Ҳокимияти Исо – Луқо 4:31-44
- Хонишҳои имсолаи Мавлуди Масеҳ – Адвент
- Хониши Инҷили Луқо – Боби якум
- Мавлуди Исо эълон шуд
- Ҳодисаҳои пеш аз таваллуди мӯъҷиза
- Мавлуди Исо – Луқо 2
- Исо, маъбад ва пешгӯиҳо дар бораи ӯ ҳамчун кӯдак
- Луқо 3:1-20 – Хизмати Исои Худованд
- Луқо 3:21–22 — Исо таъмиди Яҳёро муайян мекунад
- Аз озмоиш гузаштани Исо – Луқо 4:1–13
- Паёми Исо – Луқо 4:14-30
- Ҳокимияти Исо – Луқо 4:31-44
- Оғози Хизмати Исо – Луқо 5:1–11
- Қудрати Исо – Луқо 5:12-39
Дар Луқо 4:31 -37
Бисёриҳо аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро Ӯ бо қудрат ва возеҳӣ таълим медод. Аз суханони Ӯ онҳо мефаҳмиданд, ки Каломи Худо чӣ мегӯяд ва чӣ гуна бо ҳаёти онҳо алоқаманд аст.
Ҳокимияти Ӯ дар Каломи Худо инчунин ба ҷаҳони рӯҳонӣ паҳн мешуд.
Исои Масеҳ бо марде рӯ ба рӯ шуд, ки дев дошт. Дев наҷис буд ва мехост ба он мард зарар расонад. Ҷолиб он аст, ки аввал дев сухан мегӯяд, вале сухани ӯ барои мо асос нест. Аммо аҳамиятнок аст, ки ӯ Исоро «Муқаддас» эълон мекунад, дар ҳоле ки матн худаш девро «наҷис» мехонад.
Фариштагон муқаддасиро эълон мекунанд (Луқо 1:35 ва Ишаъё 6), ва ҳоло дев низ ҳаминро мегӯяд. Ӯ на танҳо мегӯяд, ки Исо одил аст, балки Ӯро муқаддас мешиносад. Ин истилоҳ шахсият ва хислати беназири Исоро ошкор месозад.
Якчанд ёддоштҳо дар бораи девҳо:
1. Қудрати Исои Масеҳ аз онҳо хеле бузургтар аст. Ӯ тавоност, онҳо маҳдуданд.
2. Ӯ муқаддас аст, онҳо не. Онҳо ба нопокӣ, бадӣ ва дурӯғ пайравӣ мекунанд.
Ҳамчунин муҳим аст бидонем: имондоре, ки дар Рӯҳи Худо зиндагӣ мекунад, аз ҷониби девҳо ишғол шуда наметавонад. Онҳо метавонанд таъсир расонанд ё зулм кунанд, аммо наметавонанд он чизеро ба даст оваранд, ки дар ихтиёри Рӯҳулқудс аст.
Боз як нуқтаи муҳим: Худо ҳамаҷо ҳузур дорад ва ҳама тавоност. Шайтон бошад, танҳо як рӯҳ аст ва дар як вақт танҳо дар як ҷо буда метавонад. Ӯ на ҳамаҷост ва на ҳама тавоно. Аммо баъзан аз тарзи гуфтори баъзе имондорон чунин менамояд, ки онҳо баръакс фикр мекунанд.
Дар давоми ҳаёти Исо, Ӯ борҳо девҳоро аз одамон берун кард. Ӯ аз онҳо қавитар ва муқаддастар аст. Вақте ки ин қиссаҳоро мехонем, биёед Худоро шукр гӯем, ки Ӯ бузургтар аст ва қодир аст моро ҳифз намояд.
«Шумо, эй фарзандон, аз Худо ҳастед ва онҳоро мағлуб кардаед, зеро Ӯ, ки дар шумо ҳаст, бузургтар аст аз он ки дар ҷаҳон аст.» (1 Юҳанно 4:4)
Худовандо, ба Ту шукр мегӯям, ки бузургтар ва қодир ҳастӣ, ки наҷот диҳӣ. Барои муқаддасӣ ва шахсияти Исо ташаккур мегӯям. Бо ман бош ва имрӯз маро ҳидоят кун. Ман на ба қуввати рӯҳи палид, балки ба Туи Қодири Мутлақ таваккал мекунам. Метавонам Туро барои кори наҷот дар ҳаёти худ ситоиш намоям.
