Забур 37 – Дуои тавба ва тағйири дил
- Забур 1 – Хушбахтии одилон ва ҳалокати шарирон
- Забур 2 – Подшоҳе, ки ман дар он паноҳ мебарам
- Забур 3 – Умед бастан ба мадади Худо
- Забур 4 – Дуои шоми Довуд
- Забур 5 – Дуои субҳи Довуд
- Забур 6 – Барои рӯҳи даҳшатбор дуо кунед
- Забур 7 – Ба Ту паноҳ мебарам
- Забур 8 – Шаъну шарафи инсоният
- Забур 9 – Суруди пурсурури Довуд
- Забур 10 – Худованд асоси одил аст
- Забур 11 – Каломи Худо рост аст
- Забур 12 – Тарс ва эътимод
- Забур 13 & 14 – Мулоҳиза оиди таронаҳои 13 ва 14
- Забур 15 & 16 — Худо паноҳгоҳи ман аст
- Забур 17 – Шукр кунед – Худо наҷот медиҳад
- Каломи Худо – Забур 18
- Худо Подшоҳ аст – Забур 19 & 20
- Забур 21:1-19 – Азоби Масеҳ
- Забур 22 – Чӯпони ман
- Забур 23 – Кӣ метавонад ба Худо наздик шавад?
- Забур 24 – Роҳи Худо ё роҳи хиҷил
- Забур 25 – Беайбии маро санҷед
- Забур 26 – Худованд нури ман
- Забур 27 — Худованд паноҳгоҳи амни ман аст.
- Забур 28 — Овози Худованд
- Забур 29 – Наҷот: ҳаёт дар Худост
- Забур 30 — Умедворони Худованд хиҷил намешаванд
- Забур 31-32 – Баракатҳои Худо барои имондорон
- Забур 33 – Cуруди Cитоиш
- Забур 34 – Худо Довари одил аст
- Забур 35 – Худо сарчашмаи ҳаёт
- Забур 36 – Худованд ҳамаи мардумро мебинад ва медонад
- Забур 37 – Дуои тавба ва тағйири дил
- Забур 38 — Кӯтоҳии ҳаёт ва умед ба Худо
- Забур 39 — Худо моро аз чоҳи гуноҳ берун меорад
- Забур 40 – Худовандо, ба ман раҳм кун
- Забур 61- Умеди мо дар Худованд аст
- Забур 62 – Нони Ҳаррӯза
- Забур 63
- Забур 64
Дар ин Забур мо дуои хеле самимии як инсонро мебинем, ки дар назди Худо дилашро пинҳон намекунад. Ӯ гуноҳашро дарк кардааст ва медонад, ки зиндагии ботиниаш ором нест. Дард, ғам, тарс, танҳоӣ ва ҳатто дарди ҷисмониаш ба ӯ нишон медиҳанд, ки дар дохили ӯ чӣ рӯй дода истодааст. Аммо муҳимтарин чиз ин аст, ки ӯ аз Худо намегурезад. Баръакс, ба назди Худо меояд ва дилашро пеши Ӯ мерезад.
Ӯ мегӯяд: «Ба гуноҳи худ иқрорам, аз хатои худ ғамгинам» (Забур 37:19, KM99).
1 Таронаи Довуд. Барои ёдоварӣ. 2 Худовандо! Дар ғазаби Худ маро мазаммат накун,ва дар хашми Худ маро ҷазо надеҳ, 3 Зеро ки тирҳои Ту дар ман фурӯ рафтааст, ва дасти Ту бар ман фурӯд омадааст. 4 Дар ҷисмам аз ғазаби Ту ҷои сиҳате нест; дар устухонҳоям аз хатои худам саломатӣ нест, 5 Зеро ки гуноҳҳоям аз сарам гузаштааст, мисли бори гароне аз бардоштам вазнинтар аст; 6 Аз боиси беақлии ман ҷароҳатҳоям бадбӯй шудааст, фасод кардааст. 7 Бисьёр хамидақомат ва сархам шудаам, тамоми рӯз тирарӯ шуда мегардам; 8 Зеро ки суринҳоям пур аз варам аст, ва дар ҷисмам ҷои сиҳате нест. 9 Бағоят бемадор ва шалпар шудаам; аз дарди дили худ наъра мезанам.
