Забур 31-32 – Баракатҳои Худо барои имондорон
- Забур 1 – Хушбахтии одилон ва ҳалокати шарирон
- Забур 2 – Подшоҳе, ки ман дар он паноҳ мебарам
- Забур 3 – Умед бастан ба мадади Худо
- Забур 4 – Дуои шоми Довуд
- Забур 5 – Дуои субҳи Довуд
- Забур 6 – Барои рӯҳи даҳшатбор дуо кунед
- Забур 7 – Ба Ту паноҳ мебарам
- Забур 8 – Шаъну шарафи инсоният
- Забур 9 – Суруди пурсурури Довуд
- Забур 10 – Худованд асоси одил аст
- Забур 11 – Каломи Худо рост аст
- Забур 12 – Тарс ва эътимод
- Забур 13 & 14 – Мулоҳиза оиди таронаҳои 13 ва 14
- Забур 15 & 16 — Худо паноҳгоҳи ман аст
- Забур 17 – Шукр кунед – Худо наҷот медиҳад
- Каломи Худо – Забур 18
- Худо Подшоҳ аст – Забур 19 & 20
- Забур 21:1-19 – Азоби Масеҳ
- Забур 22 – Чӯпони ман
- Забур 23 – Кӣ метавонад ба Худо наздик шавад?
- Забур 24 – Роҳи Худо ё роҳи хиҷил
- Забур 25 – Беайбии маро санҷед
- Забур 26 – Худованд нури ман
- Забур 27 — Худованд паноҳгоҳи амни ман аст.
- Забур 28 — Овози Худованд
- Забур 29 – Наҷот: ҳаёт дар Худост
- Забур 30 — Умедворони Худованд хиҷил намешаванд
- Забур 31-32 – Баракатҳои Худо барои имондорон
- Забур 33 – Cуруди Cитоиш
- Забур 34 – Худо Довари одил аст
- Забур 35 – Худо сарчашмаи ҳаёт
- Забур 36 – Худованд ҳамаи мардумро мебинад ва медонад
- Забур 37 – Дуои тавба ва тағйири дил
- Забур 38 — Кӯтоҳии ҳаёт ва умед ба Худо
- Забур 39 — Худо моро аз чоҳи гуноҳ берун меорад
- Забур 40 – Худовандо, ба ман раҳм кун
- Забур 61- Умеди мо дар Худованд аст
- Забур 62 – Нони Ҳаррӯза
- Забур 63
- Забур 64
Забурҳои 31–32 моро ба шодӣ, умед ва эътимод ба Худо даъват мекунанд. Забур 31 дар бораи баракати бахшиши гуноҳ ва шодии касест, ки гуноҳи худро назди Худо пинҳон намекунад. Забур 32 бошад, бузургӣ, қудрат ва вафодории Худоро нишон дода, моро даъват мекунад, ки на ба қувваи инсонӣ, балки ба Худо умед бандем. Якҷоя ин ду Забур таълим медиҳанд, ки шодии ҳақиқӣ аз бахшиши Худо ва эътимоди комил ба Ӯ меояд.
Забур 31 – Хушбахтии бахшидашавӣ
Забур 31:1 бо суханони зебо оғоз мешавад: «Хушо касе ки гуноҳаш бахшида шудааст ва хатояш пӯшида шудааст.» Хушбахтии ҳақиқӣ аз он сар мешавад, ки Худо гуноҳҳои моро мебахшад. Мо худамон наметавонем гуноҳҳои худро пок кунем. Худо роҳи бахшишро муҳайё кард ва танҳо ба воситаи Ӯ мо омурзиш меёбем. Барои ҳамин забурнавис аз он шод аст, ки бори гуноҳаш бардошта шуд.
Дар ин Забур мебинем, ки гуноҳ шабу рӯз бар дили ӯ вазнин буд (31:4). Вале дар ояти 5 мегӯяд, ки гуноҳи худро аз Худо пинҳон накард. Ӯ гуноҳи худро эътироф кард ва Худо бо меҳрубонии Худ ӯро бахшид. Худо қурбониеро, ки барои бахшиш лозим буд, муҳайё кард.
