Исои Масеҳ

Ин матн саҳнаро тавсиф мекунад, ки мардум бо иштиёқи зиёд барои шунидани суханони Исо ҷамъ омада буданд, на дар маркази

Ибриён 4:15 мегӯяд: «Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ, монанди

Ҳангоми омадани Марям ва Юсуф ба маъбад, ду шаҳодати равшан дар бораи Кӯдаки Масеҳ зоҳир шуд. Шимъӯн ва Ҳанно —

Хонишҳои пайдоиш шукргузорӣ барои таваллуди Масеҳ ва интизории бозгашти Ӯро рӯҳбаланд мекунанд. Он вақт барои интизорӣ ва ибодати умедбахш аст.

Рӯзи 27 – Луқо 2:25-32– Шимъӯн интизор аст Мувофиқи қонуни Мусо, писарбача пас аз ҳашт рӯз хатна карда мешуд ва

Рӯзи 25 – Луқо 2:1-7 Дар замони таваллуди Исо, Қайсар Август, ки худро писари илоҳӣ эълон карда буд, ҳамчун аввалин

Рӯзи 22 – Инҷили Матто 1:18-24 – Хоби Юсуф Юсуф, вақте фаҳмид, ки Марям, арӯсаш, ҳомиладор аст, мехост ӯро пинҳонӣ

Рӯзи 12 – Ишаъё 9:1-3 Ишаъё 9 бо ҳамду сано барои он чи Худо карда ва хоҳад кард, оғоз мешавад.

Рӯзи 11 – Ишаъё 7:10-14 Дар замони подшоҳии Оҳоз (735–720 то милод), Яҳудо ба империяи Ашшур тобеъ буд. Дар ҳамин

Рӯзи 10 – Ишаъё 2:1-5 Дар рӯъё, ки дар Ишаъё 2 навишта шудааст, Худо нишон медиҳад, ки бо Ерусалим ва