Archives

Дар Луқо 4:31 -37 Бисёриҳо аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро Ӯ бо қудрат ва возеҳӣ таълим медод. Аз

Ин матн саҳнаро тавсиф мекунад, ки мардум бо иштиёқи зиёд барои шунидани суханони Исо ҷамъ омада буданд, на дар маркази

Луқо 5:12–16 – Исо махавиро шифо медиҳад Шахсе, гирифтори бемории пӯст, назди Исо омад ва барои шифо хоҳиш кард. Махавӣ,

Луқо 6:1–5 – Дурнамои нав ба рӯзи шанбе Шогирдон бо дастони худ каме дона чиданд. Пас аз он ғӯзапояро молида,

Луқо 6:27-36 – Душманони худро дӯст доред Дӯст доштани душманон 27 Ман ба шумо, ки суханамро мешунавед, мегӯям: душманонатонро дӯст

Исои Худованд ғуломи пешвои Румро шифо медиҳад. Ин ҳикоя қудрати Масеҳро ошкор мекунад: Ӯ метавонад бидуни ҳузури шахсӣ шифо бахшад.

Мо мегӯем: «Касе ки роҳ мепурсад, гум намешавад.» Дар ин матн мо мебинем, ки одамон дар бораи роҳ мепурсанд —

Баъзе фарисиён мехостанд дар бораи Исо бештар бифаҳманд, вале онҳо дар адолати худ монда буданд. Онҳо ҳаёти сахтеро ба сар

Мақсади масал дар бораи коранда фаҳмондани он аст, ки паёми Исо чӣ гуна амал мекунад ва чаро одамон ба он

Шогирдон тарсиданд ва ҳайрон ба якдигар мегуфтанд: «Ин кист, ки ҳатто ба шамолу баҳр фармон медиҳад ва онҳо ба Ӯ