Исо ва Яҳё – Луқо 7:18-35

Мо мегӯем: «Касе ки роҳ мепурсад, гум намешавад.» Дар ин матн мо мебинем, ки одамон дар бораи роҳ мепурсанд — ва онро пайдо мекунанд. Дар куҷо Яҳёи Таъмиддиҳанда ба хизмати Исо мувофиқат мекунад? Мавқеи ӯ баъзе ҳақиқатҳои бисёр муҳимро дар бораи кӣ будани Исо ва татбиқи нубувватҳо ошкор менамояд.

Луқо 7:18–28 — Яҳё роҳро омода мекунад

18 Шогирдони Яҳё низ ба устодашон ҳамаи воқеаҳоро нақл карданд. Яҳё ду нафар аз шогирдонашро 19 ба назди Исо фиристод, то бипурсанд: «Оё Ту ҳамон Шахсе ҳастӣ, ки омаданашро пешгӯйӣ карда буданд ё мо бояд мунтазири каси дигар бошем?» 20 Онҳо ба назди Исо омада, гуфтанд: «Яҳёи Таъмиддиҳанда моро пеши Ту фиристод, то бипурсем, ки оё Ту ҳамон шахсе ҳастӣ, ки омаданашро пешгӯйӣ карда буданд ё мо бояд мунтазири каси дигар бошем?»

21 Ин ҳамон вақте буд, ки Исо мардуми зиёдеро аз бемориҳову дарду азоб шифо дода, ҷинҳоро аз одамон берун карда, чашмони бисёр кӯронро бино мекард.

22 Ӯ ба онҳо ҷавоб дод: «Ҳар чиро, ки дидаеду шунидаед, рафта, ба Яҳё нақл кунед. Яъне бигӯед, ки чашмони кӯрон бино мешаванду лангон роҳ мегарданд, нафароне, ки гирифтори бемории пӯстанд, пок мешаванду карҳо мешунаванд, мурдагон зинда мешаванд ва ба бечорагон хушхабар эълон карда мешавад. 23 Пас хушбахт аст касе, ки дар ҳаққи Ман шакку шубҳа намекунад».

Вақте мо мефаҳмем, ки Исо кист ва чӣ гуна Яҳё ба хидмати Ӯ мувофиқат мекунад, дидгоҳи мо равшантар мешавад. Исо Худованд аст, аммо Яҳё касест, ки роҳи Ӯро омода кардааст. Яҳё пайғамбар буд, вале бо оғози хидмати Исо чизе нав оғоз ёфт — чизе бузургтар аз ҳар он чи то он вақт буд.

Шогирдони Яҳё саволе пешниҳод карданд (ояти 19): «Оё Ту Онест, ки бояд биёяд? Ё мо шахси дигареро ҷӯем?» Онҳо мехостанд бидонанд: Исо кист?

Исо дар ҷавоб на танҳо ба онҳо посух медиҳад, балки хидмати Яҳёро низ тасдиқ мекунад. Ӯ мегӯяд, ки аз Яҳё касе бузургтар дар байни одамон набудааст. Агар мо дар ҳаёти Исо қудрати Ӯро бар девҳо, қобилияти шифо додан, тоза кардани беморони пӯст, зинда кардани мурдагон ва расонидани хушхабар ба бенавоён мебинем — пас чаро шахси дигареро ҷӯем? Чаро касе ба як фиристодаи муқаррарӣ такя кунад, ки қудрати чунин амалҳоро надорад?

Не, дигареро ҷустуҷӯ кардан лозим нест. Инҷили Луқо ба мо Наҷотдиҳандаи абадиро нишон медиҳад — Касе, ки гуноҳҳои моро мебардорад.

Сипас Исо нақши бузурги Яҳёро таъкид мекунад: фиристодаи Ӯ фаромӯш намешавад, аммо ӯ танҳо роҳро омода мекунад. Исо — роҳ аст, фиристодагон — омодакунандагони роҳ.

