Забур 36 – Худованд ҳамаи мардумро мебинад ва медонад

Мулоҳизаҳо дар бораи Забур

• Забур 1 – Хушбахтии одилон ва ҳалокати шарирон
• Забур 2 – Подшоҳе, ки ман дар он паноҳ мебарам
• Забур 3 – Умед бастан ба мадади Худо
• Забур 4 – Дуои шоми Довуд
• Забур 5 – Дуои субҳи Довуд
• Забур 6 – Барои рӯҳи даҳшатбор дуо кунед
• Забур 7 – Ба Ту паноҳ мебарам
• Забур 8 – Шаъну шарафи инсоният
• Забур 9 – Суруди пурсурури Довуд
• Забур 10 – Худованд асоси одил аст
• Забур 11 – Каломи Худо рост аст
• Забур 12 – Тарс ва эътимод
• Забур 13 & 14 – Мулоҳиза оиди таронаҳои 13 ва 14
• Забур 15 & 16 — Худо паноҳгоҳи ман аст
• Забур 17 – Шукр кунед – Худо наҷот медиҳад
• Каломи Худо – Забур 18
• Худо Подшоҳ аст – Забур 19 & 20
• Забур 21:1-19 – Азоби Масеҳ
• Забур 22 – Чӯпони ман
• Забур 23 – Кӣ метавонад ба Худо наздик шавад?
• Забур 24 – Роҳи Худо ё роҳи хиҷил
• Забур 25 – Беайбии маро санҷед
• Забур 26 – Худованд нури ман
• Забур 27 — Худованд паноҳгоҳи амни ман аст.
• Забур 28 — Овози Худованд
• Забур 29 – Наҷот: ҳаёт дар Худост
• Забур 30 — Умедворони Худованд хиҷил намешаванд
• Забур 31-32 – Баракатҳои Худо барои имондорон
• Забур 33 – Cуруди Cитоиш
• Забур 34 – Худо Довари одил аст
• Забур 35 – Худо сарчашмаи ҳаёт
• Забур 36 – Худованд ҳамаи мардумро мебинад ва медонад
• Забур 37 – Дуои тавба ва тағйири дил
• Забур 38 — Кӯтоҳии ҳаёт ва умед ба Худо
• Забур 39 — Худо моро аз чоҳи гуноҳ берун меорад
• Забур 40 – Худовандо, ба ман раҳм кун
• Забур 61- Умеди мо дар Худованд аст
• Забур 62 – Нони Ҳаррӯза
• Забур 63
• Забур 64

Забур 36 моро таълим медиҳад, ки аз сабаби муваффақ шудани одамони бад хавотир нашавем ва ба онҳо ҳасад набарем. Баъзан чунин менамояд, ки одамони беинсоф зиндагии хуб доранд, аммо ин муваққатист. Худо ҳама чизро мебинад ва дар вақти худ адолати Худро ба ҷо меорад.

Мо бояд ба Худованд таваккал кунем, некӣ кунем, роҳҳои худро ба Ӯ супорем ва бо сабр интизор шавем. Одами одил шояд мисли бадкор зуд муваффақ нашавад, аммо Худо ӯро нигоҳ медорад ва баракат медиҳад.

Забур 36:1–9 – Шахси одил ба бадӣ чӣ гуна ҷавоб медиҳад?

Ин Забур мисли бисёр суханони китоби Масал навишта шудааст. Дар он байни зиндагии шахси одил ва шахси бадкор муқоиса карда мешавад. Дар матни ибронӣ ҳар ду мисраъ бо ҳарфи навбатии алифбо оғоз мешавад, то мардум онро осонтар аз ёд кунанд. Ҳадафи Забур ин аст, ки моро таълим диҳад ва ба зиндагии дуруст ташвиқ намояд.

1 Таронаи Довуд. Ба бадкешон рашк накун, аз ноинсофон ҳасад набар, 2 Зеро ки онҳо мисли алаф ба зудӣ даравида хоҳанд шуд, ва мисли сабза пажмурда хоҳанд шуд. 3 Ба Худованд таваккал намо ва некӣ бикун; дар замин сокин бош ва ростиро ҳифз намо. 4 Ва дар Худованд тасаллӣ хоҳӣ ёфт, ва Ӯ муроди дилатро ба ту ато хоҳад кард. 5 Роҳи худро ба Худованд бисупор, ва ба Ӯ таваккал намо, ва Ӯ ба ҷо хоҳад овард, 6 Ва адолати туро мисли нур, ва инсофи туро мисли нимрӯз ба зуҳур хоҳад овард.

