Луқо 3:1-20 – Хизмати Исои Худованд

Омӯзиш аз Инҷили Луқо

• Хонишҳои имсолаи Мавлуди Масеҳ – Адвент
• Хониши Инҷили Луқо – Боби якум
• Мавлуди Исо эълон шуд
• Ҳодисаҳои пеш аз таваллуди мӯъҷиза
• Мавлуди Исо – Луқо 2
• Исо, маъбад ва пешгӯиҳо дар бораи ӯ ҳамчун кӯдак
• Луқо 3:1-20 – Хизмати Исои Худованд
• Луқо 3:21–22 — Исо таъмиди Яҳёро муайян мекунад
• Аз озмоиш гузаштани Исо – Луқо 4:1–13
• Паёми Исо – Луқо 4:14-30
• Ҳокимияти Исо – Луқо 4:31-44
• Оғози Хизмати Исо – Луқо 5:1–11
• Қудрати Исо – Луқо 5:12-39

Луқо заминаҳои таърихии оғози хизмати Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Исоро нишон медиҳад. Ояти дуюм вазъиятро ҷамъбаст мекунад: он рӯзгор подшоҳону волӣ бар замин ҳукмронӣ мекарданд, аммо Каломи Худо ба Яҳёи Таъмиддиҳанда расид.

Яҳёи Таъмиддиҳанда таъмиди тавбаро мавъиза мекард, ки бо тавба ва омурзиши гуноҳҳо оғоз мешавад. Тавба дигаргун шудани ақлу дил аст: вақте мо ба гуноҳ ончунон менигарем, ки Худо менигарад, ва барои тарзи фикрронӣ бахшиш мепурсем.

Луқо 3:1-2 Дар замони саркоҳин будани Ҳонон ва Қаёфо аз ҷониби Худо ба Яҳёи писари Закарё дар биёбон пайғоме расид. Ин воқеа дар соли понздаҳуми ҳукмронии шоҳаншоҳ Тибариюс рӯй дод. Дар он айём Понтиюс Пилотус ҳокими Яҳудия ва Ҳиродус ҳокими Ҷалил буданд. Бародари Ҳиродус Филиппус бошад, дар сарзамини Итурияву Тарохунитис ҳукмронӣ мекард ва Лисониюс ҳокими Абилин буд.

3 Яҳё тамоми ноҳияҳои атрофи дарёи Урдунро тай намуда, мардумро насиҳат мекард. Ӯ ба онҳо мегуфт, ки барои бахшида шудани гуноҳҳояшон бояд тавба карда, аз гуноҳ даст кашанд ва дар об таъмид бигиранд, ки рамзи шуста шудани гуноҳҳо мебошад. 4 Чуноне ки дар китоби Ишаъё пайғамбар дар бораи вай навишта шудааст:

«Касе дар биёбон фарёд зада мегӯяд:

„Барои Худованд роҳро тайёр кунед ва онро рост намоед!

5 Бигзор ҳар водӣ баланд шавад,

ҳар кӯҳу теппа ба ҳамворӣ мубаддал гардад.

Бигзор роҳҳои каҷ рост шаванд

ва роҳҳои пасту баланд ҳамвор,

6он гоҳ ҳар як ҷони зинда наҷоти Худоро мебинад!“»Бисёриҳо гумон мекунанд, ки тавба танҳо рӯйгардидан аз гуноҳ ва аз нав оғоз кардан аст. Ин ‒ меваи тавба, зеро тағйирот пеш аз ҳама дар қалб оғоз меёбад. Бе дигаргун шудани дилу андеша, тавба нест. Натиҷа ва самари ин тавба ‒ омурзиши гуноҳҳост.

Навиштаҳо мавъизаи Яҳёро тасдиқ мекунанд: ӯ бояд роҳи Масеҳи ояндаро омода созад.

«Овози нидокунандае дар биёбон…»

Ин ҷои қудрат набуд, балки ишора ба таъсир ва нигаронии рӯҳонӣ. Бо омадани Масеҳ, дигаргуниҳои рӯҳонию ҷисмонӣ ворид мегарданд; зиндагӣ дигар ҳаргиз ба ҳолати пешина барнамегардад. Таъсири Масеҳ дилҳоро тағйир медиҳад ва ҳатто ба ғайрияҳудиён мерасад.

Ояти 6 мегӯяд: «Ҳар башар наҷоти Худоро хоҳад дид» — истинодест ба онҳое, ки қаблан берун аз Роҳ буданд. Барои яҳудиён онҳо нопок шумурда мешуданд, аммо Худо нақшаи махсус дорад; Яҳё ҳушдор медиҳад, ки аз ин тағйирот огоҳ бошед. Дили дигаргуншуда метавонад нуқтаи назари дигаронро низ тағйир диҳад.

Худовандо, ба ман дурнамои нав ато фармо, то онҳое-ро, ки ба Ту ниёз доранд, бубинам; то ҳукм накунам, балки дилу чашмам барои дидани чизҳои нав кушода бошад ва роҳи Туро пайравӣ намоям.

