Нони Ҳаррӯза

Худо Одам ва Ҳавворо дар боғи Адан ҷой дод ва танҳо як амр ба онҳо дод. Дар ин қисса мебинем,

Ҳастӣ 1 офариниши коинотро тавсиф мекунад, ки дар он Худо тартиб ва зебоиро дар як холигоҳи торик ва бешакл дар

Аз азал, вақте ки Худо оламро офарид, мақсади Ӯ барои инсон некӣ, баракат ва зиндагӣ дар назди Худо буд. Китоби

Калисои тоҷикӣ минбаъд ҳам барои шумо «нони ҳаррӯза» омода мекунад, то баракат гиред. Дар ин ҷо китобҳои наве пешниҳод мешаванд,

Дар боби 6-уми Ғалотиён, Каломи Худо имондоронро даъват мекунад, ки Инҷилро бо фурӯтанӣ, муҳаббат ва итоат дар зиндагии худ амалӣ

Мо дар Масеҳ озод ҳастем. Худовандро ҳамду сано кунед, ки мо дар Масеҳ дигар ғуломи гуноҳ нестем. Мо дар Масеҳ

Мавзӯи асосии ин боб озодӣ дар Масеҳ ва фарзандии рӯҳонӣ аст, на ғуломӣ дар зери шариат. Павлус мефаҳмонад, ки имондорон

Исо, Худованд аз ҷониби пешвоёни дин боздошт шудааст. Он гоҳ онҳо ӯро барои маҳкумият доварӣ мекунанд. Исо мегӯяд, ки онҳо

Луқо 22:1-6 – Замина ба хиёнати Исо Яҳудо ҳам розӣ шуд ва фурсати муносиб меҷуст, ки аз мардум пинҳонӣ Исоро

Дар Луқо 21 Исо харобшавии Ерусалим ва маъбади боҳашамати онро пешгӯӣ мекунад. Ӯ шогирдонашро огоҳ мекунад, ки лашкарҳо шаҳрро ихота