7 Пеши Худованд сокит бош ва ба Ӯ умед банд. Ба касе ки роҳаш барор ёфтааст, ба шахси дасисакор рашк накун. 8 Аз хашм даст бикаш, ва ғазабро тарк намо; рашк накун, ки ин боиси бадкорӣ хоҳад шуд, 9 Зеро ки бадкешон маҳв хоҳанд шуд, валекин умедворони Худованд вориси замин хоҳанд буд.

Дар оятҳои 1–6 Худо ба мо меомӯзонад, ки вақте одамони бад ба мо зарар мерасонанд ё вақте мебинем, ки онҳо дар зиндагӣ муваффақ ҳастанд, чӣ гуна рафтор кунем. Аввалин паёми Забур ин аст: аз пешрафти бадкорон ғамгин нашавед ва ба онҳо ҳасад набаред. Ба Худованд таваккал кунед, зеро муваффақияти онҳо ҳамеша давом намекунад. Дар охир Худо байни одилон ва бадкорон доварии одилона хоҳад кард.

Ин ки «ба Худованд таваккал кун», «роҳатро ба Ӯ бисупор» ва «дар Ӯ ором бош», чӣ маъно дорад? Ин суханон нишон медиҳанд, ки чӣ гуна ҳар рӯз бо Худо зиндагӣ кунем.

Калимаи «таваккал кардан» (оятҳои 3 ва 5) маънои онро дорад, ки ба гуфтаҳо ва ваъдаҳои Худо такя кунем. Мо ташвишҳои худро ба Ӯ месупорем ва иҷозат медиҳем, ки Ӯ амал кунад. Худо содиқ аст. Ӯ бори моро мебардорад, моро дастгирӣ мекунад ва дар ҳаққи мо ғамхорӣ менамояд. Чӣ тавре ки дар 1 Петрус 5:7 гуфта шудааст: «Ҳамаи ғамҳои худро бар Ӯ бипартоед, зеро Ӯ дар ҳаққи шумо ғамхорӣ мекунад.»

«Роҳатро ба Худованд бисупор» маънои онро дорад, ки ташвишҳо ва масъулиятҳои худро аз дӯши худ гирифта, ба Худо вогузор кунӣ. Дар забони ибронӣ ин калима чунин маъно дорад, ки бори худро ба каси дигар мегузорӣ. Мо дар дуо ҳамаи ғамҳо, тарсҳо ва нақшаҳои худро ба Худо месупорем ва онҳоро пайваста ба дасти Ӯ мегузорем. Дар ояти 5 мебинем, ки баъд аз он ки мо онҳоро ба Худо месупорем, Ӯ ба амал кардан оғоз мекунад.

Аммо баъд аз супоридани бори худ, оё онро боз пас мегирем? Қадами сеюм ором гирифтан аст. Дар ояти 7 гуфта мешавад: «Пеши Худованд ором бош ва Ӯро интизор шав.» Мо бо дилпурӣ интизор мешавем ва иҷозат медиҳем, ки Худо амал кунад. Мо бовар дорем, ки Ӯ дар вақти дуруст барои мо амал хоҳад кард.

Вақте ки диламон пур аз ташвиш, нооромӣ ё норозигӣ мешавад, мо ин ҳиссиётро низ дар дуо ба Худо месупорем ва баъд Ӯро интизор мешавем.

Дар байни тоҷикон бисёр вақт чунин фикр вуҷуд дорад, ки «тақдир ҳамин будааст» ё «дар пешонӣ навишта шудааст». Одам гумон мекунад, ки ҳар чӣ бояд шавад, ҳатман мешавад ва дигар аз дасти ӯ чизе намеояд. Аз ҳамин сабаб баъзеҳо танҳо мунтазир мешаванд, ки воқеаҳо худ аз худ рӯй диҳанд ва барои фаҳмидани иродаи Худо қадами шахсӣ намегузоранд.

Аммо Китоби Муқаддас чунин таълим намедиҳад. Мо ба тақдири кӯр ё ба як қувваи номаълум бовар намекунем. Мо ба Худои зинда ва шахсӣ бовар дорем. Ӯ моро дӯст медорад, дуоҳои моро мешунавад, моро роҳнамоӣ мекунад ва дар зиндагии мо амал мекунад. Ӯ бар ҳама чиз ҳукмрон аст, вале ҳукмронии Ӯ бо муҳаббат, ҳикмат ва ғамхорӣ зоҳир мешавад.

