Паёми Исо – Луқо 4:14-30

Омӯзиш аз Инҷили Луқо

• Хонишҳои имсолаи Мавлуди Масеҳ – Адвент
• Хониши Инҷили Луқо – Боби якум
• Мавлуди Исо эълон шуд
• Ҳодисаҳои пеш аз таваллуди мӯъҷиза
• Мавлуди Исо – Луқо 2
• Исо, маъбад ва пешгӯиҳо дар бораи ӯ ҳамчун кӯдак
• Луқо 3:1-20 – Хизмати Исои Худованд
• Луқо 3:21–22 — Исо таъмиди Яҳёро муайян мекунад
• Аз озмоиш гузаштани Исо – Луқо 4:1–13
• Паёми Исо – Луқо 4:14-30
• Ҳокимияти Исо – Луқо 4:31-44
• Оғози Хизмати Исо – Луқо 5:1–11
• Қудрати Исо – Луқо 5:12-39

Худованд Исоро бо Рӯҳулқудс фиристодааст. Ягонагии Рӯҳи Худо ва Исо нишон медиҳад, ки чӣ тавр онҳо ҳамеша бо ҳам амал мекунанд. Хизмати Ӯ оғоз меёбад, ва Ӯ дар куништҳои гуногун Каломи Худоро мавъиза мекунад. Дар ибодатгоҳҳо ҳар рӯзи шанбе, вақте ки мардум ҷамъ меомаданд, Навиштаҳо хонда ва шарҳ дода мешуданд. Аз ин рӯ, аз Исо хоҳиш карданд, ки оятеро бихонад ва онро шарҳ диҳад. Ҳаракати Ӯ ҳама дар ҳайрат гузошт.

Исоро Рӯҳ роҳнамоӣ мекард:

 • Луқо 3:22 – Рӯҳулқудс дар шакли кабӯтаре бар Ӯ фаромад → Рӯҳулқудс омад

 • Луқо 4:1 – Исо пур аз Рӯҳулқудс буд → Рӯҳулқудс тавоност

 • Луқо 4:1 – Рӯҳулқудс Ӯро ба биёбон бурд → Рӯҳулқудс ҳидоят мекунад

 • Луқо 4:14 – Исо бо қуввати Рӯҳулқудс баргашт → Рӯҳулқудс қувват мебахшад

Ҳоло Рӯҳулқудс пурра дар Ӯст. Ӯ Исоро таъйин намудааст:

 • то ба бенавоён хушхабар бирасонад,

 • то асиронро озод кунад,

 • то кӯронро бино гардонад,

 • то мазлумонро раҳо намояд,

 • ва то соли файзбахши Худовандро эълон намояд.

Исо аз ҷониби Худои Падар фиристода ва маҳбуби Ӯст. Ҳоло Ӯ пур ва тадҳиншуда аз Рӯҳулқудс мебошад. Ягонагии бардавоми Худо нишон медиҳад, ки чӣ тавр Онҳо бе рақобат амал мекунанд. Рӯҳ ба Масеҳ қувват мебахшад, то дигаронро бо хушхабар баракат диҳад, кӯронро бино кунад, асиронро озод намояд ва ба мазлумон сабукӣ бахшад.

Рӯҳулқудс ҳангоми таъмид бар Исо омад ва сипас дар рӯзҳои озмоиш Ӯро дастгирӣ кард. Ҳоло бошад, Рӯҳи Худо таълимоти Ӯро қувват мебахшад. Аҳамият диҳед: ҳеҷ гуна рақобат миёни Исо ва Рӯҳулқудс нест. Онҳо аз рӯйи моҳият ва амал яканд.

Ҳамон тавр низ мӯъминон метавонанд ҳаёти ғалабаро гузаронанд – мулоҳиза карда дар Каломи Худо ва пур аз Рӯҳулқудс. Агар дар Масеҳ бимонед, Ӯ шуморо дар роҳи зиндагӣ роҳнамоӣ мекунад.

