Забур 40 – Худовандо, ба ман раҳм кун
- Забур 1 – Хушбахтии одилон ва ҳалокати шарирон
- Забур 2 – Подшоҳе, ки ман дар он паноҳ мебарам
- Забур 3 – Умед бастан ба мадади Худо
- Забур 4 – Дуои шоми Довуд
- Забур 5 – Дуои субҳи Довуд
- Забур 6 – Барои рӯҳи даҳшатбор дуо кунед
- Забур 7 – Ба Ту паноҳ мебарам
- Забур 8 – Шаъну шарафи инсоният
- Забур 9 – Суруди пурсурури Довуд
- Забур 10 – Худованд асоси одил аст
- Забур 11 – Каломи Худо рост аст
- Забур 12 – Тарс ва эътимод
- Забур 13 & 14 – Мулоҳиза оиди таронаҳои 13 ва 14
- Забур 15 & 16 — Худо паноҳгоҳи ман аст
- Забур 17 – Шукр кунед – Худо наҷот медиҳад
- Каломи Худо – Забур 18
- Худо Подшоҳ аст – Забур 19 & 20
- Забур 21:1-19 – Азоби Масеҳ
- Забур 22 – Чӯпони ман
- Забур 23 – Кӣ метавонад ба Худо наздик шавад?
- Забур 24 – Роҳи Худо ё роҳи хиҷил
- Забур 25 – Беайбии маро санҷед
- Забур 26 – Худованд нури ман
- Забур 27 — Худованд паноҳгоҳи амни ман аст.
- Забур 28 — Овози Худованд
- Забур 29 – Наҷот: ҳаёт дар Худост
- Забур 30 — Умедворони Худованд хиҷил намешаванд
- Забур 31-32 – Баракатҳои Худо барои имондорон
- Забур 33 – Cуруди Cитоиш
- Забур 34 – Худо Довари одил аст
- Забур 35 – Худо сарчашмаи ҳаёт
- Забур 36 – Худованд ҳамаи мардумро мебинад ва медонад
- Забур 37 – Дуои тавба ва тағйири дил
- Забур 38 — Кӯтоҳии ҳаёт ва умед ба Худо
- Забур 39 — Худо моро аз чоҳи гуноҳ берун меорад
- Забур 40 – Худовандо, ба ман раҳм кун
- Забур 61- Умеди мо дар Худованд аст
- Забур 62 – Нони Ҳаррӯза
- Забур 63
- Забур 64
Ин Забур бо сухан дар бораи одаме оғоз мешавад, ки ба камбағал ва ниёзманд раҳм мекунад. Аммо худи шахси камбағал танҳо ба меҳрубонии одамон умед намебандад. Ӯ ба Худованд интизор мешавад, зеро медонад, ки Худо метавонад ӯро ёрӣ диҳад ва наҷот диҳад. Худо ӯро нигоҳ медорад, ба ӯ қувват ва ҳаёт медиҳад ва дар вақти беморӣ ӯро дастгирӣ мекунад (40:1–4).
1 Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд. 2 Хушо касе ки ба бенаво эътибор медиҳад! Дар рӯзи мусибат Худованд ӯро раҳо хоҳад кард. 3 Худованд ӯро нигаҳбонӣ хоҳад кард ва зинда хоҳад мононд, ва ӯ дар замин хушбахт хоҳад буд. Ва Ту ӯро ба дасти душманонаш нахоҳӣ супурд. 4 Худованд ӯро бар бистари беморӣ ёварӣ хоҳад кард. Тамоми вақти хобидани ӯ Ту дар бемории ӯ нигоҳубин хоҳӣ кард. 5 Ман гуфтам: «Худовандо! Ба ман марҳамат намо; ҷонамро шифо деҳ, зеро ки пеши Ту хато кардаам». 6 Душманонам дар ҳаққи ман суханони бад мегӯянд: «Ӯ кай мемирад, то ки номаш гум шавад?» 7 Ва агар касе ба иёдати ман биёяд, сухани дурӯғ мегӯяд; дили вай дар худ ғайбат ҷамъ мекунад, ва хамин ки берун рафт, ба гапу калоча шурӯъ менамояд.
8 Ҳамаи бадхоҳонам бо ҳамдигар дар ҳаққи ман пичир‐пичир мекунанд, бар зидди ман бадӣ меандешанд: 9 «Қабоҳате ба сари ӯ омадааст, ва акнун, ки ӯ хобидааст, дигар нахоҳад бархост». 10 Ҳатто касе ки бо ман дӯст буд, ва аз ӯ дилпур будам, ва ӯ нони маро мехӯрд, пошнаи худро бар ман баланд кардааст.
