Инҷили Луқо

Исо эҳё шуд ва ин боб ба мо шоҳидони касонеро, ки Ӯро дида буданд, нишон медиҳад. Ӯ дар давоми 40

Луқо 14:1–6 – Хизмат дар ҳаёти ҳаррӯза Боре, дар рӯзи шанбе Исо дар хонаи яке аз сардорони фарисиён меҳмон шуд,

22 Пилотус бори сеюм ҳам ба онҳо гуфт: «Чаро? Охир Ӯ чӣ бадие кардааст? Ман дар Ӯ ҳеҷ айбе наёфтам,

Луқо 13 қудрати Исоро барои шифо додан ва ҳаёт додан нишон медиҳад. Ӯ роҳ аст, гарчанде ки он танг аст.

Луқо 12 нишон медиҳад, ки имони ҳақиқӣ чӣ гуна дар зиндагӣ зоҳир мешавад: шахси имондор на ба сарвати моддӣ, балки

Луқо 11:29–32 — Шахси бузургтар «Чӣ тавре ки Юнус барои мардуми шаҳри Нинве аломате буд, Писари Одамизод низ барои ин

Қудрати дуо ба мо қудрат медиҳад, ки ҳар рӯз зиндагӣ кунем. Ҳамчунин мо қудрати Исоро бар девҳо дар он шахсоне,

Исо шогирдонро ҷуфт-ҷуфт фиристод, то хушхабарро паҳн кунанд. Аҳамият диҳед, ки Ӯ нақшае дошт, ки ҳам дуо кардан ва ҳам

Сархатҳои охири боби нӯҳ нишон медиҳанд, ки одамони гуногун ба паём ва кори Исо чӣ гуна муносибат карданд. Баъзеҳо дар

«Ин Писари Ман аст, Ман Вайро интихоб кардаам. Ӯро гӯш кунед» (9:35) Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар ҳодисаи дигаргуншавӣ Малакути