Забур

Таронаи Забур бо даъвати ибодати ягонагии Худо оғоз мешавад ва тамоми мавҷудоти осмонро даъват мекунад, ки Ӯро ҳамду сано гӯянд.

Ҳангоми хондани ин таронаи Забур, даъвати наздик шудан ба Худо муҳими асосӣ мегардад. Худо қувваи наздики муҳофизаткунанда аст ва намегузорад,

Худованд нури ман ва наҷоти ман аст: аз кӣ тарсам?Худованд истеҳкоми ҷони ман аст: аз кӣ ҳаросонам? (26:1) Худо нури

Маро дар доварӣ ҳимоят намо, эй Худованд,зеро ки ман дар беайбии худ рафтор кардаам,ва ба Худованд таваккал намудаам, пас пешпо

Роҳҳои Худро, эй Худованд, ба ман маълум намо, тариқҳои Худро ба ман таълим деҳ. (24:4) Дар Осиёи Марказӣ ҳаёти мо

«Кист, ки ба кӯҳи Худованд барояд, ва кист, ки дар мақоми муқаддаси Ӯ биистад?» (23:3) Ин тарона ҷашни ворид шудан

Гӯсфандони бе чӯпон ҳамчун гурӯҳ ба хатар саргардон мешаванд. Аммо вақте ки онҳо ба чӯпон пайравӣ мекунанд, аз муҳофизат ва

Худои ман! Худои ман! Чаро маро тарк кардаӣ?Аз наҷотам ва аз суханони фиғонам дур ҳастӣ. (Забур 21:2) Дар суханони ин

Забур 19 дуои ҷомеа мебошад, ки дар он халқи Худо пеш аз ҷанг аз Ӯ пирӯзӣ ва муҳофизатро барои подшоҳи

«Осмонҳо ҷалоли Худоро эълон мекунанд,ва фалак аз амали дастҳои Ӯ хабар медиҳад.» (18:2) Пеш аз ҳама, мо ваҳйи махсуси Худоро