Забур 35 – Худо сарчашмаи ҳаёт
- Забур 1 – Хушбахтии одилон ва ҳалокати шарирон
- Забур 2 – Подшоҳе, ки ман дар он паноҳ мебарам
- Забур 3 – Умед бастан ба мадади Худо
- Забур 4 – Дуои шоми Довуд
- Забур 5 – Дуои субҳи Довуд
- Забур 6 – Барои рӯҳи даҳшатбор дуо кунед
- Забур 7 – Ба Ту паноҳ мебарам
- Забур 8 – Шаъну шарафи инсоният
- Забур 9 – Суруди пурсурури Довуд
- Забур 10 – Худованд асоси одил аст
- Забур 11 – Каломи Худо рост аст
- Забур 12 – Тарс ва эътимод
- Забур 13 & 14 – Мулоҳиза оиди таронаҳои 13 ва 14
- Забур 15 & 16 — Худо паноҳгоҳи ман аст
- Забур 17 – Шукр кунед – Худо наҷот медиҳад
- Каломи Худо – Забур 18
- Худо Подшоҳ аст – Забур 19 & 20
- Забур 21:1-19 – Азоби Масеҳ
- Забур 22 – Чӯпони ман
- Забур 23 – Кӣ метавонад ба Худо наздик шавад?
- Забур 24 – Роҳи Худо ё роҳи хиҷил
- Забур 25 – Беайбии маро санҷед
- Забур 26 – Худованд нури ман
- Забур 27 — Худованд паноҳгоҳи амни ман аст.
- Забур 28 — Овози Худованд
- Забур 29 – Наҷот: ҳаёт дар Худост
- Забур 30 — Умедворони Худованд хиҷил намешаванд
- Забур 31-32 – Баракатҳои Худо барои имондорон
- Забур 33 – Cуруди Cитоиш
- Забур 34 – Худо Довари одил аст
- Забур 35 – Худо сарчашмаи ҳаёт
- Забур 36 – Худованд ҳамаи мардумро мебинад ва медонад
- Забур 37 – Дуои тавба ва тағйири дил
- Забур 38 — Кӯтоҳии ҳаёт ва умед ба Худо
- Забур 39 — Худо моро аз чоҳи гуноҳ берун меорад
- Забур 40 – Худовандо, ба ман раҳм кун
- Забур 61- Умеди мо дар Худованд аст
- Забур 62 – Нони Ҳаррӯза
- Забур 63
- Забур 64
Ин забур ду роҳи зиндагиро муқоиса мекунад: роҳи шахси бадкор ва роҳи касе, ки ба Худо таваккал мекунад. Довуд мебинад, ки шахси бадкор аз Худо наметарсад. Ӯ дурӯғ мегӯяд, ҳатто худро фиреб медиҳад ва шабу рӯз барои бадӣ нақша мекашад. Ба фикри ӯ роҳи худ дуруст менамояд, вале оқибати он ҳалокат аст. Бадӣ барои муддате пеш меравад, аммо дар охир шахси бад меафтад ва дигар бархеста наметавонад (35:1–5, 13). Худо сарчашмаи ҳаёт, меҳрубонӣ ва умеди мост.
Мадҳ дар шаъни марҳамати Худо
1 Барои сардори муғанниён. Таронаи бандаи Худованд Довуд. 2 Маъсияти шарир андаруни дилам мегӯяд: «Тарси Худо дар пеши чашми вай нест»; 3 Зеро ки вай ба худаш дар назари худ тамаллуқ мегӯяд ва барои худ гуноҳе пайдо мекунад, то ки пур аз адоват гардад; 4 Суханони забонаш талбис ва макр аст; аз рафтори оқилона ва некӯкорӣ даст кашидааст; 5 Дар ҷогаҳи худ талбис мебофад, роҳи нодурустро пеш гирифтааст, аз бадӣ нафрат намекунад. (35:1-5)
Аммо Довуд диққати худро ба бадкорон намедиҳад. Ӯ худро низ бо онҳо муқоиса намекунад ва намегӯяд, ки аз онҳо беҳтар аст. Ба ҷои ин, чашмонашро ба Худо мебардорад. Вақте ки мо танҳо ба бадии одамон нигоҳ мекунем, рӯҳафтода мешавем. Вале вақте ба бузургии Худо менигарем, диламон оромӣ меёбад.
