
Боби 3 – Дархости Рут барои Раҳокунанда
- Китоби Рут
- Китоби Рут, боби 1
- Рут 2 — Вохӯрии Бӯаз ва Рут
- Боби 3 – Дархости Рут барои Раҳокунанда
- Рут 4: Издивоҷи Рут ва Бӯаз
Оё кори Рут дуруст буд? Вақте ин қиссаро мехонем, шояд ба назари мо баъзе корҳои Ноомӣ ва Рут ғайриодӣ намоянд. Аммо бояд дар хотир дошта бошем, ки онҳо мувофиқи урфу одат ва қонуни ҳамон давра амал мекарданд. Дар Исроил, агар хешованде, ки вазифаи раҳокунандаро дошт, пешқадам намешуд, баъзан зан метавонист бо эҳтиром ташаббус нишон диҳад ва аз ӯ хоҳиш кунад, ки ин масъулиятро иҷро намояд.
3:1 Ва модаршӯяш — Ноомӣ ба вай гуфт: «Эй духтарам, оё маро лозим нест, ки бароят ҷои фароғат биҷӯям, то ки барои ту хуб бошад? 2 Ва акнун, оё Бӯаз, ки ҳамроҳи канизони ӯ будӣ, хешованди мо нест? Инак, ӯ имшаб дар хирмангоҳ ҷавро бод мекунад; 3 Ту ғусл бикун, ва равған бимол, ва пероҳани худро бипӯш, ва ба хирмангоҳ фурӯд ой, лекин худро ба он мард нишон надеҳ, то вақте ки хӯрдан ва нӯшиданашро тамом кунад. 4 Ва ҳангоме ки бихобад, ҷоеро, ки ӯ хобид, дар хотир бидор, ва омада, пеши пойҳои ӯро бикушо ва бихоб. Ӯ ба ту хоҳад гуфт, ки чӣ кор бояд бикунӣ». 5 Вай ба ӯ гуфт: «Ҳар он чи ба ман гуфтӣ, ба ҷо хоҳам овард». 6 Ва ба хирмангоҳ фурӯд омад, ва ҳар он чи модаршӯяш ба вай амр фармуда буд, ба ҷо овард.
7 Бӯаз хӯрок хӯрд, ва нӯшид, ва дилшод шуд, ва дар канори хирман омада хобид. Пас вай оҳистаяк омада, пеши пойҳои ӯро кушод ва хобид. 8 Нисфи шаб он мард ба изтироб омад ва як қад парида хест, ва инак, зане пеши пойҳои ӯ хобидааст; 9 Ва гуфт: «Ту кистӣ?» Гуфт: «Ман канизи ту — Рут ҳастам; боли худро бар канизи худ паҳн намо, зеро ки ту фидиягузор ҳастӣ». 10 Гуфт: «Эй духтарам! Ту аз ҷониби Худованд баракат хоҳӣ ёфт, зеро ки ин эҳсони охирини худро назар ба аввала хубтар ба ҷо овардӣ, бе он ки аз қафои ҷавонони хоҳ бенаво ва хоҳ сарватдор биравӣ. 11 Ва акнун, духтарам, натарс: ҳар он чи гуфтӣ, барои ту хоҳам кард, зеро ки назди ҳар дарвоза қавми ман медонанд, ки ту зани солеҳа ҳастӣ. 12 Ва акнун, дуруст аст, ки ман фидиягузор ҳастам, валекин фидиягузори аз ман наздиктаре низ ҳаст. 13 Имшаб дар ҳамин ҷо бимон, ва пагоҳӣ, агар ӯ барои ту фидия диҳад, хуб мешавад, — бигзор фидия диҳад: ва агар ӯ нахоҳад, ки барои ту фидия диҳад, қасам ба Худованд, ки ман барои ту фидия хоҳам дод! То пагоҳӣ бихоб».
14 Ва то субҳ пеши пойҳои ӯ хобид, ва пеш аз он ки касе бубинад, бархост. Ва ӯ дар дили худ гуфт: «Зинҳор мардум нафаҳманд, ки ин зан ба хирмангоҳ омада буд». 15 Ва ба вай гуфт: «Сарандозеро, ки бар туст, гирифта, нигоҳ дор». Вай онро нигоҳ дошт, ва ӯ шаш андоза ҷавро чен карда, бар китфи вай гузошт, ва ба шаҳр равона шуд. 16 Вақте ки вай назди модаршӯи худ омад, ӯ гуфт: «Корҳоят чӣ тавр аст, духтарам?» Вай ҳар он чи он мард барояш кард, ба ӯ хабар дод, 17 Ва гуфт: «Ин шаш андоза ҷавро ба ман дода, гуфт, ки „назди модаршӯи худ тиҳидаст нарав“». 18 Гуфт: «Ором бинишин, духтарам, то бидонӣ, ки кор чӣ гуна анҷом хоҳад ёфт; зеро ки он мард то ин корро имрӯз буд накунад, сокит нахоҳад шуд». (3:1-18, KM99)
Ноомӣ ба Рут мегӯяд, ки худро бишӯяд, равғани хушбӯй бимолад ва либоси муносиб пӯшад. Пеш аз ин, эҳтимол Рут ҳамчун бевазан либоси мотам дошт. Ноомӣ мехост нишон диҳад, ки давраи мотам ба охир расидааст ва Рут метавонад барои зиндагии нав омода шавад. Ҳамин тавр подшоҳ Довуд низ баъд аз мотам худро шуст, равған молид ва либос иваз кард (2 Подшоҳон 12:20).
