Қудрати Исо бар ҷаҳони ҷисмонӣ – Луқо 8:22-39

Шогирдон тарсиданд ва ҳайрон ба якдигар мегуфтанд: «Ин кист, ки ҳатто ба шамолу баҳр фармон медиҳад ва онҳо ба Ӯ итоат мекунанд?» (Луқо 8:25)

Исо пеш аз ин сухан мегӯяд: «Биёед, ба тарафи дигари баҳр гузарем.» Ин сухан нишон медиҳад, ки барои шогирдон лозим аст ба гуфтори Ӯ гӯш диҳанд ва ба он эътимод кунанд. Аммо тундбоди ногаҳонӣ имони онҳоро санҷид. Оё онҳо ба суханони Ӯ эътимод доранд ва бовар мекунанд, ки ҳама чиз рӯй медиҳад?

Ором кардани тӯфон

22 Рӯзе Исо бо шогирдонаш ба қаиқ савор шуда ба онҳо гуфт: «Биёед, ба дигар тарафи баҳр мегузарем». Онҳо равон шуданду 23 дар роҳ Исоро хоб бурд. Баногоҳ дар баҳр тӯфони чунон сахте бархест, ки қаиқ аз об пур шуд ва онҳо дар хатар монданд. 24 Шогирдон Исоро бедор карда гуфтанд: «Устод! Устод! Ҳалок мешавем!» Ӯ аз хоб хеста, ба шамолу мавҷҳои пурталотум фармон дод ва тӯфон хомӯш шуда, ҳама ҷоро оромӣ фаро гирифт. 25 Сипас, Вай ба шогирдонаш гуфт: «Имонатон куҷост?!» Шогирдон тарсиданд ва ҳайрон монда ба якдигар мегуфтанд: «Ин Кист, ки ҳатто ба шамолу баҳр фармон медиҳад ва онҳо ба Ӯ итоат мекунанд?»

Тӯфони ногаҳонӣ ба амал омад ва мавҷҳо қаиқро фаро гирифтанд. Ҳангоме ки тӯфон баланд шуд, Исо хоб буд, ва шогирдон аз тарс Ӯро бедор карданд. Бо фариёд ва тарсу ҳарос онҳо кӯмак мехостанд.

Исо ба мавҷҳо ва шамол фармон дод ва тӯфон қатъ шуд. Ин нишон медиҳад, ки қудрати Ӯ бар ҳама вазъиятҳои ҷисмонӣ ва табиӣ болотар аст. Исо Худованд аст ва ҳатто табиат ба фармони Ӯ итоат мекунад.

Ҳамин тавр, Худованд аз шогирдон мепурсад: «Имони шумо куҷост?»

Оё мо танҳо ба чизҳои моддӣ ва вазъиятҳои берунӣ такя мекунем ё ба Худо, ки воқеан моро муҳофизат мекунад, эътимод дорем? Аксар вақт мо ба вазъиятҳо ва имкониятҳои худ такя мекунем ва вақте онҳо ноком мешаванд, тарс ва ташвиш пайдо мешавад. Дар ҳама ҳолат ва дар ҳама озмоишҳо ба Худо таваккал кардан имонро талаб мекунад.

Боварӣ ба Исо бузургтар аз боварӣ ба эҳтиёҷоти шахсӣ ва вазъиятҳои мо мебошад. Мо бояд имони худро ба Ӯ равона кунем. Исо дар ин ҳодиса имонро санҷид: оё мо дар вақти тӯфон ором мемонем ё дар мобайни он хавф ва тарс ҳис мекунем? Дар дил ва фикри мо имон ба чӣ такя мекунад?

Имон танҳо эътиқод дар ҳолатҳои хуб нест; имон — ин итоат кардан ба Худо аст, новобаста аз он ки чӣ ҳис мекунем ва чӣ воқеа рӯй медиҳад. Шогирдон ба атроф нигаристанд, хавф ва тарсро ҳис карданд, вале натавонистанд бо имон ба боло нигаранд ва Худоро бубинанд. Имону тарс наметавонанд дар як дил бо ҳам бошанд.

Ҷавоби шогирдон моро водор мекунад, ки аз худ бипурсем: Ин кист? Исо кист ва шахсияти Ӯ чӣ гуна аст?

Ин ҳамон шахсе аст, ки ба тӯфон қудрат дорад ва сулҳ ва оромӣ меорад.

Агар хоҳед Худованд шуморо низ наҷот диҳад, ин ҷо дуои намунавӣ аст:

«Эй Парвардигори олам!