10 Худовандо! Тамоми орзуям пеши назари Туст, ва оҳу фиғонам аз Ту пӯшида нест. 11 Дилам метапад; қувватам аз ман рафтааст, ва нури чашмонам низ бо ман нест. 12 Дӯстонам ва ёронам аз офати ман канор шудаанд, ва хешовандонам дур истодаанд. 13 Ва толибони ҷонам бар ман дом мегузоранд, ва бадхоҳонам суханони фитнаангез мегӯянд ва ҳар рӯз макрҳо меандешанд. 14 Валекин ман мисли кар намешунавам, ва мисли гунге ҳастам, ки даҳонашро намекушояд; 15 Ва монанди шахсе гардидаам, ки намешунавад, ва дар забонаш далеле нест. 16 Аммо ба Ту, эй Худованд, умед бастаам; Ту иҷобат намо, эй Худованд Худои ман. (37:1-16, KM99)
Ин суханон танҳо гуфтани «ман хато кардам» нестанд. Дар ин ҷо мо дили шикастаро мебинем. Ӯ гуноҳашро сафед намекунад, ба гардани дигарон намегузорад ва худро бегуноҳ нишон доданӣ нест. Ӯ ҳақиқатро дар бораи худ пеши Худо мегӯяд.
Дар фарҳанги мо, вақте инсон хато мекунад, баъзан аввалин фикраш ин мешавад, ки обрӯяшро нигоҳ дорад. Мо мехоҳем, ки дигарон дар бораи мо фикри хуб дошта бошанд. Аз ин рӯ, ҳатто вақте медонем, ки хато кардаем, метавонем худро сафед кунем: «Ман маҷбур шудам», «Дигарон ҳам ҳамин корро карданд», «Агар ӯ чунин намекард, ман ҳам ин тавр намешудам». Аммо назди Худо чунин пинҳонкорӣ фоида надорад. Худо дили моро медонад.
Тавбаи ҳақиқӣ аз он сар мешавад, ки инсон ба худ ва ба Худо рост мегӯяд: «Ман гуноҳ кардам. Ман дар ин ҷо хато кардам. Ман дигар намехоҳам бо ин роҳ зиндагӣ кунам. Ман ба Худо ниёз дорам».
Аммо тавба танҳо аз гуноҳ рӯ гардондан нест. Тавба пеш аз ҳама тағйири дил аст. Дил дигар ба худ такя намекунад, балки ба Худо такя мекунад. Фикри мо дар бораи гуноҳ дигар мешавад. Он чизеро, ки пеш хурд ё қобили қабул менамудем, акнун чунон мебинем, ки Худо мебинад. Мо на танҳо мехоҳем оқибати гуноҳ аз байн равад, балки мехоҳем худи мо дигар шавем.
Каломи Худо мегӯяд: «Зеро ки гуноҳҳои ман аз сари ман гузаштаанд; мисли бори гарон аз қуввати ман зиёд шудаанд» (Забур 37:5, KM99). Ӯ ҳис мекунад, ки гуноҳаш мисли мавҷҳои баҳр болои сараш омадааст. Гӯё дигар тоқати бардоштани онро надорад. Дарди ҷисмонӣ ва изтироби дилаш ҳам вазнинии ҳолати ботинии ӯро нишон медиҳанд.
Баъзан мо ҳам ҳамин тавр мешавем. Гуноҳ, пушаймонӣ, тарс ва ташвиш дар дил ҷамъ мешаванд. Мо кӯшиш мекунем худро бо кор, телефон, тамошо, суҳбат ё дигар чизҳо машғул кунем, то дар бораи онҳо фикр накунем. Шояд ба худ мегӯем: «Беҳтараш каме танҳо бошам, то фикрам парешон шавад». Аммо танҳо парешон кардани фикр мушкилро ҳал намекунад.
Беҳтарин ҷой барои овардани бори дил ҳузури Худост.
Забурнавис худро пинҳон намекунад. Ӯ мегӯяд: «Ба ҳузури Ту, эй Худованд, тамоми орзуи ман аст, ва оҳу фиғони ман аз Ту пӯшида нест» (Забур 37:10, KM99). Ӯ дарди худро, хоҳишҳои худро, тарсҳои худро ва пушаймонии худро ба Худо мегӯяд. Ӯ худро қавӣ нишон доданӣ нест. Ӯ ниқоб намепӯшад. Ӯ ба Худо мегӯяд, ки дар ҳақиқат дар дилаш чӣ мегузарад.