Баъзан мо медонем, ки Худо моро бахшидааст, аммо ҳанӯз худро гунаҳкор ҳис мекунем. Мо бори айбдориро бар дӯш мегирем. Аммо вақте ба кори Худо бовар мекунем, мефаҳмем, ки Ӯ на танҳо гуноҳҳои моро бахшид, балки ба мо ҳаёти нав низ дод. Агар Худо ҷазои гуноҳҳои моро бардошта бошад, дигар лозим нест, ки мо ҳамеша бо ҳисси айбдорӣ зиндагӣ кунем.
Дар фарҳанги тоҷикӣ мегӯянд: «Бори вазнинро як кас танҳо кашида наметавонад.» Гуноҳ низ чунин бор аст. Ин борро инсон танҳо бардошта наметавонад. Худо мехоҳад, ки мо онро назди Ӯ гузорем ва бо дили сабук зиндагӣ кунем.
Худо паноҳгоҳи мост. Ҳар рӯз, вақте бо Ӯ роҳ меравем, Ӯ моро нигоҳ медорад ва роҳнамоӣ мекунад. Дар Забур 31:8 Худо мегӯяд, ки моро таълим медиҳад ва роҳеро, ки бояд равем, ба мо нишон медиҳад. Дар ояти 10 низ мебинем, ки муҳаббати вафодори Худо касеро, ки ба Ӯ таваккал мекунад, иҳота мекунад.
Аз ин сабаб мо метавонем бо шодӣ зиндагӣ кунем, на бо тарсу ғам. Мо ҳар рӯз дар интизори он нестем, ки шояд Худо моро бубахшад. Мо бо итминон медонем, ки Ӯ моро бахшидааст ва бо Ӯ дар сулҳу осоиш роҳ меравем. Наҷот туҳфаест, ки Худо воқеан ба фарзандони Худ медиҳад. Ӯ намехоҳад, ки мо ҳамеша аз Ӯ мисли як довари сахт ё посбоне, ки мунтазири хатои мост, тарсем. Худо бо мо роҳ меравад ва Рӯҳулқудс дар мо сокин аст. Ӯ мехоҳад, ки мо дар озодӣ, шодӣ ва умеди нав зиндагӣ кунем.
Ин маънои онро надорад, ки гуноҳро сабук гирем. Баръакс, азбаски Худо моро бахшид, мо бо муҳаббат мехоҳем Ӯро итоат кунем. Мо барои ба даст овардани меҳрубонии Худо зиндагӣ намекунем; мо аз он сабаб итоат мекунем, ки аллакай меҳрубонӣ ва бахшиши Ӯро қабул кардаем.
Эй Худованд, ташаккур барои он ки гуноҳҳои маро бахшидӣ. Ту бори гуноҳи маро бардоштӣ ва ба ман ҳаёти нав бахшидӣ. Ба ман ёрӣ деҳ, ки дигар бо ҳисси айбдорӣ зиндагӣ накунам, балки ҳар рӯз бо шодӣ, сулҳ ва итминон бо Ту роҳ равам. Маро роҳнамоӣ кун ва бигзор ҳамеша дар паноҳи Ту оромӣ ёбам. Омин.
Забур 32 – Ситоиш барои вафодории Худо
Ин Забур шодии Забури пешинаро идома медиҳад ва бо ситоиши Худо анҷом меёбад. Довуд Худоро барои ростӣ ва вафодориаш ҳамду сано мегӯяд. Мо Худоро бо дуо, бо суруд ва бо хондани Каломи Ӯ ҳамду сано мекунем. Дар Забур 32:4 гуфта шудааст: «Зеро каломи Худованд рост аст, ва ҳар кори Ӯ бо вафодорист.»
Каломи Худо рост ва боэътимод аст. Бо ҳамин калом Ӯ ҷаҳонро офарид. Тамоми аҳли замин бояд аз Ӯ тарсу эҳтиром дошта бошанд, зеро Ӯ бар тамоми офариниш ҳукмронӣ мекунад. Ӯ баҳру дарёҳоро зери қудрати Худ нигоҳ медорад ва тамоми ҷаҳонро идора мекунад.
Ғамхории Худо на танҳо дар табиат, балки дар таърихи халқҳо низ дида мешавад. Бисёр давлатҳо ва роҳбарон нақшаҳои худро месозанд, аммо на ҳамаи онҳо амалӣ мешаванд. Худо иҷозат намедиҳад, ки ҳар нақшаи инсон иҷро гардад. Вале нақшаи Худо ҳамеша устувор мемонад. Забур 32:11 мегӯяд, ки нияти Худованд то абад боқӣ мемонад ва мақсадҳои Ӯ аз насл ба насл идома меёбанд.