Имрӯз

Имрӯз, чӣ тавр шумо ба Рӯҳулқудс вобастаед? Худо барои ҳар яке таъиноти илоҳӣ дорад. Оё шумо ба Ӯ ҷавоб медиҳед, то шуморо роҳбарӣ кунад ва баракати дигарон гардонад?

Рӯҳулқудс ҳамеша бо Каломи Худо амал мекунад. Пур шудан аз Рӯҳ – яъне пур шудан аз Каломи Худост. Каломи Худоро хонед, мулоҳиза кунед, аз ёд кунед ва бигзор Рӯҳи Худо шуморо ҳар рӯз роҳнамоӣ намояд.

Худовандо, бигзор Рӯҳи Ту бар ман бошад. Дилам ва чашмонамро кушо, то аҷоиботи Каломи Туро бубинам. Ба ман ёрӣ деҳ, ки имрӯз ба Каломи Ту итоат кунам ва бо Рӯҳи Ту зиндагӣ намоям. Маро ҳидоят кун, роҳнамоӣ кун ва пур кун, Худованд, зеро ман ба Ту ниёз дорам.

Луқо 4:20–30 – «Имрӯз… ба иҷро расидааст»

Исо гуфт: «Имрӯз ин Навишта, ки шумо шунидед, ба иҷро расидааст.»

Вой! Ӯ навакак чӣ гуфт?

Вақте ки «имрӯз» мегӯяд, маънои он аст, ки гуфтаҳои нубувват дар Ӯ иҷро шудаанд. Исои Масеҳ эълон мекунад, ки Рӯҳи Худо бар Ӯст, то ғуломонро раҳоӣ диҳад, кӯронро бино гардонад, мазлумонро озод кунад ва мӯъҷизаҳо намояд. Ба ибораи дигар: «Ман Масеҳ ҳастам.» Худи ҳамин рӯз, дар назари онҳо, навишта ба амал омад.

Луқо 4:20–30

20 Баъд Вай китобро пӯшида, ба ходим дод ва ба ҷояш нишаст. Дар ҷамоатхона ҳама бодиққат ба Ӯ нигоҳ мекарданд 21 ва Ӯ ба сухан оғоз намуд: «Он навиштаҳоеро, ки ҳоло шунидед, имрӯз амалӣ гаштанд». 22 Ҳама Исоро таъриф мекарданд ва аз суханони файзбахши Ӯ дар тааҷҷуб монда, мегуфтанд: «Магар Ӯ писари Юсуф нест?»

23 Ӯ ба онҳо гуфт: «Медонам, ки ба Ман чунин масалро хоҳед гуфт: „Эй табиб! Худатро шифо деҳ“. Ва боз ба Ман мегӯед: „Дар диёри Худ низ муъҷизаҳоеро бикун, ки шунидаем дар шаҳри Кафарнаҳум кардаӣ“». 24 Баъд суханашро давом дод: «Ба ростӣ мегӯям, ки ягон пайғамбар дар диёри худ қадр надорад. 25 Ҳақиқатан ҳам дар замони Илёс пайғамбар, вақте ки сеюним сол борон наборид ва дар рӯйи замин гуруснагии сахте ба вуҷуд омад, дар Исроил бевазанони бисёре буданд, 26 вале Илёс назди ҳеҷ яке аз онҳо фиристода нашуд. Ӯ танҳо ба назди як бевазане фиристода шуд, ки дар Сарфат ном шаҳри Сидун зиндагӣ мекард. 27 Дар замони пайғамбар Элишоъ ҳам дар сарзамини Исроил бисёр касон бемории пӯст доштанд. Вале ба ғайр аз Наамон, ки аз Сурия буд, ҳеҷ кадоме аз онҳо шифо наёфт».

28 Онҳое, ки дар ҷамоатхона буданд, аз шунидани чунин суханҳо ба ғазаб омаданд. 29 Баъд аз ҷояшон бархеста, Исоро аз шаҳр берун карданд. Он шаҳр болои теппа сохта шуда буд ва онҳо Ӯро ба лаби ҷарӣ оварда хостанд аз он ҷо партоянд. 30 Аммо Ӯ аз миёни онҳо гузашта, бо роҳи Худ равона шуд.