Вақте ки дили мо пур аз ташвиш аст, назди Худо меоем ва ҳама чизро ба Ӯ мегӯем. Ӯ моро фарзандони Худ кардааст ва мехоҳад, ки ҳатто хурдтарин ташвишҳои худро ба Ӯ бигӯем. Мо онҳоро ба Ӯ месупорем ва дар Ӯ оромӣ меёбем. Ин зиндагии имонӣ аст, на бовар ба тақдир. Ин муносибати шахсӣ бо Падари меҳрубони осмонии мост.

Мисли забурнавис, мо ҳамаи ташвишҳои худро ба Худо мегӯем. Ӯ дар ҳаққи мо ғамхорӣ мекунад ва мувофиқи вафодории Худ амал намуда, моро муҳофизат ва нигоҳубин мекунад.

Худовандо, ман ҳамаи бори диламро назди Ту меорам. Медонам, ки Ту маро дӯст медорӣ ва дар ҳаққи ман ғамхорӣ мекунӣ. Ман роҳҳоям, ташвишҳоям ва тарсҳоямро ба Ту месупорам. Ҳамаи онҳоро ба дасти Ту мегузорам, зеро Ту беҳтар медонӣ, ки чӣ кор кунӣ. Ман дигар намехоҳам ҳама чизро бо қувваи худ идора кунам. Бо дуо ҳамаи онҳоро ба Ту месупорам. Ман Туро интизор мешавам ва дар некӯии Ту ором мегирам, зеро медонам, ки Ту дар вақти лозим амал хоҳӣ кард. Туро дӯст медорам.

Забур 36:10-27 – Одилон ва бадкорон

Дар қисми дуюми ин Забур фарқи байни одамони одил ва бадкор равшан нишон дода мешавад. Худо ҳамеша дар бораи касоне, ки аз Ӯ пайравӣ мекунанд, ғамхорӣ мекунад.

10 Боз андак сабр кун, ва шарир боқӣ нахоҳад монд; ба маконаш назар хоҳӣ андохт, ва ӯ нахоҳад буд. 11 Аммо ҳалимон вориси замин хоҳанд буд, ва аз осудагии бисьёр лаззат хоҳанд бурд. 12 Шарир ба одил қасди бад мекунад, ва дандонҳои худро бар ӯ ғиҷиррос мезанонад;

13 Аммо Худованд ба ҳоли вай механдад, зеро мебинад, ки рӯзи вай меояд. 14 Шарирон шамшер бараҳна мекунанд ва камони худро мекашанд, то ки камбағал ва мискинро ғалтонанд ва ростравонро қатл кунанд. 15 Шамшери онҳо ба дили худашон фурӯ хоҳад рафт, ва камонҳои онҳо хоҳад шикаст. 16 Чизи ками одил беҳ аз сарвати шарирони бисьёр, 17 Зеро ки бозувони шарирон хоҳад шикаст, вале одилонро Худованд тақвият медиҳад. 18 Худованд рӯзҳои беайбонро медонад, ва мероси онҳо то абад хоҳад буд.

19 Дар вақти мусибат хиҷил нахоҳанд шуд, ва дар айёми қаҳтӣ сер хоҳанд буд, 20 Аммо шарирон нест хоҳанд шуд, ва душманони Худованд мисли шукӯҳи марғзорҳо фано хоҳанд шуд, мисли дуд фано хоҳанд шуд. 21 Шарир қарз мегирад ва адо намекунад, вале одил эҳсон мекунад ва медиҳад; 22 Зеро онҳое ки Ӯ муборак хондааст, вориси замин хоҳанд буд, вале онҳое ки Ӯ малъун хондааст, маҳв хоҳанд шуд. 23 Худованд қадамҳои мардро барқарор мекунад, ва ба роҳи вай таваҷҷӯҳ менамояд, 24 Ба тавре ки вай афтад ҳам, сахт афканда намешавад, зеро ки Худованд дасташро мегирад. 25 Ҷавон будам ва ҳоло пир шудаам, ва одилеро надидаам, ки партофта шуда бошад, ва наслаш нон мепурсида бошанд: 26 Вай ҳар рӯз мебахшад ва қарз медиҳад, ва насли вай баракат хоҳанд ёфт. 27 Аз бадӣ дур шав ва некӣ бикун, ва то абад сукунат хоҳӣ кард, (36:10-27)