11 Валекин Ту, эй Худованд, ба ман марҳамат намо, маро ба по бархезон, то ки онҳоро сазо диҳам. 12 Аз ин хоҳам донист, ки Ту ба ман таваҷҷӯҳ менамоӣ, зеро ки душманам бар ман тантана намекунад. 13 Ва маро, ба сабаби беайбии ман, дастгирӣ хоҳӣ кард, ва ба хузури Худ то абад қоим хоҳӣ дошт. 14 Муборак аст Худованд Худои Исроил аз азал то абад! Омин ва омин! (40:1-14, KM99)
Ин суханон барои ҳар яки мо, вақте ки мушкилӣ дорем, хеле рӯҳбаландкунандаанд. Худо ҳолати моро мебинад. Ӯ дарди моро медонад ва моро фаромӯш намекунад. Вақте ки дигарон ба мо ёрӣ дода наметавонанд, мо метавонем ба Худо умед бандем.
Дар фарҳанги мо ҳам одамони ниёзманд бисёр вақт ба ёрии хешовандон, ҳамсояҳо ва дӯстонашон умед мебанданд. Ин хуб аст, зеро Худо мехоҳад, ки мо ба якдигар ёрӣ диҳем. Аммо ҳатто вақте ки одамон моро дастгирӣ мекунанд, умеди асосии мо бояд ба Худо бошад. Одам метавонад имрӯз ёрӣ диҳад, вале фардо худаш ба ёрӣ ниёз дошта бошад. Худо бошад, ҳамеша вафодор аст.
Баъд Довуд аз мушкилоти шахсии худ сухан мегӯяд (40:5–11). Ӯ аз Худо раҳм мехоҳад ва дар бораи душманонаш мегӯяд. Онҳо дар вақти бемории ӯ аз ҳолати заифаш истифода мебурданд. Вақте яке аз онҳо ба назди Довуд меомад, худро дӯст нишон медод, аммо дар асл нияти хуб надошт. Ӯ суханони бардурӯғ мегуфт ва маълумот ҷамъ мекард, то баъд Довудро бадном кунад.
Ин чиз барои мо ҳам шинос буда метавонад. Баъзан одам дар рӯ ба рӯи мо дӯстона сухан мегӯяд, вале пас аз рафтани мо дар бораи мо суханҳои бад мегӯяд. Дар фарҳанги мо обрӯ ва номи хуби инсон бисёр муҳим аст. Аз ин сабаб, бадном кардан ва паҳн кардани суханҳои нодуруст метавонад муносибатҳоро сахт вайрон кунад. Забур ба мо ёд медиҳад, ки ҳангоми чунин ҳолатҳо ба Худо муроҷиат кунем ва худамон ба ҳамин роҳи бад наравем.
Довуд мегӯяд, ки ҳатто як дӯсти наздики ӯ, шахсе, ки пештар бо ӯ дар як дастархон нишаста буд, ба ӯ хиёнат кардааст (ояти 10). «Пошнаашро бар зидди ман бардошт» маънои онро дорад, ки шахси наздик ба ӯ хиёнат кард. Ин ба хиёнати Яҳудо ба Исо монанд аст (Юҳанно 13:18).
Хиёнати дӯсти наздик аз хиёнати душман дардноктар аст. Душманро мо медонем ва аз ӯ эҳтиёт мекунем. Аммо вақте шахсе, ки ба ӯ бовар доштем, бар зидди мо мебарояд, дил сахттар мешиканад. Ин метавонад дар оила, байни дӯстҳо ва ҳатто дар байни хизматгузорони калисо рӯй диҳад.
Довуд қаблан дар Забур дар бораи бемории худ гуфта буд. Эҳтимол дорад, ки бемории Забур 37 ва Забур 40 як беморӣ бошад. Дар ҳар ду Забур Довуд бемории худро бо гуноҳ ва муносибати душманона ва дӯстони бевафо нисбат ба худ алоқаманд мекунад. Дар Забур 37 бештар худи беморӣ дар маркази диққат аст, аммо дар Забур 40 Довуд бештар дар бораи рафтори бади одамоне сухан мегӯяд, ки дар вақти бемории ӯ ба муқобили ӯ баромадаанд.
Душманони Довуд ҳатто мехостанд, ки ӯ бимирад (ояти 6). Барои мо тасаввур кардан душвор аст, ки чаро одамон нисбат ба Довуд чунин нафрат дошта бошанд. Аммо Довуд душманони бисёр дошт. Дар аввал онҳо аз хонадони Шоул буданд. Баъдтар ҳатто писари худи Довуд, Абшолӯм, бар зидди ӯ баромад ва бисёр одамони дар қаср ва лашкар ба тарафи Абшолӯм гузаштанд.
Чаро шахсе мисли Довуд, ки мехост подшоҳи хуб бошад, ин қадар душман дошт? Яке аз сабабҳо рашк ва хоҳиши қудрат буд. Вақте одам мебинад, ки шахси дигар обрӯ, таъсир ё эҳтироми бештар дорад, метавонад дар дилаш рашк пайдо шавад. Баъд рашк метавонад ба душманӣ табдил ёбад.