Тасаввур кунед, ки шумо бори аввал ин суханонро мешунавед ва дар он ҳуҷра нишастаед. Он чизе ки Исо гуфт, хеле ғайричашмдошт буд. Бале, онҳо Масеҳро интизор буданд, вале Исо ба назар чунин менамуд, ки оддӣ ва аз байни худи онҳо буд.

Устодони яҳудӣ медонистанд, ки ин порча ба Масеҳ ишора мекунад. Ва одамони куништ низ инро хуб мефаҳмиданд. Онҳое, ки шуниданд, аз суханони пурмуҳаббати Ӯ дар ҳайрат монданд. Эҳтимол аст, ки Ӯ бештар гуфта буд, аз он чизе ки дар Инҷил сабт шудааст. Бо вуҷуди ин, онҳо бовар накарданд. Онҳо мехостанд Ӯ мисли дигар ҷойҳо мӯъҷиза ва шифо бикунад. Аммо барои онҳо «писари Юсуф, дуредгар» чунин иддао кардан ғайри қобили қабул менамуд. Онҳо фикр мекарданд: «Ӯ кист, ки чунин сухан мегӯяд?»

Бо вуҷуди шубҳаҳои онҳо, Исо ростқавлона Каломи Худоро мавъиза кард. Ӯ ҷуръат дошт хушхабарро баён кунад.

Исо ду ҳақиқати муҳимро гуфт:

 1. Паёмбарро дар зодгоҳаш қабул намекунанд. Ӯ дар ҷое буд, ки ҳама Ӯро мешинохтанд. Аммо маҳз ҳамин шиносоӣ боис шуд, ки Ӯро рад кунанд. Чашмонашон аз ҳақиқат баста буд.

 2. Исо ба ғайрияҳудиён ишора кард. Ӯ ёдовар шуд, ки Илёс ба бевазани Сидон ёрӣ кард ва Элишоъ Намони суриягиро шифо дод. Ин барои шунавандагон таҳқиромез буд, зеро онҳо наҷотро танҳо барои яҳудиён интизор буданд. Аммо Худо иродаи худро ҳатто тавассути дигар халқҳо иҷро мекард.

Ин суханон хашми онҳоро бештар кард. Барои онҳо қабул кардани ин ҳақиқат бисёр душвор буд.

Барои шумо дар бораи Исо чӣ душвор аст? Шахсияти Ӯ – ки Ӯ Писари абадии Худост? Ё муҳаббати Ӯ – ки камтарин, дуртарин ва ҳатто ғайридинонро дӯст медорад?

Аммо ҳақиқат ҳамин аст: Инҷил барои ҳама одамон аст. Масеҳ Наҷотдиҳандаи ҷаҳон аст, тадҳиншуда аз Рӯҳ, то ҳамаеро наҷот диҳад.

Дар он рӯз суханони Навишта иҷро шуданд. Ва боз ҳам имрӯз – рӯзи наҷот аст! Рӯзи он аст, ки шумо Худовандро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кунед. Рӯзи он аст, ки дигаронро дӯст доред, мисли Исо дӯст медошт. Рӯзи он аст, ки раҳм кунед ба касоне, ки ба назари шумо умуман сазовор нестанд. Зеро Худо ҳама одамонро дӯст медорад. Пас, мо чӣ гуна метавонем камтар аз Ӯ дӯст дорем?

Худовандо, ба мо тоҷикон ҷасорат деҳ, то пайрави Исо шавем. Ӯ моро дӯст медорад ва мехоҳад бар мо раҳм кунад. Бигзор Ӯро мисли ҳамшаҳриёнаш рад накунем. Мо фикр накунем, ки Ӯ наметавонад он чизе бошад, ки мегӯяд. Ӯ Навиштаҳоро иҷро мекунад ва қудрате бештар аз ҳар паёмбар дорад. Ӯ Наҷотдиҳанда аст – ва бигзор Ӯ Наҷотдиҳандаи ман бошад!