Луқо 3:7–14 – Суханони тавба

7 Ва ба мардуме ки берун меомаданд, то ки аз ӯ таъмид ёбанд, мегуфт: «Эй афъизодагон! Кӣ ба шумо талқин кард, ки аз ғазаби оянда бигрезед? 8 Акнун самаре оваред, ки сазовори тавба бошад, ва дар дили худ нагӯед, ки „падари мо Иброҳим аст!“; зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон ба вуҷуд оварад; 9 Ва алҳол теша бар решаи дарахтон гузошта шудааст: ҳар дарахте ки меваи нағз надиҳад, бурида ва дар оташ андохта хоҳад шуд». 10 Мардум аз ӯ мепурсиданд: «Пас, чӣ кунем?» 11 Дар ҷавоби онҳо мегуфт: «Касе ки ду курта дорад, ба касе ки надорад, бидиҳад; ва касе ки хӯрок дорад, низ чунин амал кунад». 12 Боҷгирон низ барои таъмид омада, ба ӯ гуфтанд: «Эй устод, чӣ кунем?» 13 Ба онҳо гуфт: «Бештар аз он чи барои шумо муқаррар шудааст, талаб накунед». 14 Сарбозон низ аз ӯ пурсида, гуфтанд: «Пас мо чӣ кунем?» Ба онҳо гуфт: «Касеро озор надиҳед, дар ҳаққи касе тӯҳмат накунед, ва ба маоши худ қаноат намоед».

Суханони ӯ ба хашми Худо бар гуноҳ ишора мекунад ва ба он ки Худо дар муқаддасият ва адолати худ тағйир мехоҳад. Ӯ муносибати нав ба Каломи Худоро интизор аст. Ба суханони Худо итоат кунед ва фарқиятро дар ҳаёти худ хоҳед дид. Агар не, пас интизор шавед, ки хашми Худоро бубинед.

Худо муҳаббат аст, аммо Ӯ ҳамзамон муқаддас аст. Муқаддасият маънои онро дорад, ки Худо ба хислати одилонаи худ содиқ мемонад ва ҳамеша кори дуруст мекунад. Ӯ гуноҳро ҷазо медиҳад, вале ононеро ки бо дили тавба шикананда назди Ӯ меоянд, омурзиш хоҳад дод.

Мисоли реша

Яҳё мисоли реша ва дарахтро меорад: агар дарахт мева надиҳад, бурида мешавад. Имон решаи дарахт аст, ва имони ҳақиқӣ ҳатман меваи ҳақиқӣ хоҳад дод. Агар дарахт мева надорад, мушкил дар реша аст — дар имон. Пас, имони шумо ба чӣ вобаста аст: ба амалҳои худ ё ба эътиқод ба Масеҳ?

Дар посух ба ин суханон мардум мепурсанд: «Пас, мо чӣ кор кунем?»

Яҳё мегӯяд: тавбаи ҳақиқӣ бояд дар амалҳо дида шавад — дӯст доштани дигарон ва саховатмандӣ нисбат ба онҳо. Қаноатро биҷӯед, бо одамон одилона рафтор кунед, онҳоро истифода набаред ва чизеро, ки ба шумо тааллуқ надорад, нагиред. Имони ҳақиқӣ самараи мувофиқ ба Каломи Худо медиҳад.

Яҳё инчунин таъкид мекунад, ки наҷот ба мероси хонаводагӣ вобаста нест. Бахшиши гуноҳҳо на аз оила ё фарҳанги инсон меояд, балки аз он лаҳзае, ки шахс шахсан назди Худо омада, ризқи Ӯро қабул мекунад — яъне қурбонии Масеҳ барои гуноҳҳои мо.

Суханони ӯ равшан мекунанд, ки наҷот дар он нест, ки шумо як қисми ҷамъияти яҳудӣ ҳастед, балки дар он аст, ки шумо чӣ гуна ба Малакути Худо дохил мешавед. Имон ва тавба калиданд, ва объекти имон — Каломи Худо мебошад: бовар кардан ба он чизе ки Худо дар бораи гуноҳҳои мо мегӯяд ва ба қурбонии Ӯ барои пок кардани онҳо. Тағйири ҳақиқӣ бояд сурат гирад — он тағйире, ки омурзиши гуноҳҳо ва қабул кардани файзи Худоро дар бар мегирад.

Савол барои имрӯз:

Имрӯз худатонро санҷед. Имони шумо дар куҷост? Шумо ба дигарон чӣ гуна имони ҳақиқии худро нишон додаед? Оё имони шумо танҳо бо забон аст, ё дар ҳақиқат Худоро дӯст медоред ва инро дар зиндагии худ нишон медиҳед?

Худовандо, ба дили ман назар кун. Агар имони ман суст бошад, ба ман имони ҳақиқӣ ато фармо, то ба Каломи Ту бовар кунам ва имрӯз бо ҳама вуҷудам ба он пайравӣ намоям. Омин.

Луқо 3:15-20 – Яҳёи Таъмиддиҳанда кист?

