Рут 2 — Вохӯрии Бӯаз ва Рут
- Китоби Рут
- Китоби Рут, боби 1
- Рут 2 — Вохӯрии Бӯаз ва Рут
- Боби 3 – Дархости Рут барои Раҳокунанда
- Рут 4: Издивоҷи Рут ва Бӯаз
Дар ин қисми китоб мо мебинем, ки чӣ тавр Худо оҳиста-оҳиста барои Рут ва Ноомӣ роҳи наҷотро тайёр мекунад. То ин ҷо онҳо танҳо барои зинда мондан дон мечиданд, вале Худо аллакай нақшаи бузургтаре дошт.
Рут 2:1–13 – Худо барои наҷотдиҳанда роҳ тайёр мекунад
2:1 Ноомӣ хешованде аз тарафи шавҳари худ дошт, ки марди паҳлавони сарватдоре аз хонаводаи Элимелех буд, ва номаш — Бӯаз. 2 Ва Рути мӯобия ба Ноомӣ гуфт: «Мехоҳам ба киштзор равам ва аз қафои касе ки дар назараш илтифот ёбам, хӯшачинӣ кунам». Ба вай гуфт: «Бирав, духтарам».
3 Вай рафт ва ба киштзоре даромада, аз қафои даравгарон хӯшачинӣ кард. Ва чунин тасодуф шуд, ки он қитъаи киштзор ба Бӯаз, ки аз хонаводаи Элимелех буд, тааллуқ дошт. 4 Ва инак, Бӯаз аз Байт‐Лаҳм омад ва ба даравгарон гуфт: «Худованд бо шумо бод!» Ба ӯ гуфтанд: «Худованд туро баракат диҳад!»
5 Ва Бӯаз ба навкари худ, ки назди даравгарон гузошта буд, гуфт: «Ин ҷавонзан аз они кист?» 6 Навкаре ки назди даравгарон буд, ҷавоб дода, гуфт: «Вай ҷавонзани мӯобия аст, ки бо Ноомӣ аз ноҳияи Мӯоб баргаштааст; 7 Вай ба ман гуфт, ки „мехоҳам аз қафои даравгарон дар миёни бандҳо хӯшаҳоро чида ҷамъ кунам“. Ва омада, аз худи саҳарӣ то алҳол ба по истод; фақат акнун андаке дар хона нишастааст».
8 Ва Бӯаз ба Рут гуфт: «Бишнав, духтарам, барои хӯша чидан ба киштзори дигар нагузар ва аз ин ҷо низ нарав, балки ҳамроҳи канизони ман дар ин ҷо бош. 9 Бигзор чашмонат ба киштзоре бошад, ки медараванд, ва аз қафояшон бирав. Ман ба навкарон амр фармудам, ки ба ту дастдарозӣ накунанд. Ҳар гоҳ ташна монӣ, назди зарфҳо бирав ва аз обе ки навкарон мекашанд, бинӯш». 10 Вай бар рӯи худ афтода, то ба замин таъзим кард ва ба ӯ гуфт: «Чаро дар назарат илтифот ёфтаам, ки маро бишиносӣ, ва ҳол он ки ман аҷнабизане ҳастам?»
