Луқо 9:1–6 — Эълони Салтанати Худо

Исо дувоздаҳ шогирдро мефиристад, то хушхабарро дар бораи Салтанати Худо эълон кунанд. Ин шогирдон ҳамчун ҳаввориён фиристода шуданд. Калимаи юнонии «апостол» дар ояти дуюм омадааст ва маънои он «фиристода» мебошад.

1 Исо дувоздаҳ шогирдашро даъват карда, ба онҳо қувват ва қудрат дод, ки ҷинҳоро берун кунанд ва беморҳоро шифо диҳанд. 2 Сипас, Ӯ онҳоро фиристод, то ки дар бораи Подшоҳии Худо эълон карда, беморонро шифо бахшанд. 3 Исо ба онҳо гуфт: «Дар сафар бо худ ҳеҷ чиз нагиред: на асо, на борхалта, на нон, на пул ва на либоси иловагӣ. 4 Ба ҳар хонае, ки медароед, то рӯзи аз он шаҳр рафтанатон дар ҳамон хона бимонед. 5 Вале агар шуморо дар ягон ҷо қабул накунанд, он шаҳрро тарк кунед ва чангу хокашро аз поятон афшонед, то шаҳодати айбдор будани онҳо гардад».

6 Шогирдон аз он ҷо рафтанду деҳа ба деҳа гашта, хушхабарро эълон мекарданд ва дар ҳама ҷо беморонро шифо медоданд. (9:1-6)

Шогирдони Исо бо қувват ва қудрат фиристода шуданд. Қувват — қобилияти иҷрои вазифа; онҳо башорат медоданд, беморонро шифо медоданд ва девҳоро аз одамон дур мекарданд.

Калимаи қудрат, яъне «ҳокимият», ҳуқуқи иҷро кардани ин амалҳо мебошад. Шогирдон бо ин ҳокимият фиристода шуда буданд, то Исоро ва паёми Малакути Худоро намояндагӣ кунанд.

Дар ояти дуюм гуфта мешавад, ки онҳо бояд Салтанати Худоро эълон кунанд; дар ояти шашум бошад, гуфта мешавад, ки онҳо хушхабарро башорат доданд. Ин маъно дорад: онҳо ба дигарон паёме мерасониданд, ки Масеҳ барои наҷот додани гуноҳкорон омадааст.

Исо онҳоро бо чизҳои аввалия мефиристад ва онҳо бояд аз он чӣ мардум ба онҳо медиҳанд, рӯзгори худро таъмин мекарданд.

Дар Аъмол 1 барои Апостол шартҳои равшан дода шудааст: «Аз миёни онҳое, ки аз аввали хизмат то рӯзи боло бурда шудани Исо бо мо буданд, бояд шахсе интихоб шавад, то дар бораи зинда шудани Ӯ бо мо шоҳид бошад» (Аъмол 1:21–22).

Аз ин рӯ, мафҳуми техникии «ҳавворӣ» ба касоне дахл дорад, ки бо Исо буданд ва эҳёи Ӯро дидаанд. Онҳо соҳиби ваколати махсус буданд, то ҳамчун шоҳидони зинда барои эҳёи Исо хизмат кунанд. Бинобар ин, мо имрӯз дигар чунин ҳаввориёнро дар ҳамон маънои Аҳди Ҷадид надорем. Имрӯз Худо одамонро барои хизматҳои нав фиристода метавонад, ва онҳо ба апостолҳо монанд шеан, аммо мо одатан калимаҳои дигарро истифода мебарем — мисли «воъиз», «миссионер» ё «ниҳолшинони калисо».

Ин фарқият барои он муҳим аст, ки фаҳми каломи Худо равшан бимонад ва мо ба Китоби Муқаддас чизе илова накунем.

Мақсади онҳо аз рафтан ва эълон кардани хушхабар, ҳамон аст, ки имрӯз мақсади мо. Мо низ Каломи Худо ва Рӯҳи Муқаддасро дорем, ки ба мо дар мавъизаи хушхабар қувват мебахшанд. Биёед аз имкониятҳое, ки Худо дар роҳамон мегузорад, истифода барем.

Худовандо, ба ман имкониятҳое ато кун, то дар бораи қудрати Ту дар зиндагии худ нақл кунам — чӣ гуна маро наҷот додӣ ва Калом ва Рӯҳи Муқаддаси Худро ба ман бахшидӣ. Ба ман муҳаббате деҳ, то онро бо дигарон мубодила кунам, на баҳс созам, балки мисли об ба ташнагон арза кунам.

Луқо 9:7–21 — Исо кист?

«Ӯ аз онҳо пурсид: “Шумо чӣ? Шумо Маро кӣ мешуморед?” Петрус ҷавоб дод: “Ту Масеҳ, яъне Таъйиншудаи махсуси Худо ҳастӣ.”» (Луқо 9:20)

Ин порча ба саволи муҳим ҷавоб медиҳад: «Исо кист?»

7 Вақте ки ҳоким Ҳиродус ҳамаи инро шунид, ба ҳайрат афтод, зеро баъзеҳо мегуфтанд, ки Яҳё зинда шудааст, 8 дигарон бошанд, мегуфтанд, ки Илёс пайғамбар пайдо гардидааст ва баъзеи дигарон мегуфтанд, ки яке аз пайғамбарони давраҳои қадим зинда шудааст. 9 Вале Ҳиродус гуфт: «Охир ман сари Яҳёро аз танаш ҷудо карда будам. Пас, ин Кист, ки дар борааш чунин суханҳоро мешунавам?» Вай мехост Исоро бинад.

