Қудрати Исо ба шифо – Луқо 7:1–17
- Хонишҳои имсолаи Мавлуди Масеҳ – Адвент
- Хониши Инҷили Луқо – Боби якум
- Мавлуди Исо эълон шуд
- Ҳодисаҳои пеш аз таваллуди мӯъҷиза
- Мавлуди Исо – Луқо 2
- Исо, маъбад ва пешгӯиҳо дар бораи ӯ ҳамчун кӯдак – Луқо 2:25-52
- Луқо 3:1-20 – Хизмати Исои Худованд
- Луқо 3:21–22 — Исо таъмиди Яҳёро муайян мекунад
- Аз озмоиш гузаштани Исо – Луқо 4:1–13
- Паёми Исо – Луқо 4:14-30
- Ҳокимияти Исо – Луқо 4:31-44
- Оғози Хизмати Исо – Луқо 5:1–11
- Қудрати Исо – Луқо 5:12-39
- Бо назардошти қудрати Исо барои ҳаёт – Луқо 6:1-16
- Дӯст доштани душманон – Луқо 6:27-45
- Қудрати Исо ба шифо – Луқо 7:1–17
- Исо ва Яҳё – Луқо 7:18-35
- Бахшиш дар Масеҳ – Луқо 7:36-50
- Масалхо ва кишт – Луқо 8:1–21
- Қудрати Исо бар ҷаҳони ҷисмонӣ – Луқо 8:22-39
- Исо зани хунравро шифо дод – Луқо 8:40-56
- Луқо 9:1–6 — Эълони Салтанати Худо
- Шӯҳрати Исо – Луқо 9:16-27
- Дидани ҷалоли Исо – Луқо 9:28-45
- Бузургӣ ва шогирдӣ – Луқо 9:46-62
- Фиристодан ва Cомарии Hекукор – Луқо 10
Исои Худованд ғуломи пешвои Румро шифо медиҳад. Ин ҳикоя қудрати Масеҳро ошкор мекунад: Ӯ метавонад бидуни ҳузури шахсӣ шифо бахшад. Ӯ танҳо сухан мегӯяд ва шифо меёбад. Каломи Ӯ ҳаёт ва шифо мебахшад.
Луқо 7:1–9 – Қудрати Масеҳ
1 Баъд аз он ки Исо тамоми суханҳояшро ба мардум гуфта шуд, вориди шаҳри Кафарнаҳум гашт. 2 Дар он ҷо як сардори лашкар хизматгоре дошт, ки барояш азиз буд. Ин хизматгор бемор шуда, дар бистари марг мехобид. 3 Сардори лашкар овозаи Исоро шунида, пирони яҳудиро пеши Ӯ фиристод, то илтимос кунанд, ки омада хизматгорашро шифо диҳад. 4 Онҳо назди Исо омаданд ва бисёр илтимос карда гуфтанд: «Ин сардори лашкар сазовори он аст, ки барояш чунин корро бикунӣ, 5 чунки вай халқи моро дӯст медорад ва барои мо ҷамоатхонае сохтааст».
6 Исо ҳамроҳи онҳо рафт. Ҳангоме ки ба хона наздик мешуд, он сардор дӯстонашро фиристод, ки аз номи вай ба Исо чунин гӯянд: «Хоҷа! Аз ин зиёд заҳмат накаш, зеро ман сазовори он нестам, ки Ту аз дари ман дароӣ. 7 Ба ҳамин сабаб худро муносиб надонистам, ки назди Ту биёям. Танҳо як амр деҳ ва хизматгорам шифо меёбад. 8 Зеро ман як фармонбардор ҳастам ва дар зери итоати худ низ сарбозонро дорам. Вақте ки ба яке „рав“ мегӯям, меравад, ба дигаре „биё“ мегӯям, меояд ва агар ба хизматгорам „фалон корро бикун“ гӯям, ӯ албатта он корро иҷро мекунад».