Саволи мардон нишон медиҳад, ки дар бораи кӣ будани Исо шубҳаҳое вуҷуд дошт. Аммо ин порча ба хидмат ва суханони Масеҳ эътимод мебахшад: Ӯ Худ кӣ будани худро ошкор мекунад. Шубҳа ҳамеша нишонаи заъфи имон нест; он метавонад нишонаи фикр, ҷустуҷӯ ва ростқавлӣ бошад.

Шумо дар бораи Исо чӣ фикр доред? Оё дар дили шумо шубҳа ҳаст? Ба корҳои Ӯ нигаред: Ӯ бар беморӣ ва марг қудрат дорад; Ӯ метавонад ҳаёт, рӯҳ ва шифо бахшад.

Ба шаҳодати худи Исо гӯш диҳед:

«Ҳар чиро дидаеду шунидаед, рафта ба Яҳё нақл кунед:

кӯрон бино мешаванд, лангон роҳ мераванд,

бемории пӯст тоза мешавад, карон мешунаванд,

мурдагон зинда мешаванд ва бечорагон хушхабар мешунаванд.

Хушбахт аст касе, ки дар ҳаққи Ман шубҳа намекунад.» (7:22–23)

Пайравӣ ба Исо роҳи баракат аст — ва касе, ки Ӯро пайравӣ кунад, ноумед намешавад. Мо медонем: «Роҳат рост бошад, аз чапу рост натарс.» Дар пайравӣ ба Исо, Ӯ моро аз гуноҳ наҷот медиҳад ва ба мо ҳаёти ҷовидонӣ мебахшад. Пас, дар Ӯ мо ягон чизе барои тарсидан надорем.

Худовандо, ман корҳои Туро мебинам ва мефаҳмам, ки чӣ гуна Исо зинда шуд ва раҳмату қудрати Ту зоҳир гардид. Ӯ Наҷотдиҳанда аст — Ӯ маро шифо дода метавонад, наҷот бахшида метавонад ва аз нав зинда карда метавонад. Ман ба Ту бовар дорам ва мехоҳам имрӯз ба Ту пайравӣ кунам. Омин.

Луқо 7:29–35 — Тарзи қабул ё рад кардан

29 Тамоми мардум ва андозгирон низ суханони Ӯро шунида, дуруст будани роҳи Худоро тасдиқ менамуданд ва аз ин сабаб аз дасти Яҳё таъмид гирифта буданд. 30 Вале азбаски фарисиён ва устодони шариат таъмиди Яҳёро нагирифта буданд, аз нияте, ки Худо нисбаташон дошт, рӯй гардонданд. 31 Исо суханашро давом дода гуфт: «Одамони ин наслро бо кӣ муқоиса намоям? Онҳо ба кӣ монандӣ доранд? 32 Онҳо монанди кӯдаконе ҳастанд, ки дар кӯча бозӣ мекунанду як гурӯҳи онҳо ба гурӯҳи дигар мегӯяд: „Мо бароятон най навохтем, аммо шумо рақс накардед! Суруди мотам хондем, вале гиря накардед“.

33 Ҳоло Яҳёи Таъмиддиҳанда омадааст, ки нон намехӯраду шароб наменӯшад ва шумо мегӯед, ки ӯ ҷин дорад. 34 Писари Одамизод омадааст, ки ҳам мехӯраду ҳам менӯшад, лекин шумо мегӯед: „Ӯ марди пурхӯру бадмаст, дӯсти андозгирону гунаҳкорон аст“. 35 Вале дуруст будани ҳикмати Худо аз корҳои тамоми фарзандонаш маълум мегардад».

