Исо зани хунравро шифо дод – Луқо 8:40-56

Аммо Исо гуфт: «Касе ба Ман даст расонд, зеро Ман ҳис кардам, ки қуввае аз Ман берун рафт». (Луқо 8:46)

Ин порча қудрати Исоро бар нопокии ҷисмонӣ ва бар марг нишон медиҳад. Тибқи Аҳди Қадим шахсе, ки ба ҷасади мурда даст занад ё бо шахси нопок тамос гирад, худ наҷис мешавад. Пас, биёед бубинем, ки вақте Исо ба ин ҷисмҳои нопок ламс мекунад, чӣ рӯй медиҳад.

Мувофиқи китоби Ибодат 15, вақте ки зан аз хун ҷорӣ мешавад, ҳар чизе ки вай ламс мекунад, наҷис мешавад. Ва пайғамбар Ҳаҷҷай низ мегӯяд:

«Агар касе, ки ба ҷасади мурда расида нопок шудааст, ба ҳар яке аз инҳо бирасад, оё он чиз наҷис мешавад?» Коҳинон ҷавоб доданд: «Наҷис мешавад». (Ҳаҷҷай 2:13)

Ҳамин тавр, ин саҳна парадигмаи навро нишон медиҳад: чизе, ки Исо ламс мекунад, пок мешавад. Қонун танҳо маҳдудият меовард, вале Исо имкониятҳоро мекушод. Ӯ шифо ва ҳаёт мебахшад ва нопокиву шарму зиёнро аз миён мебарад.

43 Дар он ҷо зане буд, ки дувоздаҳ сол боз бемории хунравӣ дошт. Вай тамоми сарваташро ба табибон сарф кард, вале ҳеҷ кас ӯро шифо дода натавонист. 44 Он зан аз қафо ба Исо наздик шуду ба домани ҷомаи Ӯ даст расонд ва ҳамон замон хунравиаш бозмонд. 45 Исо пурсид: «Ба Ман кӣ даст расонд?» Вақте ки ҳама инкор карданд, Петрус ба Ӯ гуфт: «Устод! Одамони бисёр дар гирдат ҷамъ шудаанд ва аз ҳар тараф фишор меоранд». 46 Аммо Исо гуфт: «Касе ба Ман даст расонд, зеро Ман ҳис кардам, ки қуввае аз Ман берун рафт». 47 Вақте он зан дид, ки дигар пинҳон монда наметавонад, тарсону ларзон омада пеши пойи Исо афтид ва дар ҳузури ҳамаи мардум ба Ӯ иқрор шуд, ки чаро ба Ӯ даст расонд ва чӣ тавр зуд шифо ёфт. 48 Исо ба ӯ гуфт: «Эй духтарам, туро имонат шифо дод. Рав ва дар амон бош». Луқо 8:43-48, KMO

Имрӯз, ки мо бо Исо рафтуомад дорем, дигар ба одам ҳамчун пок ё нопок наменигарем. Аммо ҳаётро на аз рӯи ҳолатҳои беруна, ки танҳо маҳкум мекунанд, балки аз рӯи умед, навинӣ ва зиндагии рӯҳонӣ мебинем. Он чизе, ки Исо ламс мекунад, Ӯ пок месозад. Ва мо ҳамчун масеҳиён фикр намекунем, ки аз дигарон наҷис мешавем.

Мо одатан мегӯем: «Обро ифлос кард», яъне одам бо рафтораш чизеро нопок мекунад. Бале, мо одамон нопокиву дардро ба муносибатҳо ва вазъиятҳои худ меорем. Бо вуҷуди ин, Исо қодир аст нопокиҳои моро бигирад ва ҳама чизро ислоҳ кунад. Исо тамоми нопокиро шифо медиҳад. Қонун маҳкум мекунад, аммо Наҷотдиҳанда наҷот медиҳад. Ӯ поккунандаи бузург аст ва ба мо ҳаёт мебахшад.

Дигар нуқтаи иртибот миёни ин ду мӯъҷиза ҳолати ноумедии афрод аст:

— Ёир, сарвари куништ, бо марги духтари ягонааш рӯбарӯ шуд.

— Зани хунрав бошад, дувоздаҳ сол боз азоб мекашид.

Мушкилот ва талафоте, ки мо аз сар мегузаронем, аксаран моро ба сӯи имон мебаранд. Ҳардуи онҳо дигар чизе барои умед надоштанд, ҷуз ин ки ба назди Марде раванд, ки ба бовари онҳо метавонист ба вазъиятҳои ноумедии онҳо умед бахшад.

Ҷанбаи дигар ин аст, ки духтар тақрибан 12-сола буд ва зан 12 сол азоб кашид. Ин рақамҳо ҳикояҳоро бо ҳам мепайванданд ва нишон медиҳанд, ки чӣ гуна Исо метавонад ҳам ба марг ҳаёт диҳад ва ҳам бемориро шифо бахшад. Барои яҳудиён рақами дувоздаҳ рамзи камолот буд. Ва барои тамоми ҷаҳон Исо Масеҳи комил аст.

Дар Луқо 7 Исо писари бевазанро эҳё мекунад, ва ҳамчунин духтари як пешвои яҳудиро ба ҳаёт бармегардонад (Луқо 8). Исо эҳё ва ҳаёт аст. Қудрати Ӯ бар ҳаёт ва марг нишон медиҳад, ки Ӯ то чӣ андоза тавоност. Ӯ метавонад моро низ эҳё кунад, зеро танҳо Ӯ қудрати эҳёро дорад.

Барои ҷаҳони шикаста ва ғамгин, Исо умед ва шифо меорад. Ӯ пуррагӣ ва комилият мебахшад. Имрӯз ба Ӯ рӯ оред, то дар ғаму андӯҳи шумо ва ҳисси нопокии шумо кӯмак кунад. Ӯ умед ва оянда медиҳад.

Худовандо, маро шифо деҳ ва пок соз. Ғами маро бубин ва ба дарди ман дохил шав, то онро дур кунӣ ва ба ҳаёти ман шифо бахшӣ. Ман медонам, ки Ту Худованд ҳастӣ ва қодирӣ, ки шифо, поксозӣ ва умед ба оянда ато кунӣ. Ман ба Ту таваккал мекунам — бо ман бимон. Омин!