Ғалотиён 5 – Озодӣ аз гуноҳ ва меваи Рӯҳ
Мо дар Масеҳ озод ҳастем. Худовандро ҳамду сано кунед, ки мо дар Масеҳ дигар ғуломи гуноҳ нестем. Мо дар Масеҳ шахсияти нав дорем ва Ӯ ба мо дили нав, роҳҳои нави зиндагӣ мебахшад ва ба мо қувват мебахшад.
Озодӣ дар Масеҳ
«Пас, Масеҳ моро барои озодӣ озод кардааст. Бинобар ин устувор бошед ва боз худро зери юғи ғуломӣ нагузоред» (Ғал. 5:1, KMO).
Пеш аз шинохтани Масеҳ мо ғуломи гуноҳ будем. Гуноҳ моро идора мекард. Мо фикр мекардем, ки бо корҳои худ, бо диндорӣ ё бо риояи қоидаҳо метавонем назди Худо қабул шавем. Аммо Масеҳ омад ва моро озод кард. Ӯ гуноҳи моро бар дӯши Худ гирифт ва дар салиб ҷазои моро пардохт. Мо дар Масеҳ озод ҳастем.
Ин озодӣ маънои онро надорад, ки акнун ҳар чӣ хоҳем мекунем. Баъзеҳо фикр мекунанд: «Агар файз бошад, пас метавонам ҳар чӣ хоҳам, ҳамонро кунам». Не. Озодӣ дар Масеҳ иҷозати гуноҳ нест. Озодӣ маънои онро дорад, ки дигар гуноҳ ва қонун моро ғулом намекунад. Мо ҳоло фарзандони Худо ҳастем ва мехоҳем мисли Падари худ зиндагӣ кунем.
Дар ин порча Павлус дар бораи хатна сухан мегӯяд. Барои яҳудиён хатна нишонаи аҳди Иброҳим буд. Ин маросим барои писарон дар рӯзи ҳаштум иҷро мешуд. Аммо баъзе одамон ба мӯъминони ғайрияҳудӣ мегуфтанд, ки агар хатна нашаванд, наҷот намеёбанд. Яъне онҳо мехостанд ба Инҷил боз қоидаи дигар илова кунанд.
Мо дар Масеҳ озод ҳастем
Ғалотиён 5:7–15 — Муҳаббат ва озодӣ
Каломи Худо мегӯяд: «Шумо хуб медавидед. Кӣ шуморо боздошт, то ба ростӣ итоат накунед?» (Ғал. 5:7, KMO).
Дар мусобиқа ҳар кас бояд дар роҳи худ давад. Агар касе ба пеши дигаре дарояд, ӯро аз роҳ мебарорад. Ҳамин тавр, муаллимони дурӯғин ба ҳаёти рӯҳонии имондорон даромада, онҳоро аз роҳи файзи Худо дур карданд. Худо онҳоро ба озодӣ ва файз хонда буд, на ба бори қонун.
Мақоли тоҷикӣ мегӯяд: «Роҳи каҷ ба манзил намерасонад». Вақте инсон аз ҳақиқат каме дур мешавад, оҳиста-оҳиста пурра аз роҳ мебарояд.
Павлус баъд мисоли хамиртурушро меорад. Хамиртуруш кам аст, вале тамоми хамирро таъсир мекунад. Ҳамин тавр, гуноҳ ва таълимоти нодуруст аввал хурд менамояд, вале агар пеши роҳи он гирифта нашавад, тамоми дил ва ҷамоатро фаро мегирад.
Исо ҳам дар бораи «хамиртуруши фарисиён» огоҳ карда буд (Мат. 16:6, KMO). Баъзе гуноҳҳо ошкор мебошанд, вале баъзеашон дар дил пинҳонанд, мисли ғурур, ҳасад, кина ва худписандӣ. Инҳо ҳам «хамиртуруш» ҳастанд. Барои ҳамин мӯъмин бояд дилашро нигоҳ дорад, чунки «оташ аз шарора сар мешавад».
Павлус озодиро иҷозат барои зиндагии худхоҳона намеҳисобад. Калом мегӯяд: «Ба воситаи муҳаббат ба якдигар хизмат кунед» (Ғал. 5:13, KMO).