Ин барои мо дарси муҳим аст. Дар таърихи Тоҷикистон низ ҳукуматҳо, сарҳадҳо ва замонҳо борҳо тағйир ёфтаанд. Империяҳо омадаанду рафтаанд, аммо Худо ҳамоно Подшоҳ аст. Нақшаҳои инсон мегузаранд, вале иродаи Худо ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад.
Хушо халқе, ки ба Худованд такя мекунад ва мехоҳад бо роҳи Ӯ зиндагӣ намояд. Худо адолат ва ростиро дӯст медорад. Ӯ мехоҳад, ки дилҳои мо ба Ӯ тааллуқ дошта бошанд. Умеди мо набояд ба қудрати одамон, сарват ё сиёсат бошад, балки танҳо ба Худо бошад.
Дар фарҳанги тоҷикӣ баъзан одамон мегӯянд: «Фалонӣ пуштибони калон дорад.» Бисёриҳо фикр мекунанд, ки агар шахси қудратмандро пуштибон дошта бошанд, ҳама чиз ҳал мешавад. Аммо Забур ба мо ёд медиҳад, ки пуштибони ҳақиқӣ танҳо Худост. Ӯ аз ҳар ҳоким ва аз ҳар қудрати замин болотар аст.
Имрӯз низ баъзан сиёсатмадорон номи Худоро барои расидан ба мақсадҳои худ истифода мебаранд. Аммо Подшоҳии Худо аз барномаҳои сиёсӣ фарқ мекунад. Худо аввал дили инсонро дигар мекунад. Вақте дил дигар мешавад, рафтор, адолат ва муҳаббат низ дигар мешаванд.
Забур 32:18 мегӯяд, ки чашми Худованд бар онҳое аст, ки аз Ӯ метарсанд ва ба муҳаббати вафодори Ӯ умед мебанданд. Худо танҳо суханони моро намебинад; Ӯ дилҳои моро мебинад. Ӯ медонад, ки оё мо ҳақиқатан Ӯро дӯст медорем ё не.
Дар охири Забур чунин мехонем: «Ҷони мо Худовандро мунтазир аст; Ӯ мададгор ва сипари мост.»
Касе ки ба лашкар, пул ё қудрати инсон такя мекунад, дар ниҳоят ноумед мешавад, зеро ҳамаи ин чизҳо маҳдуданд. Аммо умеде, ки ба Худо баста шудааст, ҳеҷ гоҳ шарманда намекунад. Ӯ ҳамеша ба ваъдаҳои Худ вафодор мемонад.
Эй Худованд, мо Туро мунтазир мешавем. Дилҳои моро роҳнамоӣ кун, то адолат ва ростиро дӯст дорем. Ба мо ёрӣ деҳ, ки умеди худро на ба қудрати одамон, балки танҳо ба Ту бандем. Бигзор муҳаббати Ту дар зиндагии мо намоён бошад ва мо дар Масеҳ Исо пурра ба Ту таваккал кунем. Омин.
Баракатҳои Худо барои имондорон
- Гуноҳҳои мо бахшида мешаванд ва мо дигар бори гуноҳро танҳо намекашем (Забур 32:1–2).
- Худо паноҳгоҳ ва муҳофизи мост дар вақти душворӣ (Забур 32:7).
- Худо роҳи дурустро ба мо нишон медиҳад ва моро бо маслиҳати Худ роҳнамоӣ мекунад (Забур 32:8).
- Мо метавонем дар Худо шодӣ кунем, зеро Ӯ моро бо муҳаббати Худ иҳота мекунад (Забур 32:10–11).
- Худо ба мо умед мебахшад, ҳатто вақте вазъият душвор аст (Забур 33:18).
- Худо моро нигоҳ медорад ва аз марг халос мекунад (Забур 33:19).
- Мо метавонем ба Худо такя кунем, зеро каломи Ӯ рост ва корҳои Ӯ боэътимоданд (Забур 33:4).
- Баракати ҳақиқӣ дар он аст, ки Худо Худованди мо мебошад (Забур 33:12).
- Муҳаббати Худо моро фаро мегирад, вақте ки ба Ӯ умед мебандем (Забур 33:22).