Бадкорон оқибат нобуд мешаванд. Аммо пеш аз он онҳо бар зидди одамони одил нақша мекашанд. Баъзан ҳатто нисбат ба онҳо зӯроварӣ мекунанд, то зиндагии онҳоро душвор ва пур аз ғам созанд (ояти 14). Мо медонем, ки дар охир Худо онҳоро доварӣ хоҳад кард. Аммо имрӯз чӣ? Имрӯз бисёр вақт мебинем, ки одамони бад пешрафт мекунанд ва зиндагии осон доранд. Дар чунин ҳолат вазифаи мо ин нест, ки ҳасад барем ё интиқом гирем. Вазифаи мо ин аст, ки ба Худованд таваккал кунем ва ҳамаи ташвишҳои худро ба Ӯ бисупорем. Дар вақти муайяншуда Худо ҳар касро аз рӯи корҳои ӯ доварӣ хоҳад кард.

Забур мегӯяд, ки одилон «заминро мерос хоҳанд гирифт» (ояти 18). Пештар низ гуфта шудааст, ки онҳо дар замин сокин мешаванд ва онро соҳиб мешаванд (оятҳои 3, 9 ва 11).

Ин «замин» чӣ маъно дорад?

Дар замони навишта шудани Забур, ин ҳамон замине буд, ки Худо ба Иброҳим ва насли ӯ ваъда дода буд. Он нишонаи баракат ва ҳузури Худо буд. Касоне, ки мисли Иброҳим бо имон зиндагӣ мекунанд, баракатҳои Худоро мебинанд. Баъзан ин баракатҳо дар зиндагии имрӯз низ дида мешаванд. Аммо ваъдаи бузургтар ҳанӯз дар пеш аст. Вақте ки Исои Масеҳ боз меояд, халқи Худо мероси пурраи худро хоҳад гирифт. Аз ҳамин сабаб баъзе тарҷумаҳо ин калимаро «замин» ва баъзеҳо «ҷаҳон» тарҷума мекунанд. Исои Масеҳ низ гуфт: «Фурӯтанон вориси замин хоҳанд шуд» (Матто 5:5).

Барои имондор мақсади асосӣ соҳиби молу мулк шудан нест. Мо пеш аз ҳама Худоро меҷӯем. Ӯ ваъда медиҳад, ки ниёзҳои моро таъмин мекунад. Баракатҳои моддӣ метавонанд қисми ғамхории Худо бошанд, аммо онҳо ҳадафи асосии зиндагии имондор нестанд.

Яке аз муҳимтарин оятҳои ин қисм ояти 23 мебошад: «Қадамҳои инсонро Худованд устувор мегардонад.» Ин нишон медиҳад, ки Худо зиндагии моро аз наздик мебинад. Агар пешпо хӯрем, Ӯ моро нигоҳ медорад ва боз бармехезонад. Мо барои гирифтани неъматҳои моддӣ ба Худо хизмат намекунем. Албатта, баъзан Худо баракатҳои моддӣ ҳам медиҳад, вале ҳадафи Ӯ пеш аз ҳама дигаргун сохтани дили мост.

Имрӯз баъзеҳо таълим медиҳанд, ки агар имони қавӣ дошта бошӣ, ҳамеша сарватманд, солим ва муваффақ мешавӣ. Ин таълимро баъзан «Инҷили шукуфоӣ» меноманд. Аммо Китоби Муқаддас чунин ваъда намедиҳад. Худо бештар ба ҳолати рӯҳи мо аҳамият медиҳад. Ӯ мехоҳад, ки мо ба Ӯ монанд шавем. Барои ҳамин баъзан иҷозат медиҳад, ки аз душвориҳо, беморӣ ё тангдастӣ гузарем, то имони мо қавитар гардад ва бештар ба Ӯ такя кунем.

Дар байни тоҷикон баъзан чунин фикр вуҷуд дорад, ки агар касе сарватманд бошад, пас ҳатман Худо аз ӯ розӣ аст. Ё агар касе ба мушкилӣ афтад, пас гуноҳи бузурге кардааст. Аммо Китоби Муқаддас чунин таълим намедиҳад. Бисёр пайғамбарон, расулон ва ҳатто худи Исои Масеҳ азоб кашиданд. Душворӣ ҳамеша нишонаи беэътиноии Худо нест. Бисёр вақт он воситаи Худост, то имони моро пок, қавӣ ва устувор гардонад.

