Забур 33 – Cуруди Cитоиш
- Забур 1 – Хушбахтии одилон ва ҳалокати шарирон
- Забур 2 – Подшоҳе, ки ман дар он паноҳ мебарам
- Забур 3 – Умед бастан ба мадади Худо
- Забур 4 – Дуои шоми Довуд
- Забур 5 – Дуои субҳи Довуд
- Забур 6 – Барои рӯҳи даҳшатбор дуо кунед
- Забур 7 – Ба Ту паноҳ мебарам
- Забур 8 – Шаъну шарафи инсоният
- Забур 9 – Суруди пурсурури Довуд
- Забур 10 – Худованд асоси одил аст
- Забур 11 – Каломи Худо рост аст
- Забур 12 – Тарс ва эътимод
- Забур 13 & 14 – Мулоҳиза оиди таронаҳои 13 ва 14
- Забур 15 & 16 — Худо паноҳгоҳи ман аст
- Забур 17 – Шукр кунед – Худо наҷот медиҳад
- Каломи Худо – Забур 18
- Худо Подшоҳ аст – Забур 19 & 20
- Забур 21:1-19 – Азоби Масеҳ
- Забур 22 – Чӯпони ман
- Забур 23 – Кӣ метавонад ба Худо наздик шавад?
- Забур 24 – Роҳи Худо ё роҳи хиҷил
- Забур 25 – Беайбии маро санҷед
- Забур 26 – Худованд нури ман
- Забур 27 — Худованд паноҳгоҳи амни ман аст.
- Забур 28 — Овози Худованд
- Забур 29 – Наҷот: ҳаёт дар Худост
- Забур 30 — Умедворони Худованд хиҷил намешаванд
- Забур 31-32 – Баракатҳои Худо барои имондорон
- Забур 33 – Cуруди Cитоиш
- Забур 34 – Худо Довари одил аст
- Забур 35 – Худо сарчашмаи ҳаёт
- Забур 36 – Худованд ҳамаи мардумро мебинад ва медонад
- Забур 37 – Дуои тавба ва тағйири дил
- Забур 38 — Кӯтоҳии ҳаёт ва умед ба Худо
- Забур 39 — Худо моро аз чоҳи гуноҳ берун меорад
- Забур 40 – Худовандо, ба ман раҳм кун
- Забур 61- Умеди мо дар Худованд аст
- Забур 62 – Нони Ҳаррӯза
- Забур 63
- Забур 64
Забур 33 як суруди ситоиш ва боварӣ ба Худо аст. Довуд Худоро барои он ки ӯро наҷот дод, ситоиш мекунад ва дигаронро даъват мекунад, ки «бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯ аст». Ӯ таълим медиҳад, ки онҳое ки аз Худо метарсанд, метавонанд ба Ӯ такя кунанд, зеро Худо онҳоро нигоҳ медорад, ба онҳо ғамхорӣ мекунад ва вақте ки онҳо ба Ӯ муроҷиат мекунанд, дуояшонро мешунавад. Ин Забур ҳамчунин ба мо хотиррасон мекунад, ки Худо ба дилшикастагон наздик аст. Ӯ моро даъват мекунад, ки аз бадӣ дур шавем, некӣ кунем ва сулҳу осоиштагиро ҷӯё шавем.
Забур 33:1-11 – Худо паноҳгоҳи мост
Ин Забури Довуд баъд аз он навишта шудааст, ки ӯ аз назди подшоҳ Абималик (Ахиш) гурехт ва худро девона вонамуд кард (1 Подшоҳон 21:10–15). Дар назари одамон чунин менамояд, ки Довуд бо ҳилаи худ наҷот ёфт. Аммо худи Довуд дар ин Забур мегӯяд, ки наҷоти ҳақиқӣ аз Худо омад. Ӯ тамоми ҷалолро ба Худованд медиҳад.