Ин барои мо, махсусан дар калисо, дарси муҳим аст. Баъзан одамон ба муқобили дигарон сухан мегӯянд ва мегӯянд: «Ман танҳо барои ҳақиқат мубориза мебарам». Албатта, мо бояд барои ҳақиқат истодагарӣ кунем. Аммо бояд дили худро санҷем. Шояд баъзан сабаби аслии суханони мо рашк бошад. Шояд мо мехоҳем, ки дигарон камтар таъсир дошта бошанд, то худамон бештар дида шавем.
Дар муҳити мо, ки муносибатҳои хешутаборӣ, обрӯ ва эҳтироми ҷомеа муҳиманд, чунин рақобат метавонад зуд ба ҷанҷол табдил ёбад. Мо бояд эҳтиёт кунем, ки барои баланд кардани номи худ номи дигаронро паст накунем. Худо аз мо намехоҳад, ки бо бадгӯӣ ва паҳн кардани айби дигарон худро калон нишон диҳем.
Дар охир Довуд аз Худованд мехоҳад, ки ба ӯ раҳм кунад ва ӯро аз ҳолати душвораш бардорад. Аммо ӯ танҳо барои қасос гирифтан дуо намекунад. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки қасос ба Худо тааллуқ дорад (Такрори Шариат 32:35; Румиён 12:19). Довуд ҳамчун подшоҳи Исроил вазифадор буд, ки бар зидди бадӣ истад ва адолатро нигоҳ дорад. Аммо ӯ бештар аз он ки барои обрӯ ва манфиати шахсии худ ғамхорӣ кунад, барои шарафи Худо ғамхорӣ мекард. Ӯ медонист, ки Худо подшоҳӣ ва ҳаёти ӯро дар дасти Худ нигоҳ медорад.
Худо мисли дӯстони бевафои Довуд нест. Одамон метавонанд моро тарк кунанд, ба мо хиёнат кунанд ё дар вақти мушкилӣ бар зидди мо бароянд. Аммо Худо вафодор аст. Ӯ моро нигоҳ медорад. Ӯ гуноҳҳои моро мебахшад. Ӯ ба мо умед медиҳад ва ҳаёти моро дар дасти Худ нигоҳ медорад.
Барои ҳаёти мо
Вақте ки одамон моро нодуруст мефаҳманд, дар бораи мо суханҳои бад мегӯянд ё ҳатто ба мо хиёнат мекунанд, мо набояд аввал ба қасос гирифтан фикр кунем. Мо бояд аввал ба Худо муроҷиат кунем. Баъзан дар ҷомеаи мо, вақте касе моро таҳқир мекунад ё номи моро бад мекунад, мо мехоҳем ба хешовандон ва дӯстонамон нақл кунем, то онҳо низ бар зидди он шахс истанд. Аммо ин метавонад ҷанҷолро боз ҳам калонтар кунад.
Забур 40 моро ба роҳи дигар мебарад: дарди худро ба Худо гӯем ва ба Ӯ такя кунем. Ҳамчунин, вақте касе дар вақти мушкилӣ ё беморӣ қарор дорад, мо бояд ӯро тарк накунем. Дар фарҳанги мо нигоҳубини бемор ва ёрӣ ба оилаҳои ниёзманд арзиши муҳим дорад. Ин чиз ба таълимоти Забур мувофиқ аст. Худо мехоҳад, ки мо нисбат ба заифон, беморон, камбағалон ва танҳо мондагон раҳмдил бошем.
Дуоиман
Худовандо, ман Туро ҳамду сано мегӯям ва барои ҳамаи корҳои бузурге, ки дар ҳаёти ман кардаӣ, ба Ту «омин» мегӯям. Ман бештар ба Ту бовар мекунам, на ба одамони гирду атрофам.
Вақте ки бемор ҳастам, маро нигоҳ дор. Вақте ки рӯҳафтода ҳастам, ба ман қувват деҳ. Вақте ки одамон маро тарк мекунанд ё ба ман хиёнат мекунанд, ба ман ёрӣ деҳ, ки ба қасос наравам, балки ба Ту такя кунам.
Гуноҳҳои маро бубахш ва маро пок гардон. Ба ман ёрӣ деҳ, ки нисбат ба камбағалон, беморон ва одамони ниёзманд раҳмдил бошам. Ба ман ҳамчунин ёрӣ деҳ, ки дар дилам рашк, кина ва бадгӯӣ ҷой нагирад.
Ман худро пурра ба некӣ ва раҳмати Ту месупорам. Имрӯз маро роҳнамоӣ кун ва ба ман ёд деҳ, ки дар ҳар ҳолат ба Ту умед бандем. Омин.