Луқо 4:38-44 – Қудрати Исои Масеҳ
Қудрат ва бузургии Исои Масеҳ дар он зоҳир мегардад, ки Ӯ метавонад ҳам бемориҳои ҷисмонӣ ва ҳам зулми рӯҳониро мағлуб созад.
Дар саҳнаи аввал мо мебинем, ки Ӯ модари ҳамсари Петрусро шифо медиҳад. Ин нишон медиҳад, ки шогирдон оиладор буданд ва эҳтимолан баъзеи онҳо фарзанд ҳам доштанд. Мо одатан онҳоро ҳамчун мардони муҷаррад тасаввур мекунем, аммо Инҷил нишон медиҳад, ки онҳо низ муносибатҳои оилавӣ доштанд.
Ғамхорӣ барои оила як қисми ҳаёт ва хизмат аст. Баъзеҳо фикр мекунанд, ки дар зиндагӣ бояд аввал, дуюм ва сеюм муайян карда шавад, ки чӣ муҳимтар аст. Аммо роҳи беҳтар ин аст, ки Худо дар маркази ҳаёти мо бошад. Вақте ки Ӯ дар марказ аст, мо мефаҳмем, ки дар ҳар лаҳза бояд ба оила, кор ё хизмат чӣ гуна афзалият диҳем. Худо ба мо кӯмак мекунад, ки ҳар вақт муҳимтарин чизро дуруст интихоб кунем.
Дар саҳнаи дуюм мо мебинем, ки Исо одамони зиёдеро шифо медиҳад (ояти 40). Хизмати Ӯ васеъ буд ва шӯҳрати Ӯ барои нигоҳубини ниёзмандон дар тамоми минтақа паҳн шуд.
Саҳнаи сеюм — рондани девҳо мебошад. Девҳо эътироф мекунанд: «Ту Писари Худо ҳастӣ». Аммо Исо намехост, ки шаҳодати ҳақиқаташ аз даҳони девҳо шунида шавад. Ӯ мехост, ки сухан ва амалҳои Ӯ худ шаҳодати зинда бошанд. Ояти 41 моро водор мекунад, ки бипурсем: агар ҳатто девҳо медонанд, ки Ӯ Масеҳ аст, пас оё мо камтар аз онҳо бовар мекунем? Ӯ Масеҳ аст — бипазиред ва Ӯро пайравӣ намоед!
Дар ояти 42 мо интизоми муҳими Исоро мебинем. Гарчанде ки корҳои зиёде буд, Ӯ вақт ҷудо мекард, то танҳо монад, дуо гӯяд ва бо Падари осмонияш муошират кунад. Ин барои Ӯ одати ҳаррӯза буд.
Чанд маротиба мо гумон мекунем, ки бештар кор кардан бештар самар меорад. Аммо Исо нишон медиҳад: барои донистани роҳҳои Худо дуо ва оромӣ зарур аст. Калимаҳои «Чун субҳ дамид, Ӯ берун омад» ба мо намуна медиҳанд. Мо низ бояд рӯзамонро бо дуо ва хондани Каломи Худо оғоз кунем.
Исо нақшаи Падарро медонист: Инҷилро дар тамоми куништҳо паҳн кардан ва хизматро васеъ гардондан. Ӯ намехост танҳо дар як ҷо монад, балки вазифаи умумии Худоро иҷро мекард — то ҳар қавм ва ҳар шахс паёми наҷотро шунавад.
Худовандо, мо барои сарзамини худ дуо мекунем. Бигзор Каломи Ту дар ҳамаи вилоятҳо ва шаҳрҳои кишвари мо паҳн гардад. Маро истифода бар, то ба одамон дастрас шавам ва ба муҳити васеътар таъсир расонам. Ба мо нақшаи Худатро нишон деҳ ва суханонатро ба мо бидеҳ, то имрӯз бо далерӣ онҳоро бигӯем.