Библия

Маро дар доварӣ ҳимоят намо, эй Худованд,зеро ки ман дар беайбии худ рафтор кардаам,ва ба Худованд таваккал намудаам, пас пешпо

Роҳҳои Худро, эй Худованд, ба ман маълум намо, тариқҳои Худро ба ман таълим деҳ. (24:4) Дар Осиёи Марказӣ ҳаёти мо

«Кист, ки ба кӯҳи Худованд барояд, ва кист, ки дар мақоми муқаддаси Ӯ биистад?» (23:3) Ин тарона ҷашни ворид шудан

Гӯсфандони бе чӯпон ҳамчун гурӯҳ ба хатар саргардон мешаванд. Аммо вақте ки онҳо ба чӯпон пайравӣ мекунанд, аз муҳофизат ва

Худои ман! Худои ман! Чаро маро тарк кардаӣ?Аз наҷотам ва аз суханони фиғонам дур ҳастӣ. (Забур 21:2) Дар суханони ин

Худо Худои меҳрубон аст. Ӯ дар бораи онҳое, ки ба назди Ӯ меоянд, ғамхорӣ мекунад. Ӯ одамонро мефиристад ва чорабиниҳо

Каломи Худованд бори дуюм ба Юнус расид. Худо меҳрубон аст ва ба Юнус имкони дуюм медиҳад. Мисли боби аввал, Худо

Пас аз он ки маллоҳон Юнусро ба баҳр андохтанд, Худованд як моҳии калонро омода кард, то ки ӯро фурӯ барад

Юнус пас аз даъвати Худо гурехт. Худованд бо Юнус, писари Амитай, сухан гуфт. Ин як шарафи бузург аст — шунидани

Китобе дар бораи он ки чӣ гуна мо ба Худо пайравӣ мекунем ва дили мо дар куҷо қарор дорад. Юнус