Аз озмоиш гузаштани Исо – Луқо 4:1–13
- Хонишҳои имсолаи Мавлуди Масеҳ – Адвент
- Хониши Инҷили Луқо – Боби якум
- Мавлуди Исо эълон шуд
- Ҳодисаҳои пеш аз таваллуди мӯъҷиза
- Мавлуди Исо – Луқо 2
- Исо, маъбад ва пешгӯиҳо дар бораи ӯ ҳамчун кӯдак
- Луқо 3:1-20 – Хизмати Исои Худованд
- Луқо 3:21–22 — Исо таъмиди Яҳёро муайян мекунад
- Аз озмоиш гузаштани Исо – Луқо 4:1–13
- Паёми Исо – Луқо 4:14-30
- Ҳокимияти Исо – Луқо 4:31-44
- Оғози Хизмати Исо – Луқо 5:1–11
- Қудрати Исо – Луқо 5:12-39
Ибриён 4:15 мегӯяд: «Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ, монанди мо, дар ҳама чиз озмудаи васваса шуд, вале гуноҳ накард». Худованд Исо дар таҷассуми худ мисли мо зиндагӣ кард, вале гуноҳ накард.
Исо ба мо намуна медиҳад, ки чӣ тавр бо васвасаҳо мубориза барем. Ӯ ба васвасаҳои нафс, чашм ва иззат дучор шуд.
Луқо 4:1–13
1 Исои пур аз Рӯҳулқудс аз соҳили дарёи Урдун баргашт ва Рӯҳулқудс Ӯро ба биёбон бурд. 2Он ҷо шайтон дар давоми чил рӯз Ӯро меозмоид. Исо тамоми он вақт ҳеҷ чиз нахӯрд ва дар охир сахт гурусна монд. 3 Сипас, шайтон ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин санг фармон деҳ, ки нон шавад». 4 Исо ҷавоб дод: «Не, зеро дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки „инсон на фақат бо хӯрдани нон зинда аст“». 5 Баъд шайтон Ӯро ба баландӣ бурда, аз он ҷо дар як лаҳза ҳамаи мамлакатҳои ҷаҳонро ба Ӯ нишон дода, 6-7 гуфт: «Агар Ту ба ман саҷда намоӣ, ман тамоми ихтиёри ҳукмронӣ кардан ва ҳамаи шукӯҳу зебоии онҳоро ба Ту медиҳам, зеро онҳо ба ман дода шудаанд ва ман онҳоро ба касе, ки хоҳам, медиҳам». 8 Исо ба вай ҷавоб дод: «Дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки „ба Худованд Худои худ саҷда намоед ва танҳо ба Ӯ хизмат кунед“».
9 Баъд шайтон Ӯро ба Уршалим бурда, ба ҷойи баландтарини маъбади Худо гузошт ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, Худро аз ин ҷо ба пойин парто. 10 Зеро дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки „Худо ба фариштагони Худ дар бораи Ту фармон хоҳад дод, ки Туро муҳофизат кунанд 11 ва онҳо Туро дар болои дастонашон хоҳанд бардошт, то ки поят ба санге назанад“».
12 «Не! – ҷавоб дод Исо, – чунки дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки „Худованд Худои худро насанҷед“». 13 Баъд аз ин шайтон васвасаҳои худро бас кард ва то пайдо шудани фурсати мувофиқ аз Исо дур шуд.
Бар васвасаҳо ғолиб
Чӣ тавр мо метавонем мисли Исои Масеҳ бар васвасаҳо ғолиб оем? Ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо онҳо мо чӣ бояд кунем?
Аввалан, ӯро Рӯҳ роҳнамоӣ мекард. Ӯ ба Худованд иҷозат дод, ки ӯро қавӣ гардонад, то ҳар рӯз бо Рӯҳ рафтор кунад ва дар бораи Калом мулоҳиза намояд. Гарчанде Навишта мегӯяд, ки Рӯҳ ӯро роҳнамоӣ мекард, ин маънои онро дорад, ки Рӯҳ ӯро қувват медод ва вазъиятро иҷозат медод. Аммо ин маънои онро надорад, ки Худо моро васваса мекунад. Ӯ метавонад моро озмоиш намояд, вале моро васваса намекунад. Васвасаҳо як ҷузъи муқаррарии ҳаётанд, онҳо хоҳиши анҷом додани кори нодурустанд.
Дуюм, ӯ дуо мекард ва рӯза медошт, то ба ҳар гуна васваса омода бошад. Ӯ аз ҷиҳати рӯҳонӣ бо Падар мувофиқ буд. Ҳар рӯз бо Ӯ муошират мекард ва аз Ӯ қувват мегирифт.