Мо метавонем нақша кашем, аммо бояд онҳоро бо дуо ба Худо бисупорем. Чӣ тавре ки дар Масалҳо 16:9 гуфта шудааст, инсон роҳи худро фикр мекунад, вале Худованд қадамҳои ӯро роҳнамоӣ мекунад. Забур 119:105 низ мегӯяд, ки Каломи Худо барои роҳи мо нур ва барои қадамҳои мо чароғ аст.

Агар хоҳӣ бидонӣ, ки Худо туро ба куҷо роҳнамоӣ мекунад, ҳар рӯз дуо кун, Каломи Худоро бихон ва ба роҳнамоии Рӯҳулқудс гӯш деҳ. Ӯ қадамҳои туро устувор хоҳад гардонд.

Дар ҳама душвориҳо, бемориҳо ва тангиҳои зиндагӣ мо ба Худо таваккал мекунем. Ин маънои онро надорад, ки ҳамеша зиндагии осон хоҳем дошт. Бисёр вақт Худо аз ҳамин душвориҳо истифода мебарад, то имони мо қавитар гардад ва вобастагии мо аз Ӯ бештар шавад. Ӯ ҳамеша бо мо роҳ меравад ва моро тарк намекунад.

Дар ояти 25 забурнавис аз таҷрибаи худ шаҳодат медиҳад:

«Ман ҷавон будам ва акнун пир шудаам, вале надидаам, ки шахси одил партофта шавад ё фарзандонаш нон талаб кунанд.»

Ин маънои онро надорад, ки имондор ҳеҷ гоҳ ба мушкилӣ намеафтад. Маънояш ин аст, ки Худо фарзандони Худро танҳо намегузорад. Ӯ ниёзҳои онҳоро ба таври Худ ва дар вақти Худ таъмин мекунад.

Аз ҳамин сабаб мо набояд аз фардо тарсем. Худое, ки имрӯз моро нигоҳ медорад, фардо низ дар бораи мо ғамхорӣ хоҳад кард. Зиндагии писандидаи Худо зиндагиест, ки бо имон, вафодорӣ ва итоат ба Каломи Ӯ мегузарад.

Эй Худованд, қадамҳои маро роҳнамоӣ кун. Маро ба роҳе ҳидоят намо, ки Туро хушнуд месозад. Ба ман ёрӣ деҳ, ки ҳамаи ташвишҳоямро ба Ту бисупорам ва ҳар рӯз ба Ту таваккал намоям. Медонам, ки Ту маро роҳнамоӣ мекунӣ ва ҳамаи ниёзҳои маро мувофиқи иродаи Худ таъмин хоҳӣ кард. Туро барои муҳаббат, вафодорӣ ва ғамхории бузургат ҳамду сано мегӯям. Омин.

Xушхабари саодат

Дар Китоби Муқаддас хушхабар пеш аз ҳама дар бораи пул, саломатӣ ё зиндагии осон нест. Хушхабар дар бораи он аст, ки Худо ба воситаи Исои Масеҳ моро аз гуноҳ наҷот медиҳад, муносибати моро бо Худ барқарор мекунад ва моро ба Масеҳ монанд месозад. Баъзеҳо таълим медиҳанд, ки агар инсон имони қавӣ дошта бошад, ҳатман бой мешавад, ҳамеша сиҳат мемонад ва аз душвориҳо озод мешавад. Аммо Каломи Худо чунин ваъда намедиҳад. Худо ниёзҳои фарзандони Худро таъмин мекунад ва онҳоро баракат медиҳад, вале Ӯ ҳеҷ гоҳ нагуфтааст, ки ҳаёти ҳар як имондор бе ранҷу азоб хоҳад буд.

Дар асл, Худо бисёр вақт маҳз аз роҳи душворӣ, камбудӣ ва ранҷ моро ба камол мерасонад. Вақте ки зиндагӣ осон аст, инсон метавонад ба қувва, пул ё нақшаҳои худ такя кунад. Аммо вақте ки мушкилӣ меояд, мо мефаҳмем, ки танҳо Худо такягоҳи ҳақиқии мост. Ҳамон тавре ки тилло дар оташ пок мешавад, имони мо низ дар озмоишҳо қавитар ва поктар мегардад. Худо баъзан иҷозат медиҳад, ки мо тангӣ кашем, то ба Ӯ бештар бовар кунем ва фаҳмем, ки Ӯ барои ҳар рӯзи зиндагии мо кофӣ аст.