9 Исо инро шунида ҳайрон шуд ва ба мардуми бешуморе, ки аз паси Ӯ меомаданд, рӯ оварда гуфт: «Ба шумо мегӯям, ки ҳатто дар байни исроилиён касеро надидам, ки чунин имони қавӣ дошта бошад». 10Фиристодагони сардори лашкар ба хона баргашта, диданд, ки хизматгор сиҳат шудааст.
Исои Худованд ғуломи пешвои Румро шифо медиҳад. Ин ҳикоя қудрати Масеҳро ошкор мекунад: Ӯ метавонад бидуни ҳузури шахсӣ шифо бахшад. Ӯ танҳо сухан мегӯяд ва шифо меёбад. Каломи Ӯ ҳаёт ва шифо мебахшад.
Ин порчаҳо моро водор месозанд, ки ба чанд масъала таваҷҷӯҳ кунем: қудрати Исо, муносибати Ӯ бо ғайрияҳудиён ва аҳамияти имон.
Марди ғайрияҳудӣ саховатманд буд ва барои яҳудиён фоидаи зиёд расонд, ҳатто дар сохтани ибодатхонаашон кӯмак кард. Акнун ғуломи ӯ бемор буд ва ба шифо ниёз дошт. Пирони яҳудӣ назди Исо рафта, хоҳиш карданд, ки ба хонааш ояд, зеро онҳо дар назди ин мард қарздору миннатдор буданд.
Аммо роҳбари румӣ хеле фурӯтан буд. Ӯ гуфт, ки сазовор нест, ки Исо ба хонаи ӯ дарояд. Тасаввур кунед: як роҳбари румӣ чунин сухан ба яҳудӣ мегӯяд! Ӯ хоксорӣ ва эҳтиром нишон дод. Ғайр аз ин, ӯ қудрати Исоро мешинохт ва бовар дошт, ки Исо метавонад шифо бахшад, ҳатто агар дар ҳамон ҷо ҳузур надошта бошад.
Қудрати Исо тавре ошкор мешавад, ки онро наметавон бо қудрати одамон муқоиса кард. Ӯ бе ҳузури ҷисмонӣ шифо медиҳад. Қудрати Ӯ на заминӣ, балки осмонӣ аст.
Маълум аст, ки яҳудиён одатан ба хонаҳои ғайрияҳудиён намерафтанд. Аммо Исо омода буд ба даъвати роҳбар ҷавоб диҳад. Бо вуҷуди ин, худи роҳбар, бо донистани урфу одатҳои яҳудиён, намехост вазъиятеро ба вуҷуд орад, ки Исо наҷис ҳисобида шавад. Ӯ бо эҳтиром амал кард ва танҳо ба қудрати шифобахшии Исо такя намуд.
Мо низ бояд дарк кунем: инсон сазовори файз ва неъматҳои Худо нест. Гарчанде ки дигарон дар ҳаққи роҳбар шаҳодат доданд, ӯ худаш иқрор кард, ки нолоиқ аст. Имон аз шунидани Каломи Худо меояд, на аз корҳои неке, ки ба одам обрӯ мебахшанд. Файзи Худо ҳеҷ гоҳ бо амалҳои мо идора намешавад.
Тааҷҷубовар аст: Исо ҳеҷ гоҳ бо ин роҳбари румӣ рӯ ба рӯ во нахӯрд, вале дар охир гуфт, ки имони ӯ аз имони бисёре аз исроилиён қавитар аст. «Ба шумо мегӯям: ҳатто дар миёни Исроил чунин имони бузург надидаам» (оят 9). Ин суханон нишон медиҳанд, ки Худо ба дили инсон менигарад, на ба зоҳири динӣ.
Худовандо, ба ман имоне ато кун, ки бе дидан бовар мекунад. Имоне, ки ба қудрат ва тавоноии Ту такя мекунад, на ба корҳои динии ман. Дили маро медонӣ ва ҳолати имонамро мешиносӣ. Бигзор эътимоди ман ба суханони Ту устувор бошад ва маро роҳнамоӣ кунад, то бо Ту бо имон ва итминон роҳ равам.
