Инҷили Луқо

Исои Худованд ғуломи пешвои Румро шифо медиҳад. Ин ҳикоя қудрати Масеҳро ошкор мекунад: Ӯ метавонад бидуни ҳузури шахсӣ шифо бахшад.

Луқо 6:27-36 – Душманони худро дӯст доред Дӯст доштани душманон 27 Ман ба шумо, ки суханамро мешунавед, мегӯям: душманонатонро дӯст

Луқо 6:1–5 – Дурнамои нав ба рӯзи шанбе Шогирдон бо дастони худ каме дона чиданд. Пас аз он ғӯзапояро молида,

Луқо 5:12–16 – Исо махавиро шифо медиҳад Шахсе, гирифтори бемории пӯст, назди Исо омад ва барои шифо хоҳиш кард. Махавӣ,

Ин матн саҳнаро тавсиф мекунад, ки мардум бо иштиёқи зиёд барои шунидани суханони Исо ҷамъ омада буданд, на дар маркази

Дар Луқо 4:31 -37 Бисёриҳо аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро Ӯ бо қудрат ва возеҳӣ таълим медод. Аз

Худованд Исоро бо Рӯҳулқудс фиристодааст. Ягонагии Рӯҳи Худо ва Исо нишон медиҳад, ки чӣ тавр онҳо ҳамеша бо ҳам амал

Ибриён 4:15 мегӯяд: «Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ, монанди

21 Инак, вақте ки ҳамаи мардум таъмид мегирифтанд, Исо низ таъмид гирифт. Ҳангоме ки Ӯ дуо карда истода буд, осмон

Луқо заминаҳои таърихии оғози хизмати Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Исоро нишон медиҳад. Ояти дуюм вазъиятро ҷамъбаст мекунад: он рӯзгор подшоҳону волӣ