15 Мардум интизори омадани Масеҳ, яъне Таъйиншудаи Худо буданд ва баъд аз шунидани гуфтаҳои Яҳё ба худ гуфтанд, ки шояд Яҳё Масеҳ аст. 16 Яҳё бошад, ба онҳо гуфт: «Ман шуморо бо об таъмид медиҳам, вале аз ман Тавонотаре меояд, ки шуморо бо Рӯҳулқудс ва оташ таъмид медиҳад. Ман ҳатто сазовори кушодани банди пойафзори Ӯ нестам. 17 Дар дасти Ӯ барои бод додани гандум сешоха тайёр аст, то ки хирмани Худро тоза карда, гандумро дар анбораш ҷамъ кунад, вале каҳро дар оташи хомӯшнашаванда сӯзонад».

18 Ҳамин тавр Яҳё бо насиҳатҳои зиёде хушхабарро ба мардум мерасонд.

19 Яҳё ҳоким Ҳиродусро ҳам барои он ки ҳамсари бародари худаш Ҳиродияро ба занӣ гирифта буд ва барои ҳамаи корҳои бадаш сарзаниш мекард. 20 Ҳиродус бошад бар замми ҳамаи кирдори бадаш, боз Яҳёро ба зиндон андохт.

Касе омада, бо салоҳияти бузург суханони аҷиб мегӯяд. Онҳое, ки ӯро мешунаванд, ҳайрон мешаванд: «Ин шахс кист? Оё ӯ Масеҳ бошад?» Ҳангоми тааҷҷуб кардан, ки оё ӯ танҳо пайғамбар аст ё Масеҳ, нуқтаҳои муҳими муқоиса равшан мегарданд.

Аввалан, Яҳёи Таъмиддиҳанда таъмид бо об медод, аммо таъмиде, ки Исо меорад, бо об ва Рӯҳи Муқаддас хоҳад буд. Таъмид нишонаи муошират бо Худо аст. Он ташаббусе буд, ки яҳудиён ҳангоми ба имон омадан барои тоза шудан анҷом медоданд. Аз ин амал, нишонаи зоҳирии он чӣ шахс ба он бовар дорад, ба назар мерасад.

Таъмид аз Рӯҳ ба маънои сокин шудани Рӯҳи Муқаддас дар қалби мӯъмин ҳангоми наҷот аст. Баъдан, ин воқеа ба дигарон тавассути таъмиди обӣ нишон дода мешавад.

Муқоисаи дуюм бо салоҳият ва қудрат алоқаманд аст. Яҳё мегӯяд, ки ӯ лоиқ нест, ки ҳатто кафи пои Масеҳи омадаро кушояд. Масеҳ на танҳо пайғамбар аст — Ӯ Наҷотдиҳанда аст.

Муқоисаи сеюм бо тасвири доварии оташин омода шудааст. Яҳё мардумро ба тавба фаро мехонд, вале Масеҳ меъёри адолатро ба амал меоварад ва коҳҳои бефоидаеро, ки дар вақти ҷудо кардани гандум ба вуҷуд меоянд, сӯзонд. Оташ барои яҳудиён ҳамоно мисли об, унсури поксозӣ аст. Луқо менависад, ки ин суханон шунавандаро барои рӯзи Пантикост омода месозанд — рӯзе, ки Рӯҳулқудс бо шиддат ва нишонаҳои оташ дар мӯъминон қарор мегирад.

Дар манзараи дарав, гандум баракат мегирад, вале коҳ барои сӯхтан аст. Аз ҳамин рӯ, Яҳё мардумро даъват мекунад, ки ба Масеҳ пайравӣ кунанд ва огоҳ мекунад, ки ҳар касе ба қудрати бузурги Ӯ итоат накунад, бо доварӣ рӯ ба рӯ мешавад. Ҳар тобистон дар деҳоти Тоҷикистон, чанг ва коҳ аз куфтани гандум ба ҳаво мехезанд. Фоидаи ҷудо кардани гандум дар он аст, ки барои фаслҳои оянда ғизо таъмин мешавад. Аммо коҳ — ё бардошта ё сӯзонда мешавад — ҳеҷ фоида надорад.

Дар охири порча мухтасари хизмати Яҳё оварда шудааст. Инҷил мехоҳад диққати хонандаро ба Шахсияти бузургтар — Масеҳ — равона кунад.

Оё имрӯз ту ҳаётатро аз коҳҳои бефоида пок кардӣ?

Тавба кардан — ҳатто барои имондорон — маънои онро дорад, ки дили худро ҳар рӯз нисбати Наҷотдиҳанда нав кунем ва барои Ӯ зиндагӣ намоем. Ӯро биҷӯй, то моро бо Рӯҳ қувват бахшад ва муносибатҳои ҳаррӯзаи моро роҳнамоӣ кунад.

Худовандо, бигзор ман аз беақлии худ тавба кунам ва бо Калом ва Рӯҳи Ту роҳнамоӣ шавам. Имрӯз маро роҳнамоӣ кун ва ба ман қувват деҳ, то корҳои дуруст анҷом диҳам ва ба дигарон рост бигӯям.