Ман барои наҷотам мӯҳтоҷи Ту ҳастам ва бахшиши Ту ба ман лозим аст. Чунки Ту муқаддас ҳастӣ ва ман гунаҳкорам.

Эй Худоё, имрӯз чашми диламро барои Ту кушодаам, то Ту дар дилам ҳукмфармоӣ кунӣ. Маро бибахш! Гуноҳҳоямро бибахш! Ман аз ҳама гуноҳҳоям тавба мекунам ва фикру диламро ба Ту дигар мекунам. Бахшиши Исои Худовандро қабул мекунам. Аз Ту хоҳиш мекунам, ки диламро бо хуни Исо пок кунӣ. Ман медонам, ки Ӯ барои гуноҳҳоям қурбон шуд. Ман медонам, ки барои наҷот ягон кори дигар карда наметавонам, ба ҷуз такя кардан ба Исои Худованд ва супурдани ҳаёти худро ба дасти Ӯ.

Эй Худованд, Ту гуноҳҳоямро бахшидӣ ва ба ман ҳаёти ҷовидонӣ ато кардӣ. Барои ҳамаи ин бо имони комил ба Ту ҳамду сано мегӯям.

Ба номи Исои Масеҳ, Омин.»

Луқо 8:26–39 — Шифо ёфтани марди ҷинзада

«Ба хонаат баргард ва он чиро ки Худо барои ту кардааст, нақл кун» (8:39)

Дар ин порча мо мебинем, ки чӣ гуна марде, ки зери таъсири дев буд, ба ақли солим омада, дар назди пойҳои Исо менишинад. Ин мардро рӯҳи палид идора мекард ва ҳаёти ӯро вайрон сохта буд.

26 Баъд аз ин онҳо ба сарзамини ҷадариён, ки дар рӯ ба рӯйи вилояти Ҷалил воқеъ аст, омада расиданд. 27 Вақте ки Исо ба соҳил фаромад, бо марде аз аҳли он шаҳр рӯ ба рӯ шуд, ки гирифтори ҷинҳо буд. Ӯ дер боз либос намепӯшид ва на дар хона, балки дар қабристон зиндагӣ мекард. 28 Ҳамин ки ӯ Исоро дид, доду фиғонкунон пеши пойҳои Ӯ афтид ва бо овози баланд гуфт: «Эй Исо, Писари Худои Таоло, Ту ба ман чӣ кор дорӣ? Илтимос мекунам, маро азоб надеҳ». 29 Ӯ инро гуфт, чунки Исо ба рӯҳи нопок фармон дода буд, ки аз он мард берун барояд. Дар гузашта ҷин чандин бор он мардро азоб медод ва ҳарчанд ҷинзадаро бо занҷиру бандҳо баста нигоҳ медоштанд, мард онҳоро пора-пора мекард ва ҷин ӯро ба биёбон мебурд. 30 Исо аз ӯ пурсид: «Номат чист?» Ӯ гуфт: «Лашкар», чунки ҷинҳои бисёре ба даруни он мард даромада буданд. 31 Ҷинҳо аз Исо илтимос мекарданд, ки онҳоро ба ғори бепоён нафиристад. 32 Ҳамон ҷо, дар болои теппа галаи калони хукҳо мечарид. Ҷинҳо Исоро зорию тавалло карданд, ки ба даруни хукҳо дароянд ва Ӯ ба онҳо иҷозат дод. 33 Ҷинҳо аз он мард берун баромада, ба даруни хукҳо даромаданд ва гала дав-давон худро аз теппа ба баҳр партофта, ғарқ шуд.

34 Хукбонон инро дида гурехтанд ва ин воқеаро дар шаҳру деҳот нақл карданд.

35 Мардум барои дидани ин воқеа баромаданд ва ба назди Исо омада, ҳамон мардеро диданд, ки ҷинҳо аз ӯ берун рафта буданд. Вай дар тан либос дошту бо ақли солим дар пеши пойи Исо менишаст. Ҳамаро тарс фаро гирифт. 36 Шоҳидони ин воқеа ба одамон чӣ гуна шифо ёфтани ҷинзадаро нақл карданд. 37 Баъд аз ин тамоми мардуми сарзамини ҷадариён аз Исо хоҳиш карданд, ки аз пеши онҳо биравад, зеро онҳоро тарсу ваҳм фаро гирифта буд ва Ӯ барои баргаштан боз ба қаиқ савор шуд. 38 Марде, ки ҷинҳо аз ӯ берун шуда буданд, илтимос кард, ки Исо ӯро бо Худ барад. Вале Исо ӯро ҷавоб дода гуфт: 39«Ба хонаат баргард ва он чиро ки Худо барои ту кардааст, нақл кун».