11 Бӯаз ба вай ҷавоб дода, гуфт: «Ҳар он чи ту пас аз вафоти шавҳарат барои модаршӯи худ кардаӣ, ба ман ҳикоят карда шуд, яъне ту падари худ ва модари худ ва замини зодгоҳи худро тарк кардаӣ ва назди қавме омадаӣ, ки дирӯз ва парирӯз онро намешинохтӣ. 12 Бигзор Худованд аъмоли туро подош диҳад, ва музди ту аз ҷониби Худованд Худои Исроил комил бошад, ки ту омадаӣ, то дар таҳти болҳои Ӯ паноҳ барӣ!» 13 Вай гуфт: «Бигзор дар назари ту ман илтифот ёбам, оғои ман! Ту маро тасаллӣ додӣ, ва бо суханонат дили канизи худро бардоштӣ, агарчи ман сазовори он нестам, ки мисли яке аз канизони ту бошам». 14 Ва чун вақти хӯрок расид, Бӯаз ба вай гуфт: «Ин ҷо биё ва нон бихӯр ва луқмаи худро дар сирко биғӯтон». Вай назди даравгарон нишаст, ва ӯ хӯшаҳои бирьён ба вай дароз кард; вай хӯрда сер шуд, ва боз боқӣ монд. (2:1-14, KM 99)
Китоби Рут ба мо нишон медиҳад, ки хеши наҷотдиҳанда, ё фидиядеҳ, кист. Вақте ки Рут бе шавҳараш монд ва зиндагии ӯву Ноомӣ хеле душвор шуд, Бӯаз ҳамчун хеши наздик ба онҳо ёрӣ расонд. Ӯ ҳақ дошт, ки барои онҳо масъулият гирад, замини оиларо бозхараду номи оилаи онҳоро нигоҳ дорад ва Рутро ба занӣ гирад. Бӯаз ин корро танҳо аз рӯи вазифа накард, балки бо муҳаббат ва меҳрубонӣ амал карда, барои наҷоти Рут ва нигоҳ доштани оилаи ӯ арзиш пардохт. Ҳамин тавр, зиндагии Рут маънои фидиядеҳ буданро ба таври равшан нишон медиҳад: шахсе, ки барои шахси муҳтоҷ масъулият мегирад, барои ӯ нарх мепардозад ва ба ӯ ояндаи нав медиҳад. Худо тавассути Бӯаз ба Рут, ки аз қавми Исроил набуд, роҳ кушод ва ӯро ба халқи Худ дохил кард. Ҳамин ҳикоя баъдтар ба нақшаи бузурги Худо барои омадани Довуд ва ниҳоят Исо Масеҳ пайваст мешавад.
Вақти хӯрок расид. Бӯаз худи Рутро даъват кард, ки бо коргаронаш нишинад ва хӯрок бихӯрад. Ӯ танҳо иҷозат надод, ки Рут аз дур нигоҳ кунад, балки ӯро мисли яке аз одамони худ қабул кард. Ҳатто худи Бӯаз ба ӯ дони бирён дод. Барои як бевазан ва бегона ин кори оддӣ набуд. Дар он рӯзҳо одатан одамони хориҷиро аз чунин ҷамъомадҳо дур нигоҳ медоштанд. Аммо ҳамаи мардум медонистанд, ки Рут барои Ноомӣ муҳаббат ва вафодории ҳақиқӣ нишон додааст. Барои ҳамин ӯро бо меҳрубонӣ пазируфтанд.
Дар фарҳанги мо ҳам меҳмоннавозӣ арзиши калон дорад. Мо меҳмонро ба дастархон даъват мекунем. Вале баъзан касе, ки нав омадааст, худро бегона ҳис мекунад. Агар як шахси обрӯманд ӯро қабул кунад ва ба дигарон шинос намояд, дилҳо зуд кушода мешаванд. Бӯаз низ ҳамин тавр кард. Ӯ шахсан Рутро қабул намуд ва дигарон ҳам ӯро қабул карданд.
Ин ба мо нишон медиҳад, ки Худо низ ҳамин гуна аст. Бисёр одамон фикр мекунанд, ки онҳо барои Худо бегонаанд ё арзиш надоранд. Аммо вақте мо назди Худо меоем, Ӯ моро рад намекунад. Ӯ моро қабул мекунад ва барои мо ҷой тайёр мекунад. Мо дигар бегона нестем, балки ба аҳли Худо дохил мешавем.
Бӯаз на танҳо ба Рут хӯрок дод. Ӯ ба нозири саҳро гуфт, ки бигзор Рут аз байни ғарамҳои дон низ чинад ва ҳатто каме донро қасдан барои ӯ партоянд. Ӯ ҳамчунин амр кард, ки касе ба ӯ озор нарасонад ва беҳурматӣ накунад. Дар ин ҷо мо мебинем, ки Худо на танҳо рӯзии фарзандонашро медиҳад, балки онҳоро низ муҳофизат мекунад.