Озодии ҳақиқӣ ин нест, ки одам ҳар чӣ хоҳад кунад. Озодии ҳақиқӣ ин аст, ки инсон дигар ғуломи гуноҳ нест ва метавонад бо муҳаббат зиндагӣ кунад.
Павлус ҳатто калимаи «хизматгор»-ро истифода мебарад. Мӯъмин озод аст, вале бо ихтиёри худ ба Масеҳ ва ба дигарон хизмат мекунад. Ин мисли ғуломе аст, ки баъд аз озод шудан аз хона намеравад, чунки соҳибашро дӯст медорад. Муҳаббат ӯро нигоҳ медорад, на маҷбурӣ.
Калом мегӯяд: «Тамоми шариат дар як калом ҷамъ мешавад: ёри худро мисли худ дӯст бидор» (Ғал. 5:14, KMO). Худо танҳо рӯйхати қоидаҳоро намехоҳад. Ӯ дили пур аз муҳаббат мехоҳад. Агар муҳаббат бошад, инсон ба дигарон зарар намерасонад.
Аммо дар ҷамоати Ғалотия ҷанҷол ва ҷудоӣ сар шуда буд. Калом мегӯяд: «Агар якдигарро газида ва хӯред, эҳтиёт шавед, ки якдигарро нест накунед» (Ғал. 5:15, KMO).
Вақте кина, баҳс ва ғурур ба калисо медарояд, одамон мисли ҳайвонҳои ваҳшӣ ба ҳамла ба якдигар сар мекунанд.
Ин огоҳӣ барои мо ҳам муҳим аст. Озодӣ дар Масеҳ маънои зиндагии беқоида надорад. Мо озод шудем, то Худоро дӯст дорем ва ба дигарон хизмат кунем. Агар муҳаббат роҳбари дили мо бошад, сулҳ ва ягонагӣ меояд. Агар «хамиртуруши» гуноҳро роҳ диҳем, вай тамоми ҳаётро вайрон мекунад.
Худовандо, маро дар муҳаббати Худ ва зиндагии пок аз гуноҳ ҳидоят кун. Бигзор ман дар Ту бимонам ва аз роҳи ҳақиқат дур нашавам. Ба ман ёрӣ деҳ, ки барои худ зиндагӣ накунам, балки бо муҳаббат ба дигарон хизмат намоям. Дили маро аз кина, ғурур ва худписандӣ пок кун. Бигзор зиндагии ман муҳаббати Туро ба дигарон нишон диҳад. Омин.
Ғалотиён 5:16-25 — Роҳ рафтан дар Рӯҳ
Ҳаёти масеҳӣ мисли ҷанги дохилӣ аст. Як тараф ҷисм аст, ки моро ба гуноҳ, ҳавову ҳавас ва худхоҳӣ мекашад. Тарафи дигар Рӯҳи Худост, ки моро ба покӣ, муҳаббат ва итоат роҳнамоӣ мекунад. Ҳар касе ки ба Масеҳ имон овардааст, ин муборизаро эҳсос мекунад. Баъзан дил мехоҳад кори дуруст кунад, вале табиати кӯҳна ба тарафи дигар мекашад.
Калом мегӯяд: «Пас мегӯям: ба ҳасби Рӯҳ рафтор кунед, ва шаҳвати ҷисмро ба амал нахоҳед овард.» Ғалотиён 5:16 (KMO)
Ин маънои онро дорад, ки ғалаба бар гуноҳ танҳо бо қувваи ирода намешавад. Бисёр одамон фикр мекунанд: «Ман худамро ислоҳ мекунам». Вале баъд боз ба ҳамон гуноҳ меафтанд. Чаро? Чунки ҷисм бо қувваи инсон мағлуб намешавад. Барои ҳамин Худо Рӯҳи Худро додааст, то ба мо қувват бахшад.
Дар тоҷикӣ мегӯянд: «Об аз боло лой шавад, аз поён тоза намешавад». Агар дил иваз нашавад, рафтор ҳам пурра иваз намешавад. Рӯҳи Худо аввал дилро дигар мекунад, баъд зиндагиро.
