешони худ ҷустуҷӯ карданд 45 ва чун наёфтанд, ба Уршалим барои ҷустуҷӯяш баргаштанд.
46 Баъд аз се рӯз Ӯро дар маъбади Худо ёфтанд, ки дар байни муаллимон нишаста, суханонашонро гӯш мекард ва ба онҳо савол медод. 47 Ҳамаи шунавандагон аз доноиву ҷавобҳояш дар ҳайрат монданд. 48 Падару модараш Ӯро дида, ҳайрон шуданд ва Марям аз Ӯ пурсид: «Писарам, чаро бо мо чунин рафтор кардӣ? Ману падарат сахт хавотир шуда Туро ҷустуҷӯ кардем». 49 Исо гуфт: «Чаро Маро ҷустуҷӯ кардед? Магар шумо намедонистед, ки Ман бояд дар хонаи Падарам бошам?» 50 Вале онҳо маънои суханони Ӯро нафаҳмиданд.
51 Ӯ бо падару модараш ба Носира баргашт ва ба онҳо итоат мекард. Марям бошад, ҳамаи инро дар дил нигоҳ медошт.
52 Исо дар баробари ба воя расиданаш дар ҳикмат ҳам бузург мешуд ва торафт бештар писандидаи Худову мардум мегашт. (2:41-52, KMO)
Ояти 41 нақл мекунад, ки чӣ гуна волидайни Исо Ӯро ба воя мерасониданд. Онҳо ҳамасола ба Ерусалим мерафтанд, тибқи урфу одатҳои динии яҳудиён.
Дар Точикистон
Сафар гурӯҳӣ сурат мегирифт — мисли он ки дар Тоҷикистон як автобуси деҳот мардумро ба бозори ҳафтаина мебарад. Ҳамон одамон ҳамеша ҳамсафар ҳастанд. Ба ҳамин монанд, оилаҳо якҷоя ба зиёрати Ерусалим мерафтанд. Аз ин сабаб, вақте ки онҳо роҳӣ шуданд, набудани Исо дар ибтидо ба Юсуф ва Марям ноаён монд.
Ин сафар ба иди ҳарсолаи Фисҳ рост омад, ки дар он яҳудиён қурбонии барраро ҷашн мегирифтанд — хуне, ки халқи Худоро наҷот дода буд. Исо низ ин одатро дар бузургсолӣ идома дод ва дар ниҳоят дар ҳамин ид маслуб шуд.
Вақте пас аз се рӯз Исо пайдо гардид, рӯйдодҳои аҷибе ба назар мерасанд. Ӯ на парешон буд, на ҳаросида, балки ба баҳсҳо дар маъбад бо шавқ машғул.
Агар гум шавад, пас чӣ?
Акнун, агар як тоҷик гум мешуд, чӣ мешуд? Оё касе аз шумо дар байни баҳсу муҳокимаҳои динӣ ёфт мешуд? Чизи дигари аҷиб он буд, ки Ӯ танҳо гӯш намекард, балки ба муаллимон савол медод. Ӯ ба саволҳояшон ҷавоб медод ва ҳозирон, аз ҷумла муаллимон, аз ҷавобҳои ӯ дар ҳайрат мемонданд.
Барои тавонистани чунин ҷавобҳо, Ӯ Каломро хонда ва фаҳмида буд, ва медонист, ки он чӣ гуна ба зиндагӣ алоқаманд аст. Дар ҷавонӣ, Ӯ гӯш мекард, савол медод ва оятҳоро меҷуст, то бифаҳмад, ки Худо чӣ мегӯяд.
Намунаи Ӯ моро водор мекунад, ки на танҳо Каломро бихонем, балки омӯзем ва таҳлил кунем, то он дар ҳаёти мо воқеӣ гардад.
Ҷанбаи сеюм, ки Юсуф ва Марямро ба ҳайрат овард, ҷавоби Исо ба падару модараш буд. Ӯ гуфт: «Чаро Маро ҷустуҷӯ кардед? Магар намедонистед, ки Ман бояд дар хонаи Падарам бошам?» (ояти 49)
Ӯ медонист, ки кист ва ҳадафи Падарашро барои зиндагии хеш дарк мекард. Саволи Ӯ нишон медиҳад, ки ҳамаи мо бояд Худоро ҷустуҷӯ кунем, то Ӯро беҳтар шиносем.
Ҷустуҷӯи ҳақиқӣ аз ҷониби дили пурсишгар оғоз мешавад. Ақлҳое, ки дар ҷустуҷӯянд — Худоро биҷӯянд! Ва кӯшиш кунанд, ки Ӯро ҳамчун Падар бишносанд. Зеро ҳатто пеш аз он ки мо Ӯро биҷӯем, Ӯ аллакай моро ҷустуҷӯ мекунад.
Суханони аввалини Исо
Суханони аввалини Исо, ки мо дар Инҷил мешунавем, ба муносибати Ӯ бо Падараш ишора доранд. Ӯ Писари маҳбуб аст ва бояд кори Худоро аз хонаи Падар оғоз кунад.
Изҳори он ки Худо Падараш аст, мавзӯест, ки тамоми Аҳди Ҷадидро дарбар мегирад. Муносибати Исо бо Худо — муносибати наздик ва рӯҳонист, ки муҳаббат ва ғамхории Худоро нисбат ба ҷаҳон нишон медиҳад.
Ин муносибат таъкид мекунад, ки омӯзиши Калом бояд дар доираи равобит бо Худо сурат гирад. Мо на танҳо барои донистан меомӯзем, балки барои он ки бифаҳмем, Ӯ кист ва чӣ гуна метавон бо Ӯ робитаи амиқтар дошт.
Оё ту иродаи Худоро барои ҳаётат медонӣ? Ту бояд дар куҷо бошӣ ва чиро омӯзӣ? Калид дар он аст, ки ҳар рӯз вақти хосе бо Калом гузаронӣ — Худоро бишносӣ ва фаҳмӣ, ки Ӯ чӣ гуна мехоҳад имрӯз бошӣ.
Худовандо, маро шахсе бигардон, ки Каломи Туро дӯст дорад ва дар хонаи Ту лаззат мебарад.