Ин Забур аз 22 оят иборат аст ва дар забони ибронӣ ҳар оят бо ҳарфи навбатии алифбо оғоз мешавад. Ин нишон медиҳад, ки ҳамду санои Довуд аз «алиф то ё» пурра буд. Ӯ мехоҳад бигӯяд, ки Худо дар ҳар қисми ҳаёти инсон сазовори ҳамду саност.
Довуд мегӯяд: «Ман Худовандро ҳамеша ҳамд хоҳам гуфт.»
Ҳамду сано танҳо барои рӯзҳои осон нест. Барои Довуд шукргузорӣ одати ҳаррӯза буд. Вақте мо Худоро ҳамд мегӯем, диққати мо аз мушкилот ба бузургии Ӯ мегузарад. Он вақт мо дигар танҳо ба ақл ва қуввати худ такя намекунем, балки ба Худое, ки ҳама чизро беҳтар аз мо медонад. Ӯ на танҳо роҳро нишон медиҳад, балки моро аз миёни душвориҳо мегузаронад ва бардошта мебарад.
Дар фарҳанги тоҷикӣ баъзан одамон бо обрӯ, мансаб ё тавоноии худ фахр мекунанд. Аммо Довуд мегӯяд, ки фахр кардан аз Худо баракат меорад, вале фахр кардан аз худ дилро кӯр мекунад. Вақте инсон худро бузург мебинад, шунидани овози Худо барояш душвор мешавад. Фурӯтанӣ дари шунидани Худоро мекушояд.
Довуд мардумро даъват мекунад: «Биёед, Худовандро бузург гардонем.»
Албатта, мо Худоро аз он чи ҳаст, бузургтар карда наметавонем. Аммо вақте Ӯро бузург мешуморем, дарк мекунем, ки мо ба Ӯ муҳтоҷ ҳастем. Дар зиндагӣ марказ Худост, на мо. Мо хизматгорони Ӯ ҳастем ва мунтазир мешавем, ки Ӯ роҳро нишон диҳад.
Дар оятҳои 4 то 7 Довуд таҷрибаи шахсии худро нақл мекунад.
Ояти 4: Довуд Худовандро ҷустуҷӯ кард ва Худо ба ӯ ҷавоб дод. Ҷолиб он аст, ки ӯ аввал аз Худо халосӣ аз тарсро талаб накард, балки аввал Худоро ҷустуҷӯ намуд. Вақте Худоро ёфт, Худо тарсҳои ӯро бардошт.
Ояти 6: Довуд худро шахси мискин ва муҳтоҷ меномад. Ӯ ба Худованд нидо кард ва Худо сухани ӯро шунид ва аз ҳамаи мусибатҳояш халос кард. Ин ваъда танҳо барои Довуд нест, балки барои ҳар касест, ки бо фурӯтанӣ ба Худо такя мекунад.
Оятҳои 4–6: Худо ваъда намедиҳад, ки ҳаёти мо бе тарс ва мушкилот мешавад. Аммо Ӯ ваъда медиҳад, ки касонеро, ки Ӯро меҷӯянд, раҳо хоҳад кард. Бисёр вақт маҳз душвориҳо моро ба Худо наздиктар мекунанд.
Дар ояти 8 мехонем: «Фариштаи Худованд гирди тарсандагони Ӯ хайма мезанад ва онҳоро халос мекунад.» Ин метавонад ба ҳузури Худо ё ба фариштагони Ӯ ишора кунад, ки барои муҳофизати халқаш фиристода мешаванд.
Шояд Довуд воқеаи Яъқубро дар Ҳастӣ 32:1–2 дар назар дошт, вақте ки фариштагони Худо гирди ӯ буданд. Он вақт Яъқуб аз дидори Эсов метарсид, вале Худо ӯро нигоҳ дошт ва оштӣ ба амал омад. Худованд касонеро наҷот медиҳад, ки аз Ӯ метарсанд, на аз одамон.