Ҳаёти Исои Масеҳ ва расулон низ ҳамин ҳақиқатро нишон медиҳад. Исо зиндагии сарватмандона надошт, рад карда шуд ва барои мо азоб кашид. Павлуси расул гоҳе сер буд ва гоҳе гурусна, гоҳе дар фаровонӣ ва гоҳе дар тангӣ зиндагӣ мекард, вале дар ҳар ҳолат қаноат карданро омӯхта буд. Барои онҳо нишонаи баракати Худо сарват набуд, балки вафодорӣ ба Худо ва мондан дар роҳи Ӯ буд.

Аз ин рӯ, мақсади асосии Худо танҳо додани роҳат ё сарват нест, балки дигаргун сохтани дили мост. Агар Худо ба мо неъмат диҳад, мо бояд Ӯро шукр гӯем ва он неъматҳоро барои ҷалоли Ӯ истифода барем. Агар Ӯ иҷозат диҳад, ки аз душворӣ гузарем, бояд донем, ки Ӯ моро тарк накардааст. Худо ҳатто аз ранҷу камбудӣ истифода мебарад, то моро ба Исои Масеҳ бештар монанд созад ва имони моро устувор гардонад. Барои ҳамин, умеди ҳақиқии мо дар дороии ин ҷаҳон нест, балки дар Худованд аст, ки ҳамеша бо мо мемонад ва то охир ба ваъдаҳои Худ вафодор аст.

Намунаҳои Китоби Муқаддас: чӣ гуна Худо одамонро тавассути ранҷу азоб рушд медиҳад

Хулоса

Дар Китоби Муқаддас ранҷу азоб ҳамеша нишонаи он нест, ки Худо инсонро тарк кардааст. Бисёр вақт Худо маҳз дар байни душвориҳо имонро қавӣ мекунад, хислатро тағйир медиҳад ва инсонро барои мақсади бузургтари Худ омода месозад. Чунон ки тилло дар оташ пок мешавад, имони мо низ тавассути озмоишҳо тоза ва мустаҳкам мегардад. Худо на танҳо моро аз мушкилот мегузаронад, балки дар вақти мушкилот бо мо роҳ меравад.

Чӣ тавр ба сарватмандӣ нигоҳ кардан мумкин аст?

Китоби Муқаддас намегӯяд, ки камбағалӣ ҳамеша нишонаи рӯҳонии хуб будан аст ё сарват ҳамеша гуноҳ аст. Худо баъзе одамонро бо неъматҳои зиёд баракат медиҳад ва ба баъзеҳо имкониятҳои камтар медиҳад. Аммо дар ҳар ду ҳолат вазифаи мо як хел аст: ба Худо бовар кардан, ба Ӯ содиқ мондан ва он чизеро, ки Ӯ ба мо додааст, барои мақсадҳои Ӯ истифода бурдан.

Агар Худо ба мо сарват, саломатӣ ё имкониятҳои хуб диҳад, мо бояд фаҳмем, ки ҳамаи ин аз Ӯст ва набояд ба онҳо дил бандем. Неъматҳои Худо барои он дода мешаванд, ки мо Ӯро ҷалол диҳем, ба дигарон кӯмак кунем ва бо муҳаббат хизмат кунем. Сарват худ аз худ бад нест, аммо дӯст доштани сарват ва ба он бештар аз Худо такя кардан метавонад дили инсонро аз Худо дур кунад.

Агар Худо иҷозат диҳад, ки мо аз камбудӣ, беморӣ ё душворӣ гузарем, ин маънои онро надорад, ки Ӯ моро фаромӯш кардааст ё имони мо кам аст. Бисёр хизматгорони содиқи Худо дар Китоби Муқаддас аз озмоишҳои сахт гузаштанд. Худо тавассути ин ҳолатҳо онҳоро тарбия кард, имонашонро қавӣ намуд ва онҳоро барои кори Худ омода сохт.

