Archives

Хонишҳои пайдоиш шукргузорӣ барои таваллуди Масеҳ ва интизории бозгашти Ӯро рӯҳбаланд мекунанд. Он вақт барои интизорӣ ва ибодати умедбахш аст.

Луқо 1:1–4 – Шоҳиди Навиштаҳо барои мо «То дуруст будани таълимотеро, ки дар он тарбият ёфтаед, бидонед.» Китоби Инҷили Луқо

Дар моҳи шашуми ҳомиладории Элисобаъ, воқеаҳое рӯй медиҳанд, ки хеле тааҷҷубоваранд. Каломи Худо ин ҳодисаро бо ҳомиладории мӯъҷизавии Элисобаъ ва

Луқо 1:46–48 – Эътирофи Марям 46 Ва Марьям гуфт: «Чони ман Худовандро ситоиш мекунад, 47 Ва рӯҳи ман аз Худои

Ҳикояи Мавлуди Исои Масеҳ, ки ҳамасола аз ҷониби имондорон такрор ва ҷашн гирифта мешавад, ба мо нишон медиҳад, ки чӣ

Ҳангоми омадани Марям ва Юсуф ба маъбад, ду шаҳодати равшан дар бораи Кӯдаки Масеҳ зоҳир шуд. Шимъӯн ва Ҳанно —

Луқо заминаҳои таърихии оғози хизмати Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Исоро нишон медиҳад. Ояти дуюм вазъиятро ҷамъбаст мекунад: он рӯзгор подшоҳону волӣ

21 Инак, вақте ки ҳамаи мардум таъмид мегирифтанд, Исо низ таъмид гирифт. Ҳангоме ки Ӯ дуо карда истода буд, осмон

Ибриён 4:15 мегӯяд: «Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ, монанди

Худованд Исоро бо Рӯҳулқудс фиристодааст. Ягонагии Рӯҳи Худо ва Исо нишон медиҳад, ки чӣ тавр онҳо ҳамеша бо ҳам амал