Ӯ рафта дар тамоми шаҳр дар бораи он кори бузурге, ки Исо барояш карда буд, эълон кард.

Матн мегӯяд: «Дар гузашта ҷин чандин бор ӯро азоб медод; ва ҳарчанд ҷинзадаро бо занҷиру бандҳо мебастанд, ӯ онҳоро пора мекард ва ҷин ӯро ба биёбон мебурд» (8:29). Ин мард мисли бисёре аз одамон буд — ба занҷири гуноҳ баста. Гуноҳ инсонро ба ҷойҳое мебарад, ки намехоҳад равад, ва зиндагиро ба як биёбон табдил медиҳад.

Исо бо девҳо сӯҳбат мекунад

Дар ин саҳна Исо бо девҳо сӯҳбат мекунад ва аз онҳо номи худро мепурсад. Рӯҳи бад ҷавоб медиҳад, ки онҳо «легион» мебошанд — арвоҳи сершуморе, ки бар ҳаёти ин мард соҳиб буданд.

Биёед каме равшантар кунем: Шайтон — фариштаи афтода аст ва метавонад дар як вақт танҳо дар як ҷо бошад. Ӯ дар ҳама ҷо нест ва қудраташ маҳдуд аст. Ӯ лашкари фариштагони бад — девҳоро дорад, ки одамонро азият медиҳанд ва баъзан тасарруф мекунанд. Аммо қудрати онҳо ҲЕҶ ГОҲ бо қудрати Исои Худованд муқоиса намешавад.

Исо пурра ва то абад наҷот медиҳад. Девҳо танҳо ба худ фоида меоранд. Шайтон барои дуздидан, куштан ва нобуд кардан меояд (Юҳанно 10:10).

Девҳо хуб медонанд, ки Исо кист — Писари Худои Таоло — ва аз қудрати Ӯ метарсанд.

Дар ин ҳодиса сӯҳбат ба он меорад, ки мард озод мешавад, қудрати Исо ошкор мегардад, ва хукҳои нопок, ки онҳоро парвариш мекарданд, талаф меёбанд. Ин гуна Исо нишон медиҳад, ки қудрати Ӯ бар ҳама чиз боло аст, ҳатто агар ин барои баъзе одамон хашм ё талафот биёрад — мисли соҳибони хукҳо.

Саҳна бо ин хотима меёбад, ки мард аз асорати рӯҳҳои бад комилан озод мешавад: «Вай дар тан либос дошт ва бо ақли солим дар пеши пойи Исо менишаст» (8:35).

Аммо мардум, ба ҷои шод шудан аз шифо, аз талафоти маънавӣ ва моддӣ метарсанд ва аз Исо хоҳиш мекунанд, ки минтақаи онҳоро тарк кунад.

Имрӯз ТУ худро дар куҷо мебинӣ?

— Оё дар тарси девҳо зиндагӣ мекунӣ ва кӯшиш мекунӣ, ки чизеро худат ҳал кунӣ?

— Ё назди пойҳои Исо нишаста, таълим мегирӣ?

— Метарсӣ, ки агар Ӯро пайравӣ кунӣ, обрӯ, дӯстӣ ё чизҳои зиндагиро аз даст медиҳӣ?

Исо Қодир аст — ва ҳар яки мо бояд ба ҳузури Ӯ биёем!

Марди шифоёфта мехост ҳамроҳи Исо равад. Аммо Исо ба ӯ фармуд, ки аввал ба хонааш баргардад ва корҳои Худоро нақл кунад. Бисёр вақт аз ҳама мушкилтарин ҷой барои шоҳидӣ — аҳли хонавода аст, зеро онҳо моро беҳтар аз ҳама мешиносанд. Аммо маҳз аз он ҷо оғоз кардан файзи Худоро васеъ мекунад ва инчунин барои рушди рӯҳонии мо имконият медиҳад.

Худовандо, ман мехоҳам дар ақли солим бошам ва дар пеши пои Ту нишинам. Ба ман ҷасорат деҳ, то корҳое, ки дар зиндагии ман кардаӣ, бо дигарон мубодила кунам. Бигзор аз оила ва дӯстонам оғоз намоям. Имрӯз ба ман имконият деҳ, ки ҳақиқат ва файзи Ту-ро бо онҳо қисса кунам.