дуо

Ин Забур бо сухан дар бораи одаме оғоз мешавад, ки ба камбағал ва ниёзманд раҳм мекунад. Аммо худи шахси камбағал

Вақте ба назди Худо меоем, дарк мекунем, ки аз куҷо омадаем. Мо мисли одаме будем, ки ба чоҳи лойолуд афтодааст.

Ҷаҳони мо бисёр вақт намехоҳад, ки мо дар бораи кӯтоҳ будани ҳаёт, марг ва абадият бисёр фикр кунем. Зеро вақте

Дар ин Забур мо дуои хеле самимии як инсонро мебинем, ки дар назди Худо дилашро пинҳон намекунад. Ӯ гуноҳашро дарк

Қудрати дуо ба мо қудрат медиҳад, ки ҳар рӯз зиндагӣ кунем. Ҳамчунин мо қудрати Исоро бар девҳо дар он шахсоне,

Исо шогирдонро ҷуфт-ҷуфт фиристод, то хушхабарро паҳн кунанд. Аҳамият диҳед, ки Ӯ нақшае дошт, ки ҳам дуо кардан ва ҳам

Ибриён 4:15 мегӯяд: «Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ, монанди

Рӯза як навъ парҳез аст. Исо борҳо дар бораи рӯзадорӣ сӯҳбат мекард ва баъд аз чанд боб қайд мекунад, ки

Дуо танҳо такрори калимаҳо ё кӯшиш барои таъсир расонидан ба дигарон нест. Дуо вақти вохӯрии самимии мо бо Худо аст,