То охири рӯз Рут тақрибан 17–20 кило ҷав ҷамъ кард. Барои як рӯзи кор ин ҳосили бисёр хуб буд. Худо аз эҳтиёҷи ҳаррӯзаи онҳо бештар дод. Вақте Худо медиҳад, Ӯ метавонад аз интизориҳои мо ҳам зиёдтар ато кунад.
Вақте Рут назди Ноомӣ баргашт, Ноомӣ ҳайрон шуд, ки чӣ қадар дон овардааст. Ӯ напурсид: «Чӣ қадар ҷамъ кардӣ?» Балки пурсид: «Дар куҷо ва назди кӣ кор кардӣ?»
Ҷавоби Рут ҷолиб аст. Ӯ аввал номи ҷойро не, балки номи шахсро гуфт: «Бо марде бо номи Бӯаз.»
Ҳамин ном умеди навро дар дили Ноомӣ зинда кард. Ӯ фаҳмонд, ки Бӯаз яке аз хешовандони наздикашон аст. Дар қонуни Исроил, агар марде бимирад ва фарзанд надошта бошад, яке аз хешовандони наздикаш метавонист бо бевазани ӯ издивоҷ кунад, то номи он оила аз байн наравад. Ин шахсро «наҷотдиҳандаи хешутабор» ё фидиядеҳ меномиданд. То ин вақт Рут аз ин одати яҳудиён хабар надошт. Худо бошад, аллакай шахсеро омода мекард, ки метавонад зиндагии онҳоро тамоман дигар кунад.
Ҷолиб он аст, ки Китоби Муқаддас боз Рутро «Рути мӯобӣ» меномад. Ӯ ҳанӯз ҳам аз назари мардум як зани хориҷӣ буд. Аммо Худо маҳз ҳамин бевазани бегона ва камбағалро интихоб кард, то қисми нақшаи бузурги Худо гардад. Худо аксар вақт одамонеро истифода мебарад, ки дигарон онҳоро нодида мегиранд.
Ин воқеа танҳо дар бораи Рут нест. Он ба Исои Масеҳ ишора мекунад. Мисли он ки Бӯаз баъдтар наҷотдиҳандаи хешутабори (ё фидиядеҳ) Рут шуд, Исои Масеҳ низ Наҷотдиҳандаи мост. Мо аз Худо дур будем, вале Ӯ моро қабул кард, муҳофизат намуд ва барои мо роҳи наҷот кушод. Бо воситаи Масеҳ мо дигар бегона нестем, балки фарзандони Худо ҳастем.
Фикр барои имрӯз
Оё шумо ягон вақт худро бегона, танҳо ё фаромӯшшуда ҳис кардаед? Ба ёд оред, ки Худо шуморо мебинад. Шояд имрӯз шумо танҳо як қадами хурди файзи Ӯро мебинед, аммо Худо аллакай барои фардои шумо нақша дорад. Ӯ метавонад аз як рӯзи оддии кор, аз як вохӯрии ғайричашмдошт ва аз як шахси меҳрубон роҳи нави умедро оғоз кунад. Ба роҳнамоии Ӯ бовар кунед, зеро Худо ҳамеша пеш аз мо амал мекунад.
