Исои Масеҳ

«Ин Писари Ман аст, Ман Вайро интихоб кардаам. Ӯро гӯш кунед» (9:35) Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар ҳодисаи дигаргуншавӣ Малакути

Исои Худованд марги худро пешгӯӣ мекунад ва инчунин ӯҳдадориҳои пайравони худро равшан месозад. Пештар Петрус эълон кард, ки Исо Масеҳ

Аммо Исо гуфт: «Касе ба Ман даст расонд, зеро Ман ҳис кардам, ки қуввае аз Ман берун рафт». (Луқо 8:46)

Луқо 6:1–5 – Дурнамои нав ба рӯзи шанбе Шогирдон бо дастони худ каме дона чиданд. Пас аз он ғӯзапояро молида,

Луқо 5:12–16 – Исо махавиро шифо медиҳад Шахсе, гирифтори бемории пӯст, назди Исо омад ва барои шифо хоҳиш кард. Махавӣ,

Дар Луқо 4:31 -37 Бисёриҳо аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро Ӯ бо қудрат ва возеҳӣ таълим медод. Аз

Ибриён 4:15 мегӯяд: «Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ, монанди

21 Инак, вақте ки ҳамаи мардум таъмид мегирифтанд, Исо низ таъмид гирифт. Ҳангоме ки Ӯ дуо карда истода буд, осмон

Дар моҳи шашуми ҳомиладории Элисобаъ, воқеаҳое рӯй медиҳанд, ки хеле тааҷҷубоваранд. Каломи Худо ин ҳодисаро бо ҳомиладории мӯъҷизавии Элисобаъ ва