Сеюм, ӯ миёнаравӣ мекард ва Навиштаҳоро аз ёд медонист. Ӯ ақлу дили худро бо Каломи Худо пур карда буд. Каломи Худо ба мо қувваи рӯҳонӣ мебахшад, то ба хоҳишҳои бад муқобилат кунем ва ба мо нишон медиҳад, ки чӣ гуна зиндагӣ кардан, фикр кардан ва дар лаҳзаи васваса дуруст амал кардан лозим аст.
Аҳамият диҳед, ки чӣ гуна ӯ ҳангоми истифодаи Каломи Худо фавран посух дод. Ӯ Каломро медонист ва метавонист ба ҳар васваса зуд иқтибос оварад.
Исо ин нуктаро ҷамъбаст мекунад, вақте ки мегӯяд: одам наметавонад танҳо бо нон зиндагӣ кунад, балки бо ҳар сухани Худо. Пас, биёед мо низ ҳамин тавр кунем ва ба Калом такя намоем, то ки он моро тағйир диҳад ва муҳофизат кунад.
Худовандо, имрӯз моро ба васваса наандоз. Аз Каломи худ ба ман қувват деҳ, то ба шайтон муқобилат кунам ва аз васвасаҳо дур шавам. Бигзор имкон дошта бошам, ки имрӯз Ту маро шод гардонӣ.
Хулоса аз «Тафсири Инҷил»-и Вилям Макдоналд – Луқо 4
Луқо 4:1. Исо ҳамеша аз Рӯҳулқудс пур буд, аммо дар ин ҷо ин ҳақиқат махсусан дар робита ба озмоишаш таъкид мешавад. Аз Рӯҳ пур будан маънои итоати комил ба Худо ва фармонбардории пурра ба ҳар як Каломи Ӯро дорад. Касе ки аз Рӯҳ пур аст, аз гуноҳи бохабарона ва худбинӣ озод мебошад ва Каломи Худо дар ӯ фаровон сокин аст. Пас аз таъмид дар Урдун, Рӯҳ Исо ро ба биёбон бурд, эҳтимол ба биёбони Яҳудо дар канори Баҳри Мурда.
Луқо 4:2–3. Дар тӯли чиҳил рӯз иблис Исо ро меозмуд; дар ин муддат Ӯ чизе нахӯрд ва дар охир гурусна монд, ки воқеияти табиати инсонии Ӯро нишон медиҳад. Озмоишҳо дар се ҷой сурат гирифтанд: дар биёбон, дар кӯҳ ва дар парастишгоҳи Уршалим. Озмоиши аввал Исо ро водор сохт, ки барои қонеъ кардани эҳтиёҷи ҷисмонӣ аз қудрати илоҳии Худ истифода барад. Гарчанде чунин амал зоҳиран қонунӣ менамуд, итоат ба иблис маънои саркашӣ аз иродаи Падарро дошт.
Луқо 4:4. Исо бо иқтибос аз Навиштаи Муқаддас ин озмоишро рад кард (Такрори Шариат 8:3). Ӯ нишон дод, ки итоат ба Каломи Худо аз қонеъ кардани талаботи ҷисмонӣ болотар аст. Исо баҳс накард, балки Каломи Худоро дар қувваи Рӯҳулқудс истифода бурд, зеро маҳз истифодаи дурусти Навишта дар муборизаи рӯҳонӣ қудрат мебахшад.
Луқо 4:5–7. Дар озмоиши дуюм иблис мамлакатҳои ҷаҳонро ба Исо нишон дода, ҳокимият ва ҷалоли онҳоро ваъда кард. Гарчанде иблис ба маънои муайян бар мамлакатҳои ҷаҳон қудрат дорад, нияти Худо ин аст, ки подшоҳии ҷаҳон ба Худованд ва Масеҳи Ӯ тааллуқ ёбад (Ваҳй 11:15). Иблис ба Исо роҳе «кӯтоҳ» ба тахт пешниҳод намуд, вале пеш аз ҷалол салиб меистод. Исо ҳеҷ гоҳ мақсадҳои қонуниро бо воситаҳои нодуруст амалӣ намекард ва ба ҳеҷ ваҷҳ ба иблис саҷда намеовард.
Луқо 4:8. Исо бо иқтибос аз Такрори Шариат 6:13 озмоишро рад карда, таъкид намуд, ки инсон бояд танҳо ба Худо ибодат кунад ва танҳо ба Ӯ хизмат намояд.
Луқо 4:9–11. Дар озмоиши сеюм иблис Исо ро ба кунгураи ибодатгоҳ дар Уршалим бурд ва бо истифодаи нодурусти Забур 90:11–12 Ӯро ба амали ҳангоманок даъват кард, то бе роҳи салиб ба ҷалол бирасад.
Луқо 4:12. Исо бо иқтибос аз Такрори Шариат 6:16 ҷавоб дод ва нишон дод, ки озмудани Худо иҷозатнопазир аст.