Пас аз он ки Рут ва Ноомӣ ба Байт-Лаҳм расиданд, онҳо қариб ҳеҷ чиз надоштанд. Рут метавонист дар хона нишаста, интизор шавад, ки «тақдир» кори худро мекунад. Аммо ӯ чунин накард. Ӯ аз Ноомӣ иҷозат пурсид, то ба саҳро рафта, хӯшаҳои боқимондаро ҷамъ кунад. Ӯ қадами имон гузошт ва Худо ҳар қадами ӯро роҳнамоӣ кард.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ва чунин шуд, ки ӯ ба қисми замини Бӯаз расид…» (Рут 2:3, KM99)
Аз нигоҳи инсон чунин менамояд, ки ин танҳо тасодуф буд. Аммо дар асл, ин роҳнамоии Худо буд. Худо Рутро маҳз ба ҳамон саҳро, дар ҳамон рӯз ва дар ҳамон вақт бурд. Ӯ аз дур фармон намедод, балки дар зиндагии ҳаррӯзаи Рут амал мекард.
Дар байни мардум баъзан мегӯянд: «Ҳар чӣ дар пешонӣ навишта шудааст, ҳамон мешавад.» Аммо Китоби Муқаддас зиндагии имондорро чунин тасвир намекунад. Мо ба қувваи ношиносе бо номи «тақдир» пайравӣ намекунем. Мо ба Худои зинда пайравӣ мекунем, ки фарзандони Худро мешиносад, дуоҳои онҳоро мешунавад ва ҳар рӯз онҳоро роҳнамоӣ мекунад.
Мо мебинем, ки Бӯаз низ танҳо як шахси тасодуфӣ нест. Ӯ дар бораи Рут мепурсад, аз вафодории ӯ нисбат ба Ноомӣ огоҳ аст ва бо меҳрубонӣ бо ӯ муносибат мекунад. Ӯ аз заифии Рут истифода намебарад. Баръакс, ӯро муҳофизат мекунад, эҳтиром менамояд ва барои ниёзҳои ӯ ғамхорӣ мекунад. Ин ҳама нишон медиҳад, ки Худо на танҳо ҷойро омода кард, балки одамонро низ барои иҷрои нақшаи неки Худ истифода бурд.
Иродаи Худо танҳо дар рӯйдодҳо зоҳир намешавад; он хислати Ӯро низ нишон медиҳад. Ӯ Қодири Мутлақ аст, аммо ҳамзамон Падари меҳрубон низ ҳаст. Ӯ ба таърих дохил мешавад, бо одамон аҳд мебандад, дуоҳоро мешунавад, гуноҳро маҳкум мекунад ва аз тавбаи инсон шод мегардад. Дар тамоми Китоби Муқаддас мебинем, ки Худо мехоҳад мардумаш Ӯро бишносанд ва бо Ӯ роҳ раванд.
Аз ҳамин сабаб, зиндагии масеҳӣ танҳо итоат ба фармонҳо нест. Албатта, аҳкоми Худо барои мо муҳиманд ва роҳи ростро нишон медиҳанд. Аммо Худо моро танҳо барои иҷро кардани амрҳо даъват накардааст. Ӯ моро ба муносибати зинда бо Худ даъват кардааст.
Худи Исои Масеҳ ба шогирдонаш гуфт: «Ман дигар шуморо ғулом намехонам, зеро ғулом намедонад, ки хоҷааш чӣ мекунад; балки шуморо дӯст хондаам, зеро ҳар он чи аз Падари Худ шунидаам, ба шумо маълум кардам.» (Юҳанно 15:15, KMO)
Ғулом танҳо фармонро иҷро мекунад, аммо дӯст аз нияти соҳибаш огоҳ аст. Фарзанд бо падари худ роҳ меравад. Худо мехоҳад мо низ ҳар рӯз иродаи Ӯро ҷӯем, дар дуо аз Ӯ бипурсем ва ба роҳнамоии Рӯҳулқудс гӯш диҳем.
Дар зиндагии Рут инро равшан мебинем. Ӯ дар хона нанишаст, то чизе худ аз худ рӯй диҳад. Ӯ амал кард, меҳнат намуд, дуруст рафтор кард ва дар айни замон ба Худо таваккал кард. Худо бошад, ҳар қадами ӯро роҳнамоӣ намуд. Чӣ тавре ки мегӯянд: «Қадами нек баракат меорад.» Вақте инсон бо Худо роҳ меравад, Худо низ роҳро пеши ӯ мекушояд.