Луқо 4:31-37 – Ҳокимияти Исо

Одати Исои Худованд ин буд, ки ба куништҳо мерафт ва дар ибодати маҳаллӣ иштирок мекард. Гарчанде Ӯ аз риёкории баъзе рабиён огоҳ буд, ҳамоно мерафт. Ӯ ба муошират меомад ва мардумро таълим медод.

Бисёриҳо аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро Ӯ бо қудрат ва возеҳӣ таълим медод. Аз суханони Ӯ онҳо мефаҳмиданд, ки Каломи Худо чӣ мегӯяд ва чӣ гуна бо ҳаёти онҳо алоқаманд аст.

Ҳокимияти Ӯ дар Каломи Худо инчунин ба ҷаҳони рӯҳонӣ паҳн мешуд.

Исои Масеҳ бо марде рӯ ба рӯ шуд, ки дев дошт. Дев наҷис буд ва мехост ба он мард зарар расонад. Ҷолиб он аст, ки аввал дев сухан мегӯяд, вале сухани ӯ барои мо асос нест. Аммо аҳамиятнок аст, ки ӯ Исоро «Муқаддас» эълон мекунад, дар ҳоле ки матн худаш девро «наҷис» мехонад.

Фариштагон муқаддасиро эълон мекунанд (Луқо 1:35 ва Ишаъё 6), ва ҳоло дев низ ҳаминро мегӯяд. Ӯ на танҳо мегӯяд, ки Исо одил аст, балки Ӯро муқаддас мешиносад. Ин истилоҳ шахсият ва хислати беназири Исоро ошкор месозад.

Якчанд ёддоштҳо дар бораи девҳо:

 1. Қудрати Исои Масеҳ аз онҳо хеле бузургтар аст. Ӯ тавоност, онҳо маҳдуданд.

 2. Ӯ муқаддас аст, онҳо не. Онҳо ба нопокӣ, бадӣ ва дурӯғ пайравӣ мекунанд.

Ҳамчунин муҳим аст бидонем: имондоре, ки дар Рӯҳи Худо зиндагӣ мекунад, аз ҷониби девҳо ишғол шуда наметавонад. Онҳо метавонанд таъсир расонанд ё зулм кунанд, аммо наметавонанд он чизеро ба даст оваранд, ки дар ихтиёри Рӯҳулқудс аст.

Боз як нуқтаи муҳим: Худо ҳамаҷо ҳузур дорад ва ҳама тавоност. Шайтон бошад, танҳо як рӯҳ аст ва дар як вақт танҳо дар як ҷо буда метавонад. Ӯ на ҳамаҷост ва на ҳама тавоно. Аммо баъзан аз тарзи гуфтори баъзе имондорон чунин менамояд, ки онҳо баръакс фикр мекунанд.

Дар давоми ҳаёти Исо, Ӯ борҳо девҳоро аз одамон берун кард. Ӯ аз онҳо қавитар ва муқаддастар аст. Вақте ки ин қиссаҳоро мехонем, биёед Худоро шукр гӯем, ки Ӯ бузургтар аст ва қодир аст моро ҳифз намояд.

«Шумо, эй фарзандон, аз Худо ҳастед ва онҳоро мағлуб кардаед, зеро Ӯ, ки дар шумо ҳаст, бузургтар аст аз он ки дар ҷаҳон аст.» (1 Юҳанно 4:4)

Худовандо, ба Ту шукр мегӯям, ки бузургтар ва қодир ҳастӣ, ки наҷот диҳӣ. Барои муқаддасӣ ва шахсияти Исо ташаккур мегӯям. Бо ман бош ва имрӯз маро ҳидоят кун. Ман на ба қуввати рӯҳи палид, балки ба Туи Қодири Мутлақ таваккал мекунам. Метавонам Туро барои кори наҷот дар ҳаёти худ ситоиш намоям.

