Библия

Ҳангоми омадани Марям ва Юсуф ба маъбад, ду шаҳодати равшан дар бораи Кӯдаки Масеҳ зоҳир шуд. Шимъӯн ва Ҳанно —

Ҳикояи Мавлуди Исои Масеҳ, ки ҳамасола аз ҷониби имондорон такрор ва ҷашн гирифта мешавад, ба мо нишон медиҳад, ки чӣ

Луқо 1:46–48 – Эътирофи Марям 46 Ва Марьям гуфт: «Чони ман Худовандро ситоиш мекунад, 47 Ва рӯҳи ман аз Худои

Дар моҳи шашуми ҳомиладории Элисобаъ, воқеаҳое рӯй медиҳанд, ки хеле тааҷҷубоваранд. Каломи Худо ин ҳодисаро бо ҳомиладории мӯъҷизавии Элисобаъ ва

Луқо 1:1–4 – Шоҳиди Навиштаҳо барои мо «То дуруст будани таълимотеро, ки дар он тарбият ёфтаед, бидонед.» Китоби Инҷили Луқо

Хонишҳои пайдоиш шукргузорӣ барои таваллуди Масеҳ ва интизории бозгашти Ӯро рӯҳбаланд мекунанд. Он вақт барои интизорӣ ва ибодати умедбахш аст.

Рӯзи Худованд – Ин рӯз на як воқеаи муқаррарии таърихӣ, балки лаҳзаест, ки Худо шахсан вориди амал мешавад, то бадиро

Закарё 13 бо яке аз тасвирҳои умедбахши тамоми пешгӯиҳо оғоз мешавад — чашмае, ки Худо Худ муҷассам мекунад. Ин чоҳ

Ҳимоятгари мост – Закариё ин сухани охирини худро бо баланд кардани нигоҳ ба Офаридгори осмону замин оғоз мекунад — ба

Закариё 11 бо тасвири равшани харобшавӣ оғоз меёбад: арҳо, сарвиҳо ва дубҳо — ифтихори Лубнон ва Бошон — нобуд ва