Барои андеша
Шояд имрӯз шумо ҳам дар пеши қароре истодаед. Ба ҷои он ки фикр кунед: «Ҳар чӣ шавад, мешавад», назди Худо биёед. Дар дуо аз Ӯ ҳикмат пурсед, Каломи Ӯро бихонед ва қадами дурустро бо имон гузоред. Худое, ки Рутро ба саҳрои Бӯаз роҳнамоӣ кард, имрӯз ҳам фарзандони Худро роҳнамоӣ мекунад. Ӯ аз дур танҳо фармон намедиҳад; Ӯ ҳамроҳи онҳо роҳ меравад.
Эй Падари осмонӣ, ташаккур, ки Ту Худои зинда ва шахсӣ ҳастӣ. Ба ман ёрӣ деҳ, ки ҳар рӯз иродаи Туро ҷӯям, ба роҳнамоии Ту гӯш диҳам ва бо имон қадам гузорам. Маро аз он фикр нигоҳ дор, ки зиндагӣ танҳо аз рӯйи тақдири кӯр мегузарад. Ба ман биомӯз, ки ҳар рӯз бо Ту роҳ равам ва ба меҳрубонӣ ва ҳикмати Ту таваккал намоям. Ба номи Исои Масеҳ. Омин.
Тақдир ё роҳнамоии Худо
Дар байни тоҷикон бисёр вақт чунин фикр ҳаст, ки «тақдир ҳамин будааст» ё «дар пешонӣ навишта шудааст». Одам фикр мекунад, ки ҳар чӣ бояд рӯй диҳад, ҳатман рӯй медиҳад ва аз дасти ӯ дигар коре намеояд. Аз ҳамин сабаб баъзеҳо мунтазир мешаванд, ки воқеаҳо худ аз худ ба амал оянд ва барои ҷустуҷӯи иродаи Худо қадами шахсӣ намегузоранд.
Аммо Китоби Муқаддас Худоро ба таври дигар нишон медиҳад. Худо танҳо аз осмон фармон намедиҳад, балки Ӯ Худои зинда ва шахсӣ аст. Ӯ бо одамон муносибат мекунад, онҳоро мешунавад, роҳнамоӣ мекунад ва дар зиндагии онҳо амал мекунад. Мо инро иродаи ҳокимонаи Худо меномем. Ӯ бар ҳама чиз ҳукмрон аст, вале ҳукмронии Ӯ бо муҳаббат, ҳикмат ва ғамхорӣ зоҳир мешавад.
Вақте одам Худоро танҳо мисли «тақдир» мебинад, муносибати шахсӣ бо Ӯ гум мешавад. Худо гӯё танҳо қарор додааст, ки чӣ мешавад ва инсон бояд хомӯшона қабул кунад. Дар чунин назар, ибодат, ҷустуҷӯи иродаи Худо ва роҳнамоии ҳаррӯза аҳамияти кам пайдо мекунанд.
Лекин Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки Худо мехоҳад фарзандонаш ҳар рӯз бо Ӯ роҳ раванд. Ӯ дар тӯли таърих бо одамон аҳд баст, дуоҳои онҳоро шунид, аз гуноҳ ғамгин шуд, аз тавбаи онҳо шодӣ кард ва муҳаббати Худро пурра дар Исои Масеҳ нишон дод. Аз ҳамин сабаб, масеҳиён иродаи Худоро на ҳамчун як тақдири кӯр, балки ҳамчун нақшаи пур аз муҳаббати Падари осмонӣ мефаҳманд, ки фарзандони Худро мешиносад ва онҳоро роҳбарӣ мекунад.