Аз ин рӯ, баракати ҳақиқии Худо танҳо бо чизҳои моддӣ чен карда намешавад. Бузургтарин баракат ин аст, ки мо Худоро мешиносем, гуноҳҳои мо бахшида шудаанд ва мо дар Исои Масеҳ ҳаёти нав дорем. Новобаста аз он ки мо дар фаровонӣ ҳастем ё дар тангӣ, даъвати мо ин аст, ки ба Худо бовар кунем ва донем, ки Ӯ ҳамеша некӯст ва барои ҳаёти мо нақшаи хуб дорад.

Забур 36:28–40 – Каломи Худо дар дили мо

Дар қисми охири ин Забур мо боз мебинем, ки Худованд ба одилон ва ба онҳое, ки ба Ӯ такя мекунанд, ғамхорӣ мекунад ва онҳоро муҳофизат менамояд. Худо адолатро дӯст медорад. Ӯ Худои одил аст ва ҳамеша кори дуруст мекунад.

28 Зеро ки Худованд инсофро дӯст медорад, ва порсоёни Худро тарк нахоҳад кард;  онҳо то абад маҳфуз хоҳанд буд; ва насли шарирон маҳв хоҳанд шуд. 29 Одилон вориси замин хоҳанд буд, ва дар он то абад сукунат хоҳанд кард. 30 Даҳони одил ҳикматро баён мекунад, ва забони ӯ инсофро ифода менамояд. 31 Шариати Худои ӯ дар дили ӯст; қадамҳояш суст нахоҳад шуд.

32 Шарир одилро поида мегардад, ва дар паи куштани ӯст; 33 Лекин Худованд ӯро ба дасти вай намесупорад, ва чун кораш ба мурофиа оид шавад, намегузорад, ки ӯро айбдор кунанд. 34 Ба Худованд умед банд ва тариқи Ӯро риоя намо; ва Ӯ туро баланд хоҳад кард, то ки вориси замин гардӣ; ҳангоми маҳв шудани шарирон инро хоҳӣ дид.

35 Шарири ситамгареро дидаам, ки мисли дарахти сершохаи сабзу хуррам дар як ҷо чуқур реша давонда буд; 36 Ва ӯ гузашта рафт, ва инак нест шудааст; ва ӯро ҷустуҷӯ кардам, ва ёфт нашуд. 37 Ба беайб назар андоз ва росткорро бубин, зеро ки оянда ба шахси сулҳҷӯ тааллуқ дорад, 38 Ва ҷинояткорон аз як сар маҳв хоҳанд шуд; фарҷоми шарирон нест шудан аст.

39 Наҷоти одилон аз Худованд аст; дар вақти тангӣ Ӯ истеҳкоми онҳост; 40 Ва Худованд ба онҳо мадад хоҳад кард ва онҳоро халосӣ хоҳад дод; онҳоро аз шарирон халосӣ хоҳад дод, ва онҳоро наҷот хоҳад бахшид, зеро ки онҳо ба Ӯ паноҳ мебаранд. (36:28-40)

Адолати Худо танҳо мисли муносибати як подшоҳ бо хизматгораш нест. Худо Довари муқаддас аст, вале барои халқи Худ Ӯ ҳамчунин Падар мешавад. Мо ба Худо танҳо аз тарс итоат намекунем, балки аз муҳаббат ба Ӯ итоат мекунем. Вақте гуноҳ мекунем, мо метавонем ба Ӯ баргардем, чунки Худо ба аҳди Худ содиқ аст. Дар ниҳоят, бахшиши гуноҳҳои мо ба қурбонии Исои Масеҳ вобаста аст. Ӯ барои гуноҳҳои мо мурд, то ки мо бо Худо муносибати ҳақиқӣ дошта бошем.

Дар бисёр динҳо одамон Худоро ҳамчун соҳиби бузург ва инсонро ҳамчун хизматгор мебинанд. Одам вазифаҳои худро иҷро мекунад ва умед дорад, ки Худо гуноҳҳояшро мебахшад. Аммо инсон на ҳамеша итминон дорад, ки гуноҳҳояш воқеан бахшида шудаанд. Инҷил бошад, ба мо нишон медиҳад, ки Худо мехоҳад бо мо муносибати наздик дошта бошад. Дар Масеҳ мо танҳо хизматгори Худо нестем, балки фарзандони Ӯ ҳастем.