Ин барои мо низ дарси муҳим аст. Дуо танҳо вақти гуфтани суханҳои зебо дар бораи Худо нест. Дуо инчунин вақти он аст, ки мо ба Худо бигӯем: «Худовандо, дилам вазнин аст. Ман метарсам. Ман хато кардам. Ман аз кори худ пушаймонам. Ман намедонам чӣ кор кунам. Ба Ту ниёз дорам».
Иқрор кардан маънои онро дорад, ки ҳақиқатро дар бораи гуноҳамон ба Худо мегӯем. Мо гуноҳро бо номи дигар намепӯшем. Агар дурӯғ гуфта бошем, мегӯем: «Ман дурӯғ гуфтам». Агар касеро ранҷонда бошем, мегӯем: «Ман ӯро ранҷондам». Агар аз рӯи ғазаб сухани бад гуфта бошем, онро сафед намекунем. Мо ҳақиқатро ба Худо мегӯем.
Аммо тавба як қадам бештар аз иқрор аст. Иқрор мегӯяд: «Ман хато кардам». Тавба мегӯяд: «Ман мехоҳам роҳи худро дигар кунам ва ба роҳи Худо баргардам».
Ин тағйирот дар дил оғоз мешавад. Вақте дил дигар мешавад, муносибати мо, суханони мо ва рафтори мо низ тадриҷан дигар мешаванд. Тавбаи ҳақиқӣ танҳо «дигар ин корро намекунам» нест. Тавбаи ҳақиқӣ ин аст: «Худовандо, дили маро дигар кун. Ба ман кӯмак кун, ки ин гуноҳро тавре бинам, ки Ту мебинӣ, ва ба роҳи дуруст рафтанро ёд гирам».
Дар зиндагии тоҷикӣ муносибатҳо бисёр муҳиманд. Обрӯ, номи хуби оила, муносибат бо ҳамсояҳо ва эҳтироми дигарон ҷойи калон доранд. Ин чизҳо метавонанд хуб бошанд, аммо баъзан инсонро водор мекунанд, ки гуноҳашро пинҳон кунад, то дигарон ӯро бад набинанд. Вале Худо аз мо пеш аз ҳама дили рост мехоҳад. Одам метавонад дар назди мардум обрӯманд бошад, аммо дар дилаш пур аз кина, ғурур ё гуноҳи пинҳонӣ бошад. Тавба моро ба ҷое мебарад, ки мо барои нигоҳ доштани намуди зоҳирӣ не, балки барои пок шудани дил назди Худо меоем.
Дар ин Забур танҳо гуноҳ нест. Забурнавис инчунин аз танҳоӣ ва рад шуданаш мегӯяд. Дӯстонаш аз ӯ дур шудаанд ва дигарон ба ӯ бо душманӣ менигаранд. Ин эҳсос барои инсон хеле вазнин аст. Вақте одам худро танҳо ҳис мекунад, метавонад фикр кунад: «Ҳеҷ кас маро намефаҳмад. Ҳеҷ кас ба ман аҳамият намедиҳад. Ман танҳо мондаам». Аммо ҳатто дар чунин ҳолат Худо ҳузур дорад.
17 Зеро ки гуфтаам: «Мабодо бар ман шодкомӣ ёбанд ва, агар пешпо хӯрам, бар ман такаббур кунанд». 18 Зеро ки ман ба афтодан наздик шудаам, ва дардам ҳамеша дар рӯ ба рӯи ман аст. 19 Зеро ки ба гуноҳи худ иқрорам, аз хатои худ ғамгинам. 20 Валекин душманонам зинда ва пурзӯранд, ва онҳое ки ноҳақ бадхоҳи мананд, бисьёранд; 21 Ва онҳое ки ба ивази некӣ бадӣ мекунанд, барои он ба ман адоват доранд, ки некиро пайравӣ менамоям. 22 Маро тарк накун, эй Худованд Худои ман! Аз ман дур набош; 23 Ба мадади ман шитоб кун, эй Худованд, эй наҷоти ман! (37:17-23, KM99)
Шояд баъзан одамони наздиктарини мо моро дуруст нафаҳманд. Шояд дӯстамон моро ноумед кунад. Шояд касе, ки ба ӯ бовар доштем, моро рад кунад. Аммо фарзанди Худо ҳеҷ гоҳ аз ҳузури Ӯ берун намемонад. Худо моро дар вақти гуноҳамон ҳам даъват мекунад, ки ба назди Ӯ баргардем. Ӯ мехоҳад моро на танҳо аз гуноҳ бахшад, балки дард ва танҳоии моро низ бо муҳаббати Худ шифо бахшад.