Дар Китоби Муқаддас мо танҳо хизматгороне нестем, ки фармонро иҷро мекунем, вале намедонем хоҷа чӣ мехоҳад. Мо фарзандони Худо ҳастем. Падар мехоҳад иродаи Худро ба мо ошкор кунад. Аз ин рӯ мо ҳар рӯз аз Ӯ мепурсем: «Худовандо, имрӯз маро ба куҷо мебарӣ? Ман имрӯз чӣ кор кунам?» Мо иродаи Ӯро меҷӯем, мефаҳмем ва ба он итоат мекунем.
Албатта, амрҳои Худо ҳамеша муҳиманд ва онҳо барои зиндагии мо роҳнамо мебошанд. Аммо ҳаёти масеҳӣ танҳо иҷро кардани қоидаҳо нест. Ин зиндагии ҳаррӯза дар аҳд бо Худои зинда аст. Ӯ моро ба воситаи Каломи Худ роҳнамоӣ мекунад ва бо Рӯҳулқудс, ки дар дили имондорон сокин аст, моро ҳидоят менамояд. Аз ҳамин сабаб, ҳаёти масеҳӣ танҳо «таслим шудан ба тақдир» нест, балки ҳар рӯз бо Падари меҳрубон роҳ рафтан, овози Ӯро шунидан ва бо эътимод аз паси роҳнамоии Ӯ рафтан аст.
Рут 2:14–23 – Худо барои Наҷотдиҳанда роҳ тайёр мекунад
2:14 Ва чун вақти хӯрок расид, Бӯаз ба вай гуфт: «Ин ҷо биё ва нон бихӯр ва луқмаи худро дар сирко биғӯтон». Вай назди даравгарон нишаст, ва ӯ хӯшаҳои бирьён ба вай дароз кард; вай хӯрда сер шуд, ва боз боқӣ монд.15 Ва барои хӯша чидан бархост. Ва Бӯаз ба навкарони худ амр фармуда, гуфт: «Бигзор вай дар миёни бандҳо низ бичинад, ва осебе ба вай нарасонед; 16 Аз қучоқҳо низ барои вай бароварда партоед, то бичинад, ва таънае бар вай назанед».
17 То бегоҳӣ вай дар он киштзор хӯшачинӣ кард, ва он чи чида буд, кӯфт, ва қариб як эфа ҷав баромад; 18 Онро бардошта, ба шаҳр омад, ва он чи чида буд, модаршӯяш дид. Ва он чи пас аз сер шуданаш боқӣ монда буд, бароварда ба ӯ дод.
19 Ва модаршӯяш ба вай гуфт: «Имрӯз дар куҷо чидӣ ва дар куҷо кор кардӣ? Бигзор он валинеъмати ту баракат ёбад!» Вай ба модаршӯяш аз касе ки наздаш кор карда буд, хабар дода, гуфт: «Номи касе ки наздаш имрӯз кор кардам, Бӯаз аст». 20 Ва Ноомӣ ба келини худ гуфт: «Бигзор ӯ баракат ёбад аз ҷониби Худованд, ки эҳсони худро ба зиндагон ва мурдагон бас накардааст!» Ва Ноомӣ ба вай гуфт: «Он мард ба мо наздик аст; ӯ аз фидиягузорони мост». 21 Рути мӯобия гуфт: «Ӯ ҳатто ба ман гуфт, ки „ҳамроҳи канизони ман бош, то вақте ки тамоми дарави маро ба итмом расонанд“».
22 Ва Ноомӣ ба келини худ — Рут гуфт: «Хуб аст, духтарам, ки ҳамроҳи канизони ӯ берун оӣ, ва дар киштзори дигар ба ту дастдарозӣ накунанд». 23 Вай ба канизони Бӯаз ҳамроҳ шуда, хӯшачинӣ кард, то вақте ки дарави ҷав ва дарави гандум ба итмом расид; ва бо модаршӯи худ иқомат дошт. (2:14-23, KM99)
Дар ин қисми китоб мо мебинем, ки чӣ тавр Худо оҳиста-оҳиста барои Рут ва Ноомӣ роҳи наҷотро тайёр мекунад. То ин ҷо онҳо танҳо барои зинда мондан дон мечиданд, вале Худо аллакай нақшаи бузургтаре дошт.