Вақте мо бо Худо наздик зиндагӣ мекунем, ҳаёти мо низ тадриҷан ба Ӯ монанд мешавад. Мо сухани одилона мегӯем, ба дигарон беадолатӣ намекунем ва Каломи Худо дар дили мо ҷой мегирад (ояти 31). Худованд шахсеро, ки ба Ӯ такя мекунад, муҳофизат мекунад. Ҳатто вақте одамони дигар моро айбдор мекунанд ё ба мо бадӣ кардан мехоҳанд, Худо моро нигоҳ медорад ва намегузорад, ки мо ба дасти бадкорон супурда шавем (ояти 33).

Каломи Худо дар дил будан маънои онро дорад, ки мо танҳо қоидаҳои динро аз берун иҷро намекунем. Худо мехоҳад дили моро дигар кунад. Ӯ дар Ирмиё 31:33 мегӯяд, ки таълимоти Худро дар дили халқи Худ менависад. Дар Ҳизқиёл 36:27 низ Худо мегӯяд, ки Рӯҳи Худро дар дохили онҳо хоҳад гузошт, то онҳо мувофиқи роҳҳои Ӯ зиндагӣ кунанд.

Ин барои мо муҳим аст. Дар фарҳанги мо баъзан одам метавонад барои он ки дигарон чӣ мегӯянд, худро шахси хуб нишон диҳад. Масалан, инсон метавонад дар назди мардум суханони хуб гӯяд, ба калисо равад ё корҳои динӣ кунад, аммо дар дилаш дигар чиз бошад. Худо бошад, танҳо намуди зоҳирии моро намебинад. Ӯ ба дил менигарад.

Аз ин рӯ, одатҳои ҳаётбахш маънои онро доранд, ки мо Каломи Худоро мехонем, онро азёд мекунем ва ба он имкон медиҳем, ки дилҳои моро тағйир диҳад. Вақте Каломи Худо ба забони дили мо хонда ва аз ёд карда мешавад, он метавонад моро хеле тасаллӣ диҳад. Мо ҳам метавонем бо Худо бо ҳамон забоне дуо кунем, ки дар он аз ҳама самимӣ фикр мекунем ва эҳсос мекунем.

Баъзе одамон фикр мекунанд, ки Худо танҳо бо як забони махсус сухан мегӯяд. Аммо Худо ба забони халқҳои гуногун муроҷиат мекунад. Ӯ мехоҳад, ки инсон Ӯро бо дили худ бишнавад ва дарк кунад. Барои тоҷикзабон ин маъно дорад, ки мо метавонем Каломи Худоро ба забони тоҷикӣ бихонем, онро аз ёд кунем ва бо Худо ба забони модарии худ самимона суҳбат кунем.

Пайравӣ кардани Худо инчунин маънои интизор шудан ба Ӯ дорад (ояти 34). Баъзан мо мебинем, ки одамони беинсоф пеш мераванд, пул меёбанд ё дар байни мардум обрӯ пайдо мекунанд. Шояд ҳатто одамони боинсоф зарар бинанд. Дар чунин ҳолатҳо мо набояд фикр кунем, ки Худо беадолатиро намебинад.

Зиндагӣ ин аст, ки роҳи Худоро риоят кунем ва интизори амал кардани Ӯ бошем. Онҳое, ки бо дили пок зиндагӣ мекунанд ва сулҳро меҷӯянд, ояндаи нек хоҳанд дошт (ояти 37).

Ин ба ҳаёти ҳаррӯзаи мо низ дахл дорад. Вақте дар оила, кор, ҳамсоягӣ ё муносибат бо одамон душворӣ пайдо мешавад, мо метавонем ба Худо паноҳ барем. Ба ҷои он ки бо ҳамон бадӣ ҷавоб диҳем, мо метавонем ба Худо бовар кунем ва аз Ӯ роҳнамоӣ пурсем. Ӯ моро дар вақти душворӣ нигоҳ медорад ва қувват медиҳад, то аз он гузарем.

Худовандо, бигзор Каломи Ту дар дили ман бошад ва тарзи фикр кардани маро дигар кунад, то ман ба чизҳо бо чашми Ту нигоҳ кунам. Дили маро биомӯз ва ниятҳои маро тафтиш кун, то ман дар роҳҳои Ту роҳ равам. Ба ман ёрӣ деҳ, ки дар атрофи худ бадиро бинам, вале ба қудрати Ту бештар бовар кунам. Вақте мушкилӣ меояд, маро аз тарс нигоҳ дор. Ман дар дилам осоиш дорам, зеро Ту бо ман ҳастӣ.