Author: Kalisoi Tojiki

Ин Забур бо сухан дар бораи одаме оғоз мешавад, ки ба камбағал ва ниёзманд раҳм мекунад. Аммо худи шахси камбағал

Вақте ба назди Худо меоем, дарк мекунем, ки аз куҷо омадаем. Мо мисли одаме будем, ки ба чоҳи лойолуд афтодааст.

Ҷаҳони мо бисёр вақт намехоҳад, ки мо дар бораи кӯтоҳ будани ҳаёт, марг ва абадият бисёр фикр кунем. Зеро вақте

Дар ин Забур мо дуои хеле самимии як инсонро мебинем, ки дар назди Худо дилашро пинҳон намекунад. Ӯ гуноҳашро дарк

Забур 36 моро таълим медиҳад, ки аз сабаби муваффақ шудани одамони бад хавотир нашавем ва ба онҳо ҳасад набарем. Баъзан

Ин забур ду роҳи зиндагиро муқоиса мекунад: роҳи шахси бадкор ва роҳи касе, ки ба Худо таваккал мекунад. Довуд мебинад,

Дар ин Забур, Довуд ба Худо, ки Довари одили тамоми замину осмон аст, муроҷиат мекунад. Душманонаш аз ӯ нафрат доштанд,

Забур 33 як суруди ситоиш ва боварӣ ба Худо аст. Довуд Худоро барои он ки ӯро наҷот дод, ситоиш мекунад

Забурҳои 31–32 моро ба шодӣ, умед ва эътимод ба Худо даъват мекунанд. Забур 31 дар бораи баракати бахшиши гуноҳ ва

Вақте Худо инсонро офарид, Ӯ гуфт: «Одамро ба сурати Худ офарем». Ин суханон ба мо нишон медиҳанд, ки инсон тасодуф