Библия

Мавзӯи асосии ин боб озодӣ дар Масеҳ ва фарзандии рӯҳонӣ аст, на ғуломӣ дар зери шариат. Павлус мефаҳмонад, ки имондорон

Якчанд усули истифодабарии ин воситаи таълими 1. Ин воситаи таълими асосан барои ононе таъин гаштааст, ки аллакай омӯзиши китобҳои “Башорат

Исо, Худованд аз ҷониби пешвоёни дин боздошт шудааст. Он гоҳ онҳо ӯро барои маҳкумият доварӣ мекунанд. Исо мегӯяд, ки онҳо

Луқо 22:1-6 – Замина ба хиёнати Исо Яҳудо ҳам розӣ шуд ва фурсати муносиб меҷуст, ки аз мардум пинҳонӣ Исоро

Дар Луқо 21 Исо харобшавии Ерусалим ва маъбади боҳашамати онро пешгӯӣ мекунад. Ӯ шогирдонашро огоҳ мекунад, ки лашкарҳо шаҳрро ихота

Дар Луқо 21, дар маъбад Исо як бевазани камбағалеро ситоиш мекунад, ки ду тангаи охирини худро қурбонӣ карда, садоқати ҳақиқиро

Дар Луқо 15 Исо ба пешвоёни динӣ, ки ӯро барои муошират бо гунаҳкорон танқид мекунанд, бо се масал дар бораи

Дар Луқо 20 мо мебинем, ки роҳбарони динӣ пай дар пай кӯшиш мекунанд, ки аз Исо пурсанду ӯро дар гап

Луқо 19 сафари ниҳоии Исо ба Ерусалимро қайд мекунад, ки ӯ рисолати худро барои «ҷустан ва наҷот додани гумшудагон» таъкид

Луқо 18 ба дуои доимӣ, фурӯтанӣ ва хатарҳои рӯҳонии сарват диққат медиҳад. Исо таъкид мекунад, ки Малакути Худо аз они