Исои Масеҳ

Исо шогирдонро ҷуфт-ҷуфт фиристод, то хушхабарро паҳн кунанд. Аҳамият диҳед, ки Ӯ нақшае дошт, ки ҳам дуо кардан ва ҳам

Сархатҳои охири боби нӯҳ нишон медиҳанд, ки одамони гуногун ба паём ва кори Исо чӣ гуна муносибат карданд. Баъзеҳо дар

«Ин Писари Ман аст, Ман Вайро интихоб кардаам. Ӯро гӯш кунед» (9:35) Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар ҳодисаи дигаргуншавӣ Малакути

Боби 2-и ин китоб ҷанбаҳои амалии зиндагӣ бо имон ё имон ва илова бар аъмоли некро нишон медиҳад. Инҷил танҳо

Исои Худованд марги худро пешгӯӣ мекунад ва инчунин ӯҳдадориҳои пайравони худро равшан месозад. Пештар Петрус эълон кард, ки Исо Масеҳ

Мақсади масал дар бораи коранда фаҳмондани он аст, ки паёми Исо чӣ гуна амал мекунад ва чаро одамон ба он

Луқо 6:27-36 – Душманони худро дӯст доред Дӯст доштани душманон 27 Ман ба шумо, ки суханамро мешунавед, мегӯям: душманонатонро дӯст

Луқо 6:1–5 – Дурнамои нав ба рӯзи шанбе Шогирдон бо дастони худ каме дона чиданд. Пас аз он ғӯзапояро молида,

Луқо 5:12–16 – Исо махавиро шифо медиҳад Шахсе, гирифтори бемории пӯст, назди Исо омад ва барои шифо хоҳиш кард. Махавӣ,