Баъзан мо мехоҳем ҳама мушкилотро худамон ҳал кунем. Мо мехоҳем худро муҳофизат кунем, обрӯямонро нигоҳ дорем ва нишон диҳем, ки ҳама чиз хуб аст. Аммо имон моро ба ҷои дигар мебарад: аз худтакякунӣ ба Худотакякунӣ.
Забурнавис дар миёни тамоми дардҳояш мегӯяд: «Аммо ба Ту, эй Худованд, умед бастаам; Ту иҷобат намо, эй Худованд Худои ман» (Забур 37:16, KM99). Ин умед аст. Ӯ ҳанӯз мушкилот дорад, аммо дигар танҳо ба қуввати худ такя намекунад. Ӯ медонад, ки Худо мешунавад.
Ва шояд ҳамин яке аз муҳимтарин дарсҳои ин Забур бошад: ҳатто вақте мо аз гуноҳ, дард ё танҳоӣ хаста мешавем, роҳи мо аз Худо дур шудан нест, балки ба Ӯ наздик шудан аст. Тавба моро ба Худо бармегардонад, умед моро дар назди Ӯ нигоҳ медорад ва Ӯ тадриҷан дили моро дигар мекунад.
Ин барои мо низ муҳим аст. Вақте гуноҳ мекунем, ду интихоб дорем. Метавонем аз Худо дур шавем, худро сафед кунем ва гуноҳамонро пинҳон намоем. Ё метавонем ба назди Худо биёем, гуноҳамонро иқрор кунем, тавба намоем ва ба раҳмати Ӯ такя кунем.
Дар имони масеҳӣ ду ҷиҳати муҳими иқрори гуноҳро мебинем. Аввал, вақте инсон ба Масеҳ имон меорад, гуноҳашро назди Худо эътироф мекунад ва наҷоти Худоро қабул менамояд. Мо ба корҳои худ такя намекунем, балки ба он чизе ки Худо дар Масеҳ барои мо кардааст, такя мекунем. Мо фарзанди Худо мешавем (Юҳанно 1:12).
Сипас, ҳамчун имондор, мо ҳар рӯз ба назди Худо бармегардем. 1 Юҳанно 1:9 мегӯяд, ки агар гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одил аст, ки гуноҳҳои моро биомурзад ва моро аз ҳар ноинсофӣ пок кунад.
Ин маъно надорад, ки мо тамоми умр танҳо дар ҳисси гунаҳкорӣ зиндагӣ мекунем. Баръакс, мо гуноҳро назди Худо мегузорем, бахшиши Ӯро қабул мекунем ва дар муносибат бо Ӯ зиндагӣ карданро идома медиҳем. Гуноҳро иқрор кардан охири роҳ нест. Он оғози баргаштан ба Худо ва бо Ӯ зиндагӣ кардан аст.
Аз ин рӯ, тавбаи ҳақиқӣ моро дар гузашта маҳкам намекунад. Он моро ба Худо бармегардонад.
Имрӯз, агар дилатон вазнин бошад, онро танҳо дар худ нигоҳ надоред. Агар аз ягон кори худ пушаймон бошед, онро ба Худо бигӯед. Агар бо касе муносибататон вайрон шуда бошад, аз Худо хирад пурсед, ки чӣ гуна онро дуруст кунед. Агар гуноҳе борҳо такрор шуда бошад, танҳо нагӯед: «Ман дигар намекунам». Ба Худо бигӯед: «Худовандо, дили маро дигар кун. Ман намехоҳам ба худ такя кунам. Ба ман кӯмак кун, ки ба Ту такя намоям».
Тавба танҳо тағйир додани рафтор нест; тавба тағйир ёфтани дил аст. Вақте дил ба Худо бармегардад, фикрҳо, хоҳишҳо ва рафтори мо низ тадриҷан дигар мешаванд.
Пас имрӯз бори гуноҳ, пушаймонӣ, тарс ва ташвишро танҳо набардорем. Ба назди Худо биёем. Гуноҳро иқрор кунем, тавба намоем, раҳмати Ӯро қабул кунем ва боз ба Ӯ такя намоем. Ӯ Худои наҷоти мост. Ӯ моро тарк намекунад. Ва ҳаёти масеҳӣ танҳо як бор омадан ба назди Худо нест, балки ҳар рӯз дар муҳаббат, раҳм ва файзи Ӯ зиндагӣ кардан аст.