Вақти хӯрок расид. Бӯаз худи Рутро даъват кард, ки бо коргаронаш нишинад ва хӯрок бихӯрад. Ӯ танҳо иҷозат надод, ки Рут аз дур нигоҳ кунад, балки ӯро мисли яке аз одамони худ қабул кард. Ҳатто худи Бӯаз ба ӯ дони бирён дод. Барои як бевазан ва бегона ин кори оддӣ набуд. Дар он рӯзҳо одатан одамони хориҷиро аз чунин ҷамъомадҳо дур нигоҳ медоштанд. Аммо ҳамаи мардум медонистанд, ки Рут барои Ноомӣ муҳаббат ва вафодории ҳақиқӣ нишон додааст. Барои ҳамин ӯро бо меҳрубонӣ пазируфтанд.
Дар фарҳанги мо ҳам меҳмоннавозӣ арзиши калон дорад. Мо меҳмонро ба дастархон даъват мекунем. Вале баъзан касе, ки нав омадааст, худро бегона ҳис мекунад. Агар як шахси обрӯманд ӯро қабул кунад ва ба дигарон шинос намояд, дилҳо зуд кушода мешаванд. Бӯаз низ ҳамин тавр кард. Ӯ шахсан Рутро қабул намуд ва дигарон ҳам ӯро қабул карданд.
Ин ба мо нишон медиҳад, ки Худо низ ҳамин гуна аст. Бисёр одамон фикр мекунанд, ки онҳо барои Худо бегонаанд ё арзиш надоранд. Аммо вақте мо назди Худо меоем, Ӯ моро рад намекунад. Ӯ моро қабул мекунад ва барои мо ҷой тайёр мекунад. Мо дигар бегона нестем, балки ба аҳли Худо дохил мешавем.
Бӯаз на танҳо ба Рут хӯрок дод. Ӯ ба нозири саҳро гуфт, ки бигзор Рут аз байни ғарамҳои дон низ чинад ва ҳатто каме донро қасдан барои ӯ партоянд. Ӯ ҳамчунин амр кард, ки касе ба ӯ озор нарасонад ва беҳурматӣ накунад. Дар ин ҷо мо мебинем, ки Худо на танҳо рӯзии фарзандонашро медиҳад, балки онҳоро низ муҳофизат мекунад.
То охири рӯз Рут тақрибан 17–20 кило ҷав ҷамъ кард. Барои як рӯзи кор ин ҳосили бисёр хуб буд. Худо аз эҳтиёҷи ҳаррӯзаи онҳо бештар дод. Вақте Худо медиҳад, Ӯ метавонад аз интизориҳои мо ҳам зиёдтар ато кунад.
Вақте Рут назди Ноомӣ баргашт, Ноомӣ ҳайрон шуд, ки чӣ қадар дон овардааст. Ӯ напурсид: «Чӣ қадар ҷамъ кардӣ?» Балки пурсид: «Дар куҷо ва назди кӣ кор кардӣ?»
Ҷавоби Рут ҷолиб аст. Ӯ аввал номи ҷойро не, балки номи шахсро гуфт: «Бо марде бо номи Бӯаз.»
Ҳамин ном умеди навро дар дили Ноомӣ зинда кард. Ӯ фаҳмонд, ки Бӯаз яке аз хешовандони наздикашон аст. Дар қонуни Исроил, агар марде бимирад ва фарзанд надошта бошад, яке аз хешовандони наздикаш метавонист бо бевазани ӯ издивоҷ кунад, то номи он оила аз байн наравад. Ин шахсро «наҷотдиҳандаи хешутабор» ё фидиядеҳ меномиданд. То ин вақт Рут аз ин одати яҳудиён хабар надошт. Худо бошад, аллакай шахсеро омода мекард, ки метавонад зиндагии онҳоро тамоман дигар кунад.