6 Худовандо! Эҳсони Ту то осмонҳост, садоқати Ту то афлок аст! 7 Адолати Ту мисли кӯҳҳои муаззам аст, довариҳои Ту вартаи бузург аст! Одамизод ва ҳайвонро Ту наҷот медиҳӣ, эй Худованд! 8 Чӣ арҷманд аст эҳсони Ту, эй Худо! Банӣ‐одам дар сояи болҳои Ту паноҳ меёбанд; 9 Аз равғани хонаи Ту сер мешаванд, ва аз наҳри шарбатҳои Худ онҳоро менӯшонӣ, 10 Зеро ки чашмаи ҳаёт бо Туст; дар нури Ту нурро мебинем. 11 Эҳсони Худро барои орифони Худ давом деҳ, ва адолати Худро барои ростдилон. 12 Бигзор пои ғурур бар ман наояд, ва дасти шарирон маро бадар наронад. 13 Дар он ҷо бадкирдорон афтодаанд, сарнагун шудаанд ва хеста наметавонанд.(35:6-13)
Дар ояти 6 Довуд бузургии Худоро васф мекунад. Меҳрубонии Ӯ то осмон мерасад ва вафодориаш то абрҳо. Адолати Ӯ мисли кӯҳҳои бузург устувор аст ва довариҳои Ӯ амиқ ва пурҳикмат мебошанд. Худо ҳам одамон ва ҳам ҳайвонотро нигоҳ медорад. Дар ҳоле ки бадкорон барои зарар расондан нақша мекашанд, Худо барои нигоҳ доштан ва ҳаёт бахшидан амал мекунад.
Меҳрубонии Худо танҳо як ҳиссиёт нест. Ӯ муҳаббати Худро бо амал нишон медиҳад. Раҳмати Худо маънои онро дорад, ки Ӯ ҷазое, ки мо сазовораш ҳастем, ба мо намедиҳад. Мо барои гуноҳ сазовори доварӣ ҳастем, аммо Худо бо раҳмати Худ гуноҳи моро бар дӯши Худ гирифт, то барои ҳар касе, ки ба Ӯ имон меорад, ҷазо ба бахшоиш табдил ёбад.
Файзи Худо бошад, баракатест, ки мо сазовораш нестем. Мо ҳаёти ҷовидонӣ, бахшоиш, сулҳ ва умеди навро ба даст овардаем, на аз рӯйи шоистагии худ, балки аз муҳаббати Худо. Раҳмат ҷазоро дур мекунад ва файз баракат мебахшад. Ҳар ду аз муҳаббати бузурги Худо сарчашма мегиранд.
Довуд мегӯяд: «Чӣ арҷманд аст меҳрубонии Ту!» (35:8). Бузургии Худо танҳо дар осмон нест, балки ба зиндагии ҳаррӯзаи мо низ мерасад. Ӯ моро зери сояи болҳои Худ паноҳ медиҳад, мисли мурғе, ки чӯҷаҳои худро аз хатар муҳофизат мекунад. Вақте худро заиф, танҳо ё тарсон ҳис мекунем, Худо паноҳгоҳи бехатари мост.
Дар бисёр деҳаҳои Тоҷикистон одамон медонанд, ки дар гармии тобистон соя чӣ қадар арзиш дорад. Чӯпон гӯсфандонашро ба ҷои соядор мебарад ва соҳибхона меҳмонро аввал ба ҷои салқин мешинонад. Ҳамин тавр, Худо низ барои фарзандони Худ ҷойи амну ором омода кардааст. Дар миёни душвориҳо Ӯ паноҳгоҳ ва оромии мост.
Дар ояти 10 Довуд мегӯяд: «Зеро чашмаи ҳаёт назди Туст, ва дар нури Ту нурро мебинем.» Худо сарчашмаи ҳаёт, қувват ва нури мост. Агар аз чашма дур шавем, ташна мемонем. Ҳамин тавр, агар аз Худо дур гардем, дили мо холӣ мешавад. Бисёр одамон умедро дар пул, мансаб ё қувваи худ меҷӯянд, аммо ин чизҳо дер давом намекунанд. Танҳо Худо метавонад ҷони инсонро пур кунад.
Довуд инчунин аз «хонаи Худо» ва «дарёи лаззатҳо»-и Ӯ ёд мекунад. Ин тасвире аз ҳузури Худо ва баракатҳои ҷовидонии Ӯст. Биҳишт дар Китоби Муқаддас пеш аз ҳама ҷои ҳузури Худост. Шодии асосии он дар он аст, ки мо бо Худо зиндагӣ мекунем ва аз муҳаббат, сулҳ ва муқаддасияти Ӯ пурра баҳра мебарем. Ин аз тасаввуроте фарқ мекунад, ки биҳиштро танҳо ҳамчун ҷои қонеъ кардани хоҳишҳои ҷисмонӣ нишон медиҳанд. Баракати бузургтарини биҳишт худи Худост.
Пас имрӯз ба Худое таваккал кун, ки сарчашмаи ҳаёт аст. Вақте атрофат ноором аст, ба вафодории Ӯ нигоҳ кун. Вақте худро нотавон ҳис мекунӣ, зери болҳои Ӯ паноҳ биҷӯй. Ӯ ҳамеша меҳрубон, пур аз раҳмат ва файз аст ва ҳаргиз фарзандони Худро тарк намекунад.
Эй Худованд, чашмони маро аз бадии одамон ба сӯи бузургии Худат гардон. Ташаккур, ки бо раҳматат маро аз ҷазое, ки сазовораш будам, наҷот додӣ ва бо файзат баракатҳое додӣ, ки сазоворашон нестам. Имрӯз маро зери болҳои Худ паноҳ деҳ. Ба ман ёрӣ деҳ, ки танҳо ба Ту такя кунам, зеро Ту сарчашмаи ҳаёт, нур, умед ва тамоми баракатҳои ман ҳастӣ. Омин.