Инҷили Луқо

Исои Худованд марги худро пешгӯӣ мекунад ва инчунин ӯҳдадориҳои пайравони худро равшан месозад. Пештар Петрус эълон кард, ки Исо Масеҳ

Аммо Исо гуфт: «Касе ба Ман даст расонд, зеро Ман ҳис кардам, ки қуввае аз Ман берун рафт». (Луқо 8:46)

Шогирдон тарсиданд ва ҳайрон ба якдигар мегуфтанд: «Ин кист, ки ҳатто ба шамолу баҳр фармон медиҳад ва онҳо ба Ӯ

Мақсади масал дар бораи коранда фаҳмондани он аст, ки паёми Исо чӣ гуна амал мекунад ва чаро одамон ба он

Баъзе фарисиён мехостанд дар бораи Исо бештар бифаҳманд, вале онҳо дар адолати худ монда буданд. Онҳо ҳаёти сахтеро ба сар

Мо мегӯем: «Касе ки роҳ мепурсад, гум намешавад.» Дар ин матн мо мебинем, ки одамон дар бораи роҳ мепурсанд —

Исои Худованд ғуломи пешвои Румро шифо медиҳад. Ин ҳикоя қудрати Масеҳро ошкор мекунад: Ӯ метавонад бидуни ҳузури шахсӣ шифо бахшад.

Луқо 6:27-36 – Душманони худро дӯст доред Дӯст доштани душманон 27 Ман ба шумо, ки суханамро мешунавед, мегӯям: душманонатонро дӯст

Луқо 6:1–5 – Дурнамои нав ба рӯзи шанбе Шогирдон бо дастони худ каме дона чиданд. Пас аз он ғӯзапояро молида,