Ин воқеа дар достони гурехтани Довуд дида намешавад, вале мо мисоли равшани онро дар 4 Подшоҳон 6:8–23 мебинем. Вақте хизматгори Элишо аз лашкари душман тарсид, Элишо дуо кард ва Худо чашмони ӯро кушод. Ӯ дид, ки кӯҳ пур аз аспҳо ва аробаҳои оташини Худо аст. Эҳтимол Элишо ин Забурро медонист ва ба муҳофизати Худо бовар дошт.
Аз ин оятҳо меомӯзем, ки ҳар касе дар тарс ё душворӣ Худовандро ҷӯяд, мебинад, ки Худо дуояшро мешунавад, ӯро халос мекунад ва гирди ӯ муҳофизати Худро қарор медиҳад.
Довуд баъд мегӯяд: «Бичашед ва бубинед, ки Худованд некӯст.» (33:9) Ин маънои «Худоро бисанҷед»-ро надорад. Баръакс, маънояш ин аст, ки шахсан Ӯро таҷриба кунед. Бо тамоми дил ба Ӯ таваккал намоед. Он гоҳ худатон хоҳед дид, ки Ӯ некӯст ва паноҳгоҳи боэътимод аст.
Бори дигар Довуд дар ояти 9 мардумро даъват мекунад, ки аз Худованд битарсанд. Ӯ мисоли шерҳоро меорад. Ҳатто шери пурқувват ҳам баъзан гурусна мемонад. Агар чунин ҳайвони пурқувват муҳтоҷ шавад, пас мо, ки аз шер заифтарем, чӣ қадар бештар ба Худо ниёз дорем. Худо моро мисли фарзандони Худ назди Худ мехонад ва ба мо меомӯзад, ки ба Ӯ бовар кунем ва дигар дар тарс зиндагӣ накунем.
Дар зиндагии тоҷикон бисёр вақт мегӯянд: «Пушти кас бояд қавӣ бошад.» Аммо имондор медонад, ки пушти ҳақиқии ӯ на шахси пурқудрат, на пул ва на мансаб аст. Паноҳгоҳи ҳақиқӣ танҳо Худованд аст. Вақте ки ба Ӯ такя мекунем, ҳатто агар вазъият тағйир наёбад ҳам, дили мо ором мешавад, зеро медонем, ки Ӯ гирди мо хайма задааст ва моро танҳо намегузорад.
Эй Худованд, ман некии Туро дар зиндагии худ чашидаам ва медонам, ки Ту сазовори боварӣ ҳастӣ. Ман пурра ба меҳрубонӣ ва муҳофизати Ту такя мекунам. Ба ман ёд деҳ, ки танҳо аз Ту битарсам, на аз одамон ва на аз вазъиятҳо. Ба ман кӯмак кун, ки ҳамеша дар паноҳгоҳи Ту зиндагӣ намоям ва оромии худро дар оғӯши пурмеҳри Ту пайдо кунам. Омин.
Забур 33:12–22 — Дар роҳи сулҳ қадам занед
Нимаи дуюми ин Забур аз ҳамду санои Худованд ба зиндагие мегузарад, ки ба Ӯ писанд аст. Касе, ки аз Худо метарсад, танҳо бо забон Худоро ситоиш намекунад, балки тарзи зиндагии худро низ дигар мекунад. Ӯ суханони рост мегӯяд, аз бадӣ рӯй мегардонад ва дар муносибат бо дигарон сулҳу оштиро меҷӯяд.
«Сулҳро биҷӯ ва аз паси он бирав.» Ин роҳи ҳар як имондор аст. Ҳаёти мо бояд мисли намак бошад, ки дар дили дигарон ташнагӣ ба сӯи Худоро ба вуҷуд меорад. Сулҳ танҳо набудани ҷанҷол нест. Сулҳ оромии дил, муносибатҳои солим ва зиндагии дуруст бо Худо ва одамон аст.