Луқо 7:10–17 – Мӯъҷизаи қиёмат
Матн ҳикояро нақл мекунад:
Дере нагузашта Исо бо шогирдон ва шумораи зиёди мардум ба шаҳри Ноин рафт. Вақте ки Ӯ ба дарвозаи шаҳр наздик шуд, дид, ки мурдаеро мебароранд. Он мурда писари ягонаи як бевазане буд ва сокинони зиёди шаҳр ҳамроҳи он зан мерафтанд. Вақте ки Худованд Исо ӯро дид, дилаш ба ҳоли вай сӯхт ва ба зан гуфт: «Гиря накун». Сипас наздик омада, дасти Худро бар тобут гузошт, ва тобутбардорон истоданд. Баъд Ӯ гуфт: «Эй ҷавон! Ба ту мегӯям, бархез». Мурда бархеста нишаст ва ба сухан даромад. Пас Исо ӯро ба модараш супурд (7:10–15).
Мардум бо тарс ва ҳайрат вокуниш нишон дода гуфтанд, ки Худо дар миёни онҳо кори бузурге анҷом додааст. Онҳо инчунин эътироф карданд, ки паёмбаре бузург назди онҳо омад. То он вақт мардум интизор доштанд, ки паёмбар бо мӯъҷиза худро тасдиқ кунад. Агар мӯъҷизае намешуд, чунин суханон ба забон намеомаданд. Аммо Исо танҳо ду ҷумла гуфт: «Гиря накун» ва «Бархез».
Дар мавриди нубуввати Ӯ, ояти 13 равшанӣ меорад: Исоро «Худованд» меноманд. Ӯ беш аз як паёмбар аст. Қудрати Ӯ беназир буд ва нишон дод, ки Ӯ Парвардигори зиндагон ва мурдагон аст. Ӯ бар марг ҳукмфармост ва қудрати эҳё дорад.
Дар қиссаи пешин Каломи Худо қудрати илоҳии Исоро барои шифо додани шахсе, ки ба марг наздик буд, нишон дод. Дар ин порча бошад, бузургии қудрати Ӯ ошкор мешавад — Ӯ мурдагонро зинда мекунад.
Ҷолиб он аст, ки Масеҳ ҳеҷ гоҳ дар маросими дафн ширкат накардааст. Барои имондорон намунаи маросими дафн вуҷуд надорад, вале принсипи масеҳият возеҳ аст: мо Наҷотдиҳандаеро ибодат мекунем, ки ҳаёт мебахшад. Ӯ умед меорад, ва мисоли Ӯ зинда кардани мурдагон ва додани умед аст. Аз ин рӯ, маросими дафни масеҳиён ба як чиз равона шудааст — ба ҳаёт ва умед.
Дар Осиёи Марказӣ марг мавзӯи оддӣ ва ҳамарӯза аст. Хурофот зиёданд: мардум мекӯшанд аз бадӣ дурӣ ҷӯянд ва тарсро рафъ кунанд. Аммо барои мо, ки ба Масеҳ имон дорем, наҷотдиҳанда аз марг ва тарс мавҷуд аст. Исо роҳи осоиштагӣ ва амният мебошад.
Мӯъҷизаи қаблӣ ба имони шахс асос ёфта буд, аммо дар ин ҷо ҳамдардии Исо сабаби эҳё гардид. Ӯ барои нишон додани ҷалоли Худо мӯъҷиза мекунад ва на ҳамеша онро ба имони шахс мепайвандад. Раҳму шафқати Исо аз он бармеояд, ки ин ҷавон писари ягонаи бевазане буд, ки эҳтимол танҳо аз ӯ таъминот меёфт. Зинда кардани писар ба модараш на танҳо тасаллият, балки оянда ва умед бахшид. Ҳамдардии Исо ғаму ғуссаи занро ба шодӣ ва талафоташро ба ҳаёт табдил дод.
Парвардигоро, Ту эҳё ва ҳаёт ҳастӣ. Ту ба мо умед мебахшӣ, то бидонем, ки чӣ гуна бо марг рӯ ба рӯ шавем. Бигзор имрӯз умри Ту дар ман бошад ва умедро ба оғӯш гирам — умед ба Ту, ба оянда ва ба ваъдаҳои ҳақиқати Ту.