Луқо 4:38-44 – Қудрати Исои Масеҳ

Қудрат ва бузургии Исои Масеҳ дар он зоҳир мегардад, ки Ӯ метавонад ҳам бемориҳои ҷисмонӣ ва ҳам зулми рӯҳониро мағлуб созад.

Дар саҳнаи аввал мо мебинем, ки Ӯ модари ҳамсари Петрусро шифо медиҳад. Ин нишон медиҳад, ки шогирдон оиладор буданд ва эҳтимолан баъзеи онҳо фарзанд ҳам доштанд. Мо одатан онҳоро ҳамчун мардони муҷаррад тасаввур мекунем, аммо Инҷил нишон медиҳад, ки онҳо низ муносибатҳои оилавӣ доштанд.

Ғамхорӣ барои оила як қисми ҳаёт ва хизмат аст. Баъзеҳо фикр мекунанд, ки дар зиндагӣ бояд аввал, дуюм ва сеюм муайян карда шавад, ки чӣ муҳимтар аст. Аммо роҳи беҳтар ин аст, ки Худо дар маркази ҳаёти мо бошад. Вақте ки Ӯ дар марказ аст, мо мефаҳмем, ки дар ҳар лаҳза бояд ба оила, кор ё хизмат чӣ гуна афзалият диҳем. Худо ба мо кӯмак мекунад, ки ҳар вақт муҳимтарин чизро дуруст интихоб кунем.

Дар саҳнаи дуюм мо мебинем, ки Исо одамони зиёдеро шифо медиҳад (ояти 40). Хизмати Ӯ васеъ буд ва шӯҳрати Ӯ барои нигоҳубини ниёзмандон дар тамоми минтақа паҳн шуд.

Саҳнаи сеюм — рондани девҳо мебошад. Девҳо эътироф мекунанд: «Ту Писари Худо ҳастӣ». Аммо Исо намехост, ки шаҳодати ҳақиқаташ аз даҳони девҳо шунида шавад. Ӯ мехост, ки сухан ва амалҳои Ӯ худ шаҳодати зинда бошанд. Ояти 41 моро водор мекунад, ки бипурсем: агар ҳатто девҳо медонанд, ки Ӯ Масеҳ аст, пас оё мо камтар аз онҳо бовар мекунем? Ӯ Масеҳ аст — бипазиред ва Ӯро пайравӣ намоед!

Дар ояти 42 мо интизоми муҳими Исоро мебинем. Гарчанде ки корҳои зиёде буд, Ӯ вақт ҷудо мекард, то танҳо монад, дуо гӯяд ва бо Падари осмонияш муошират кунад. Ин барои Ӯ одати ҳаррӯза буд.

Чанд маротиба мо гумон мекунем, ки бештар кор кардан бештар самар меорад. Аммо Исо нишон медиҳад: барои донистани роҳҳои Худо дуо ва оромӣ зарур аст. Калимаҳои «Чун субҳ дамид, Ӯ берун омад» ба мо намуна медиҳанд. Мо низ бояд рӯзамонро бо дуо ва хондани Каломи Худо оғоз кунем.

Исо нақшаи Падарро медонист: Инҷилро дар тамоми куништҳо паҳн кардан ва хизматро васеъ гардондан. Ӯ намехост танҳо дар як ҷо монад, балки вазифаи умумии Худоро иҷро мекард — то ҳар қавм ва ҳар шахс паёми наҷотро шунавад.

Худовандо, мо барои сарзамини худ дуо мекунем. Бигзор Каломи Ту дар ҳамаи вилоятҳо ва шаҳрҳои кишвари мо паҳн гардад. Маро истифода бар, то ба одамон дастрас шавам ва ба муҳити васеътар таъсир расонам. Ба мо нақшаи Худатро нишон деҳ ва суханонатро ба мо бидеҳ, то имрӯз бо далерӣ онҳоро бигӯем.