Ҳиродус ин саволро медиҳад, ва сипас Исо қудрати Худоро бо сер кардани 5 000 нафар нишон медиҳад. Муҳокимаи асосӣ дар оятҳои 18–20 сурат мегирад. Исо Масеҳ аст — ва Ӯ қодир аст ниёзҳои мардумро пурра таъмин кунад.

Ҳиродус, ки дар ин ҷо зикр шудааст, Ҳиродус Антипас, ҳокими Ҷалил буд. Ӯ писари Ҳиродуси Бузург буд — ҳамон касе, ки дар замони таваллуди Исо мехост тамоми кӯдакони навзодро бикушад. Пас аз марги Ҳиродуси Бузург ҳокимият миёни фарзандонаш тақсим шуд, ва Антипас дар Ҷалил ҳукмронӣ мекард. Аксари мӯъҷизаҳои Исо низ дар ҳамин минтақа рух доданд.

Дар ин порча нишон дода шудааст, ки кӣ қувваи ҳақиқӣ дорад ва кӣ қодир аст ба ниёзҳои мардум ҷавоб диҳад. Исо панҷ нон ва ду моҳиро баракат медиҳад — ва он ба ғизои кофӣ барои 5 000 мард табдил меёбад. Ин мӯъҷиза қудрати Худо буд ва барои мардум далели равшани амали илоҳӣ гардид.

10 Вақте ки фиристодагон баргаштанд, тамоми корҳои кардаашонро ба Исо нақл карданд. Ӯ онҳоро бо Худ гирифта ба шаҳри Байт-Сайдо равона шуд, то ки бо шогирдонаш танҳо монад. 11 Вале мардум аз ин бохабар шуда, аз пайи Ӯ рафтанд ва Исо онҳоро бо хушнудӣ қабул карда, ба онҳо дар бораи Подшоҳии Худо нақл кард ва касонеро, ки ба шифо эҳтиёҷ доштанд, шифо дод.

12 Рӯз бегоҳ мешуд ва дувоздаҳ шогирд ба назди Исо омада гуфтанд: «Ин ҷо ҷойи беодам аст. Мардумро ҷавоб деҳ, ки ба деҳоти гирду атроф рафта, барои худ ҷойи хоб ва хӯроке пайдо кунанд». 13Вале Вай ба онҳо гуфт: «Шумо ба онҳо хӯрок диҳед!» Шогирдон гуфтанд: «Мо фақат панҷ нону ду моҳӣ дорем. Магар ин ки рафта, барои ҳамаи ин одамон худамон хӯрок харем».

14 Дар он ҷо тақрибан панҷ ҳазор мард буд ва Исо ба шогирдонаш гуфт: «Онҳоро панҷоҳнафарӣ гурӯҳ-гурӯҳ шинонед». 15 Онҳо гуфтаи Исоро ба ҷо оварда, ҳамаро шинонданд. 16 Баъд Ӯ он панҷ нону ду моҳиро ба дасташ гирифта, ба осмон нигаристу шукр гуфт ва нонҳоро пора карда, ба шогирдонаш дод, то ба мардум тақсим кунанд.

17 Ҳама то сер шудан хӯрданд ва аз нонпораҳои боқимонда боз дувоздаҳ сабад пур шуд. (9:10-17, KMO)

Ҳиродус қудрати худро бо зулм нишон медиҳад — ӯ сари Яҳёи Таъмиддиҳандаро мебурад.

Аммо Исо қудрати Худоро бо муҳаббат, ғамхорӣ ва таъмин намудан нишон медиҳад.

Вақте Исо мепурсад, ки мардум ӯро кист мегӯянд, баъзеҳо ӯро ба Яҳёи Таъмиддиҳанда монанд мекунанд — зеро Исо низ қудратманд сухан мегуфт ва ба сохтори динӣ тобеъ набуд.

Дигарон ӯро Илёс мешумориданд, зеро тибқи пешгӯии Малокӣ, Илёс бояд пеш аз Масеҳ бармегашт. Пас Исо аз шогирдон мустақим мепурсад: «Шумо Маро кист мешуморед?» Петрус иқрор мекунад: «Ту Масеҳи Худо ҳастӣ.»

Фаҳмидани кӣ будани Исо — қадами аввалини шинохти ҳақиқат ва наҷот мебошад. Бисёриҳо фикр мекунанд, ки «ман худам хубам, ба наҷот ниёз надорам», аммо донистани шахсияти Исо нишон медиҳад, ки мо худ ба худ наҷот ёфта наметавонем. Мо ба Наҷотдиҳандаи ҳақиқӣ ниёз дорем.

Исо танҳо пайғамбар нест. Ӯ қаҳрамони миллӣ ё пешвои динӣ нест. Ӯ Масеҳ, Таъйиншудаи махсуси Худост, ки ҳаёт ва ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад.

Мо бояд фурӯтанона ба назди Ӯ биёем ва иқрор шавем, ки Ӯ кист. Оё ту ин корро кардаӣ?

Худовандо, ман эълом мекунам, ки имон дорам. Ман бовар дорам, ки Исо Масеҳ ва Наҷотдиҳандаи фиристодаи Шумо мебошад. Ӯ бештар аз пайғамбар ё пешвои сиёсӣ аст. Бигзор Исо бо ман бимонад ва ниёзҳои ҳаррӯзаамро ҳамчун Нони Ҳаёт таъмин кунад. Чунки Исо ҳаёт медиҳад — ва ҳаётро фаровонтар.