Шахси Исо ба ҳар кас интихоби равшан пешниҳод мекунад: Ӯро қабул кунед ё рад кунед. Мардуме, ки таълимоти Яҳёи Таъмиддиҳандаро мешуниданд ва роҳи адолати Худоро медонистанд, ӯро қабул карданд. Аммо дар ояти 30 як воқеияти ғамангез зикр мешавад:

Вале азбаски фарисиён ва устодони шариат таъмиди Яҳёро нагирифта буданд, аз нияте, ки Худо нисбаташон дошт, рӯй гардонданд. (7:30).

Акнун фарисиён пешвоёни динии ҷомеа буданд, дар ҳоле ки саддуқиён масъулияти умур ва хизматҳои марбут ба маъбадро ба дӯш доштанд.

Фарисиён ва устодони шариат на Исо ва на таълимоти Ӯро қабул накарданд. Онҳо барои гирифтани ин паём аз Худо фурӯтан нашуданд. Онҳо гумон мекарданд, ки ақлу нақшаи Худоро медонанд. Фикр мекарданд, ки роҳи худбинонаи онҳо аз роҳи Худо беҳтар аст. Ин пешвоёни дин тағйиротро рад карданд ва ҳамроҳ бо он — паёми Худоро низ рад намуданд.

Дар идиомаҳои тоҷикӣ чунин ҳолат бо ҷумлаҳои зерин ифода мешавад:

 • «Ҳақиқатро бо дасти худ тела медиҳад.»

 • «Чашм аз ҳақиқат мепӯшад.»

Ин пешвоёни динӣ, бо вуҷуди диндор буданашон, аз ҷиҳати рӯҳонӣ нобино буданд.

Роҳҳои Худо роҳҳои мо нестанд, андешаҳои Ӯ ба андешаҳои мо баробар нестанд. Худо Яҳёи Таъмиддиҳандаро фиристод, то роҳи Масеҳро омода кунад, вале онҳо инро қабул накарданд.

Онҳо худпарастона дар «диндорӣ» бозӣ мекарданд: нола мекарданд, танқид мекарданд, аммо ҷавоб намедоданд. Мушкил дар ҷавоб додан ба Каломи Худо буд.

Оятҳои 34–35 дар бораи ҷавоби нодурусти онҳо ба паёмбарони Худо нақл мекунанд.

 • Яҳё фиристода шуд, то онҳоро ба омадани Масеҳ омода созад — онҳо ӯро ба доштани дев айбдор карданд.

 • Масеҳ ҳамчун Писари Одам омад — ва онҳо Ӯро ба майнӯшӣ ва омехташавӣ бо мардум айбдор карданд.

Фарқи рӯҳонии онҳо нодуруст ва камбуд буд. Онҳо намефаҳмиданд, ки рӯҳонӣ чист ва дунявият чист. Худбинии онҳо чашмонашонро баст. Аммо онҳое, ки гуноҳи худро эътироф мекарданд, чашми рӯҳонӣ доштанд ва мефаҳмиданд, ки дар назди онҳо кист — Писари Одам, Масеҳ ва Наҷотдиҳандаи ҷаҳон.

Ояти 35 мегӯяд: «Вале дуруст будани ҳикмати Худо аз корҳои тамоми фарзандонаш маълум мегардад.» Яъне ҳақиқати ҳикмати Худо аз натиҷаҳои зиндагии онҳое дида мешавад, ки роҳи хирадро интихоб мекунанд. Он пешвоён танқид мекарданд, аммо гӯш кардан намехостанд. Онҳо паёми Худо ва роҳи ҳикматро рад карданд.

Худовандо, мехоҳам доно бошаму аз паи адолат равам. Ман ба Каломи Шумо боварӣ дорам ва мехоҳам онро бе интизориҳои худбинона, дилсофона бишнавам. Бигзор ман мисли кӯдак беғараз бошам ва мисли фарисиён танқид накунам. Ба ман кӯмак кун, ки гуноҳи худро дарк намоям ва бидонам, ки роҳҳои Шумо аз роҳҳои ман болотар ва беҳтаранд.