Вақте Рут шабона ба хирман меравад, баъзеҳо ин воқеаро нодуруст мефаҳманд. Дар Китоби Муқаддас аҷдодони Мӯоб аз кори нодурусти духтарони Лут ба вуҷуд омада буданд. Аммо дар ин ҷо ҳеҷ монандие бо он воқеа нест. Рут барои фиреб додан ё гуноҳ кардан намеравад. Ӯ бо эҳтиром аз Бӯаз хоҳиш мекунад, ки ҳамчун раҳокунандаи хешованд масъулияти худро иҷро кунад. Ҳамаи рафтори Рут дар тамоми китоб покӣ, имон ва обрӯмандиро нишон медиҳад.
Бӯаз низ ин ҳолатро дуруст мефаҳмад. Ӯ метавонист Рутро айбдор кунад ё фикри бад кунад, аммо чунин накард. Ӯ марди худотарс ва боинсоф буд. Ӯ сухани Рутро мешунавад, ӯро баракат медиҳад ва тамоми кӯшишро мекунад, ки ҳама чиз мувофиқи қонуни Худо ва бо обрӯ анҷом ёбад.
Вақте Бӯаз мепурсад: «Ту кистӣ?», Рут мегӯяд: «Ман канизи ту ҳастам.» Баъд мегӯяд: «Домани худро бар канизат паҳн кун.» Ин сухан дар забони он замон маънои пешниҳоди издивоҷ ва хоҳиши муҳофизат дошт, на хоҳиши гуноҳ. Рут аз Бӯаз талаб намекунад, ки танҳо ба ӯ раҳм кунад, балки аз ӯ мехоҳад вазифаи раҳокунандаро, ки дар шариати Мусо омадааст, иҷро намояд. Бӯаз медонад, ки боз як хешованди наздиктар ҳаст, вале ваъда медиҳад, ки ин масъаларо ҳал мекунад. Ӯ ҳатто ба Рут ғалла медиҳад, то нишон диҳад, ки ба ваъдааш содиқ мемонад.
Ин воқеа бисёр зебо аст. Зани камбағал ва бевазан назди марди сарватманд меояд. Вале ӯ аз Бӯаз чизе талаб намекунад, ки ба ӯ ҳақ надошта бошад. Баръакс, ӯ ба ваъдаҳои Худо такя мекунад. Бӯаз низ масъулияти худро қабул мекунад ва омода мешавад барои наҷоти Рут қадам гузорад.
Дар фарҳанги тоҷикӣ чунин расму қонун вуҷуд надорад. Баръакс, агар духтар аввал ташаббус нишон диҳад, бисёр одамон онро нодуруст меҳисобанд. Аз ҳамин сабаб, агар мо ин воқеаро танҳо бо чашми фарҳанги худ бинем, шояд онро дуруст нафаҳмем. Аммо Китоби Муқаддас моро даъват мекунад, ки аввал бифаҳмем Худо дар он замон чӣ кор мекард. Дар ин ҷо сухан дар бораи ишқи шаҳвонӣ нест, балки дар бораи вафо, адолат, масъулият ва файзи Худост.
Ин қисса ба мо низ дарси бузург медиҳад. Мо ҳам мисли Рут сазовори наҷоти Худо нестем. Мо чизе надорем, ки бо он худро назди Ӯ сафед кунем. Танҳо метавонем ба пойҳои Ӯ биёем ва ба раҳму файзи Ӯ такя кунем. Худо моро рад намекунад. Ӯ дар Исои Масеҳ Раҳокунандаи моро муҳайё кардааст. Ҳамон тавре ки Бӯаз Рутро зери ҳимояи худ гирифт, Худо низ ҳар касеро, ки бо имон назди Ӯ меояд, зери болҳои меҳрубонии Худ муҳофизат мекунад.
Эй Худованд, мо низ мисли Рут назди Ту бо дастони холӣ меоем. Мо сазовори файзи Ту нестем, вале ба меҳрубонӣ ва ваъдаҳои Ту умед мебандем. Мо бандагони Ту ҳастем ва Ту Худованд ва Раҳокунандаи мо ҳастӣ. Ташаккур, ки дар Исои Масеҳ барои мо наҷот муҳайё кардӣ. Лутфан моро низ зери болҳои меҳрубонии Худ нигоҳ дор ва ҳар рӯз ба мо ёд деҳ, ки тамоми умеди мо танҳо дар файзи Туст. Омин.