Калом мефаҳмонад, ки байни ҷисм ва Рӯҳ ҳамеша зиддият ҳаст: «Зеро ҷисм хилофи Рӯҳ шаҳват меронад, ва Рӯҳ хилофи ҷисм; ва инҳо ба якдигар мухолифанд, то шумо он чи мехоҳед, накунед.» Ғалотиён 5:17 (KMO)
Баъзан масеҳӣ ҳайрон мешавад: «Чаро ман ҳоло ҳам бо гуноҳ мубориза мебарам?» Ин мубориза нишонаи он аст, ки Рӯҳи Худо дар ту кор мекунад. Одами беимон бисёр вақт бе ғам ба гуноҳ меравад. Вале вақте Рӯҳ дар дил зиндагӣ мекунад, дарун ором намемонад.
Баъд Калом корҳои ҷисмро номбар мекунад: бадӣ, зино, хусумат, рашк, ғазаб, фитна ва дигар чизҳо. Инҳо мисли алафи бегонаанд. Агар дилро эҳтиёт накунем, зуд мерӯянд. Як рашки хурд метавонад дӯстиро вайрон кунад. Як ғазаби кӯтоҳ метавонад оиларо захмӣ кунад.
Дар ҷомеаи мо баъзан одам мегӯяд: «Ман ҳамин хел таваллуд шудаам» ё «Табиати ман ҳамин аст». Аммо Каломи Худо мегӯяд, ки масеҳӣ набояд зери ҳукми табиати кӯҳна зиндагӣ кунад. Мо озод шудем, то ба Худо пайравӣ кунем.
Калом роҳи дигарро нишон медиҳад. Ҳаёти пур аз Рӯҳ мева дорад: «Аммо самари Рӯҳ ин аст: муҳаббат, шодӣ, осоиштагӣ, пурсабрӣ, меҳрубонӣ, некӯӣ, вафодорӣ, фурӯтанӣ, парҳезгорӣ.»
Ғалотиён 5:22-23 (KMO)
Диққат кунед, ки Калом «самар» мегӯяд, на «самарҳо». Вақте Рӯҳи Худо дар инсон кор мекунад, зиндагии ӯ тадриҷан дигар мешавад. Мисли дарахти хуб, ки бо вақт мева меорад. Дарахт шабона калон намешавад. Барои ҳамин масеҳӣ бояд сабр кунад ва ҳар рӯз бо Худо роҳ равад.
Баъзан одам мехоҳад зуд муқаддас шавад, вале Худо моро қадам ба қадам таълим медиҳад. Дар тоҷикӣ мегӯянд: «Қатра-қатра дарё шавад». Ҳар рӯзи итоат, ҳар дуои самимӣ, ҳар «не» гуфтан ба гуноҳ моро қавитар мекунад.
Калом боз мегӯяд: «Агар мо ба ҳасби Рӯҳ зиндагӣ мекарда бошем, пас ба ҳасби Рӯҳ низ рафтор кунем.» Ғалотиён 5:25 (KMO)
Ин
Ин мисли роҳ рафтан бо роҳбалад аст. Рӯҳи Худо пеши роҳ аст ва мо аз паси Ӯ қадам мезанем. Агар Ӯ ба бахшиш даъват кунад, мебахшем. Вақте Ӯ гӯяд забонатро нигоҳ дор, хомӯш мемонем. Агар ба ёрии ниёзмандон ҳидоят кунад, дилсахт намешавем.
Имрӯз аз худ бипурсем:
Ман бештар ба овози ҷисм гӯш медиҳам ё ба овози Рӯҳ? Дар зиндагии ман кадом самари Рӯҳ дида мешавад? Кадом кори ҷисм ҳоло ҳам бо ман мубориза мекунад?
Худо моро танҳо нагузоштааст. Ӯ Рӯҳи Худро додааст, то ҳар рӯз моро роҳнамоӣ кунад. Ғалаба танҳо аз кӯшиши инсон нест, балки аз зиндагӣ кардан бо Рӯҳи Худост.
Худовандо, ба Ту ташаккур мегӯям, ки фикрҳои ботинии маро медонӣ ва то ҳол маро қабул кардаӣ. Ман пур аз гуноҳ ва ғурури худ ҳастам. Ман эътироф мекунам, ки қабул кардани ҳақиқати Ту баъзан барои ман душвор аст. Баъзан нисбат ба дигарон беадолатона рафтор мекунам ва аксар вақт ба амалҳои худ такя мекунам, то қабули Туро ба даст орам. Аммо дар Масеҳ ман медонам, ки қабул шудаам, на ба воситаи корҳои худ ва на бо роҳҳои аблаҳонаи инсонӣ.