Ҳастӣ

Забур 36 моро таълим медиҳад, ки аз сабаби муваффақ шудани одамони бад хавотир нашавем ва ба онҳо ҳасад набарем. Баъзан

Худо Одам ва Ҳавворо дар боғи Адан ҷой дод ва танҳо як амр ба онҳо дод. Дар ин қисса мебинем,

Ҳастӣ 2:1–17 нишон медиҳад, ки Худо пас аз анҷом додани офариниш дар рӯзи ҳафтум истироҳат кард ва он рӯзро баракат

Ҳастӣ 1 офариниши коинотро тавсиф мекунад, ки дар он Худо тартиб ва зебоиро дар як холигоҳи торик ва бешакл дар

Ҳастӣ 15 ҳаракати равшани дили Иброҳимро нишон медиҳад — аз ноустуворӣ ва андешаи инсонӣ ба боварии пурра ба он чи

Ҳикояи Иброҳим имрӯз барои ҳар яки мо маънии махсусе дорад. Мо онро бештар ҳамчун намунаи имон ва итоати Иброҳим ба

Дар Ҳастӣ 15 мо мебинем, ки Худо чӣ гуна бо Иброҳим муносибат мекунад. Ин ҳикоя бисёр унсурҳои асосии наҷотро намоён

Дар Ҳастӣ 6 ва 7 мебинем, ки Нӯҳ бо роҳи қурбонӣ ба Худо наздик мешавад. Ӯ ҳайвоноти покро дар киштӣ

Яке аз аввалин ҳикояҳо пас аз гуноҳи Одаму Ҳавво ба писарони онҳо дахл дорад. Кадом анъанаҳо аз боғи Адан боқӣ

Қурбонӣ дар нақшаи наҷоти Худо — ин силсилаест, ки нишон медиҳад чӣ гуна Худо қурбонии хунро барои омурзиши гуноҳҳо муайян