Исои Масеҳ

Исо, Худованд аз ҷониби пешвоёни дин боздошт шудааст. Он гоҳ онҳо ӯро барои маҳкумият доварӣ мекунанд. Исо мегӯяд, ки онҳо

Луқо 19 сафари ниҳоии Исо ба Ерусалимро қайд мекунад, ки ӯ рисолати худро барои «ҷустан ва наҷот додани гумшудагон» таъкид

Исо эҳё шуд ва ин боб ба мо шоҳидони касонеро, ки Ӯро дида буданд, нишон медиҳад. Ӯ дар давоми 40

22 Пилотус бори сеюм ҳам ба онҳо гуфт: «Чаро? Охир Ӯ чӣ бадие кардааст? Ман дар Ӯ ҳеҷ айбе наёфтам,

«Ин Писари Ман аст, Ман Вайро интихоб кардаам. Ӯро гӯш кунед» (9:35) Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар ҳодисаи дигаргуншавӣ Малакути

Исои Худованд марги худро пешгӯӣ мекунад ва инчунин ӯҳдадориҳои пайравони худро равшан месозад. Пештар Петрус эълон кард, ки Исо Масеҳ

Аммо Исо гуфт: «Касе ба Ман даст расонд, зеро Ман ҳис кардам, ки қуввае аз Ман берун рафт». (Луқо 8:46)

Луқо 6:1–5 – Дурнамои нав ба рӯзи шанбе Шогирдон бо дастони худ каме дона чиданд. Пас аз он ғӯзапояро молида,

Луқо 5:12–16 – Исо махавиро шифо медиҳад Шахсе, гирифтори бемории пӯст, назди Исо омад ва барои шифо хоҳиш кард. Махавӣ,