Ҷолиб он аст, ки Китоби Муқаддас боз Рутро «Рути мӯобӣ» меномад. Ӯ ҳанӯз ҳам аз назари мардум як зани хориҷӣ буд. Аммо Худо маҳз ҳамин бевазани бегона ва камбағалро интихоб кард, то қисми нақшаи бузурги Худо гардад. Худо аксар вақт одамонеро истифода мебарад, ки дигарон онҳоро нодида мегиранд.
Ин воқеа танҳо дар бораи Рут нест. Он ба Исои Масеҳ ишора мекунад. Мисли он ки Бӯаз баъдтар наҷотдиҳандаи хешутабори Рут шуд (ё фидиядеҳ), Исои Масеҳ низ Наҷотдиҳандаи мост. Мо аз Худо дур будем, вале Ӯ моро қабул кард, муҳофизат намуд ва барои мо роҳи наҷот кушод. Бо воситаи Масеҳ мо дигар бегона нестем, балки фарзандони Худо ҳастем.
Фикр барои имрӯз: Оё шумо ягон вақт худро бегона, танҳо ё фаромӯшшуда ҳис кардаед? Ба ёд оред, ки Худо шуморо мебинад. Шояд имрӯз шумо танҳо як қадами хурди файзи Ӯро мебинед, аммо Худо аллакай барои фардои шумо нақша дорад. Ӯ метавонад аз як рӯзи оддии кор, аз як вохӯрии ғайричашмдошт ва аз як шахси меҳрубон роҳи нави умедро оғоз кунад. Ба роҳнамоии Ӯ бовар кунед, зеро Худо ҳамеша пеш аз мо амал мекунад.
Вақте Ноомӣ номи Бӯазро мешунавад, бо шодӣ мегӯяд, ки ӯ аз хешовандони наздикашон аст ва метавонад наҷотдиҳанда бошад (Рут 2:20). Барои мо имрӯз ин одат шояд аҷиб намояд, зеро дар фарҳанги мо чунин расм вуҷуд надорад. Аммо дар замони Исроил Худо қонуне дода буд, то бевазанон бепушту паноҳ намонанд.
Мувофиқи қонуни Худо, агар марде бимирад ва фарзанд надошта бошад, яке аз хешовандони наздикаш метавонист бо бевазани ӯ издивоҷ кунад, то номи он мард дар Исроил аз байн наравад ва молу мероси оила нигоҳ дошта шавад. Онҳо ин корро барои он мекарданд, ки замин ба ҳар як оила вобаста буд. Ин шахсро «фидиядеҳ» меномиданд. Аз аввал то охири китоби Рут мебинем, ки Худо барои як бевазани камбағал ва як зани бегона чунин наҷотдиҳандаро омода мекард. Ин ҳамчунин ба мо ишора мекунад, ки чӣ тавр Худо дертар барои тамоми инсоният Наҷотдиҳандаи ҳақиқӣ — Исои Масеҳро муҳайё намуд.
Бисёр вақт мо низ имрӯз намефаҳмем, ки чаро Худо моро ба одаме, ҷойе ё вазъияте мебарад. Вале баъдтар ба қафо нигоҳ карда мебинем, ки Худо аз аввал роҳро тайёр карда будааст. Чӣ хеле ки тоҷикон мегӯянд: «Охири кор — ширин.» Вақте ба Худо таваккал мекунем, мебинем, ки Ӯ қадам ба қадам моро ба сӯи иродаи неки Худ мебарад.
Эй Худованд, имрӯз иродаи Худро ба ман нишон деҳ ва маро роҳнамоӣ кун, то онро иҷро намоям. Ба ман ёрӣ деҳ, ки ҳангоми хондани Каломи Ту роҳнамоии Туро бубинам. Бигзор Рӯҳулқудс дилу ақли маро равшан созад, то фикрҳои нодурустро дур андозам ва ҳар он чизеро қабул намоям, ки Туро ҷалол медиҳад ва ба Ту ҳамду сано меорад. Омин.