Дар фарҳанги тоҷикӣ бисёр вақт мегӯянд: «Аввал гапро фаҳм, баъд ҷавоб деҳ.» Вақте ки мо кӯшиш мекунем вазъияти шахси дигарро фаҳмем, бисёр нофаҳмиҳо аз байн мераванд. Аксар вақт ҷанҷол аз он сар мезанад, ки одамон ҳамдигарро намефаҳманд. Барои пайравӣ аз сулҳ баъзан лозим аст оромона сухан гӯем, бештар гӯш кунем, бахшиш пурсем ё дигаронро бахшем. Баъзе вақтҳо низ лозим аст ҳудудҳои солим гузорем, то сулҳ нигоҳ дошта шавад.
Дар оятҳои 15 ва 16 мебинем, ки Худованд аз мо дур нест. Чашмони Ӯ ба сӯи росткорон аст, гӯшҳои Ӯ дуоҳои онҳоро мешунаванд ва Ӯ ба зиндагии онҳо аҳамият медиҳад. Худои мо дур ва бепарво нест. Ӯ суханони моро мешунавад, корҳои моро мебинад ва дили моро медонад. Аз Ӯ ҳеҷ чиз пинҳон намемонад.
Баъзан мо чунон рафтор мекунем, ки гӯё довари ниҳоӣ ҳастем. Мо дигаронро бо назари худ қабул ё рад мекунем ва фикр мекунем, ки ҳақ ҳамеша бо мост. Аммо ин ҷойи Худост, на ҷойи мо. Худованд ба одамони фурӯтан рӯ меорад, вале аз мағрурон ва худситоён рӯй мегардонад.
Оятҳои 18 ва 19 тасаллии бузург мебахшанд. Худованд ба касоне наздик аст, ки дилашон шикастааст ва ба Ӯ нидо мекунанд. Вале касоне, ки танҳо ба қувва ва ақли худ такя мекунанд, аз Ӯ дур мемонанд. Фурӯтанӣ роҳи наҷотро мекушояд, аммо ғурур онро мебандад.
Дар байни ин оятҳо як пешгӯии муҳим дар бораи Масеҳ низ ҳаст. Дар ояти 20 гуфта шудааст, ки ҳеҷ яке аз устухонҳои Ӯ нахоҳад шикаст. Ин сухан дар Инҷили Юҳанно 19:36 иҷро шуд. Вақте ки Исои Масеҳ дар салиб ҷон дод, устухонҳои Ӯ шикаста нашуданд. Ин ҳамчунин моро ба қурбонии Фисҳ дар Хуруҷ 12:46 мебарад, ки барраи Фисҳ набояд устухони шикаста медошт.
Наҷоти Худо барои Исои Масеҳ маънои онро надошт, ки Ӯ аз марг мегурезад. Ӯ воқеан мурд ва ҷисми Худро барои гуноҳҳои мо қурбон кард. Аммо достон бо марг анҷом наёфт. Ӯ дафн шуд ва рӯзи сеюм эҳё гардид. Наҷоти ҳақиқӣ дар эҳёи Масеҳ пурра зоҳир шуд. Ҳар касе, ки ба қурбонии Ӯ паноҳ мебарад, аз гуноҳ халос мешавад ва назди Худо маҳкум намегардад. Ҳамин тавр, ояти охирини ин Забур иҷро мешавад: касоне, ки ба Худованд паноҳ мебаранд, наҷот меёбанд.
Эй Худованд, ташаккур, ки ба ҷойи ман ҷонатро дар салиб додӣ ва муҳаббати Худро ба ман нишон додӣ. Ман барои наҷот ва роҳнамоӣ танҳо ба Ту такя мекунам. Ба ман ёрӣ деҳ, ки дар байни одамон сулҳҷӯ бошам, зуд бахшам, бо фурӯтанӣ зиндагӣ кунам ва бо далерӣ роҳи сулҳи ҳақиқиро, ки аз марг ва эҳёи Исои Масеҳ меояд, ба дигарон расонам. Омин.