Китоби Ҳастӣ

Вақте Худо инсонро офарид, Ӯ гуфт: «Одамро ба сурати Худ офарем». Ин суханон ба мо нишон медиҳанд, ки инсон тасодуф

Ҳастӣ 10 насли се писари Нӯҳ, яъне Сом, Ҳом ва Ёфатро баён мекунад. Аз онҳо халқҳо ва миллатҳои гуногун пайдо

Пас аз тӯфон Худо Нӯҳ ва фарзандони ӯро баракат дод, aҳди Нӯҳ баст ва нишонаи он аҳдро рангинкамон гузошт, то

Баъзан дар зиндагӣ чунин менамояд, ки мо дар миёни тӯфон қарор дорем. Дуо мекунем, интизор мешавем, вале ҷавоб дер меояд.

Худо ба Нӯҳ гуфт, ки ба киштӣ дарояд (Ҳастӣ 7:1). Вақте Нӯҳ ва аҳли хонааш дохил шуданд, Худо дари киштиро

Хулосаи кӯтоҳи Ҳастӣ 6 Дар Ҳастӣ 6 одамон дар рӯи замин хеле зиёд шуданд, вале гуноҳ ва бадӣ ҳам бештар

Ин боб насаби Одамро то замони Нӯҳ нишон медиҳад. Дар ду ояти аввал Худо ба мо хотиррасон мекунад, ки инсон

Дар Ҳастӣ 4 мо дар бораи ду писари Одаму Ҳавво, Қобил ва Ҳобил мехонем. Ҳар ду ба Худо қурбонӣ оварданд,

Бахшиш ҳамеша арзиш дорад. Дар ин қисмат мо бори аввал мебинем, ки чӣ тавр Худо гуноҳро мепӯшонад ва роҳи оштӣ

Худо Одам ва Ҳавворо дар боғи Адан ҷой дод ва танҳо як амр ба онҳо дод. Дар ин қисса мебинем,