Нони ҲаррӯзаКитоби Хуруҷ

Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:1-21

This entry is part 42 of 44 in the series Нони Ҳаррӯза - Хуруҷ 19-40

Либосҳои махсуси коҳинон

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Коҳинон барои хизмат дар ҳузури Худо либосҳои махсус мепӯшиданд. Ҳунармандони моҳир ин либосҳоро мувофиқи дастуре, ки Худо ба Мусо дода буд, бо матоъҳои рангоранг ва ороишоти зебо тайёр карданд (Хуруҷ 39:1–21).

Ин либосҳо нишон медоданд, ки хизмат ба Худо кори одӣ набуд. Коҳинон барои иҷрои вазифаи махсус ҷудо карда шуда буданд. Онҳо дар назди Худо на танҳо барои худашон, балки аз номи тамоми халқи Исроил меистоданд.

Худо халқи Исроилро аз ғуломӣ дар Миср берун оварда буд ва онҳоро ба муносибати нав бо Худ ҷалб мекард. Акнун онҳо метавонистанд ҳамчун халқи Ӯ зиндагӣ кунанд ва ба роҳнамоии Ӯ гӯш диҳанд. Ин дигаргунии муносибат бо Худо бояд дар тарзи зиндагии ҳаррӯзаи онҳо низ намоён мешуд.

Дар Осиёи Марказӣ мо низ медонем, ки либос баъзан мақом, вазифа ё муносибати одамонро нишон медиҳад. Масалан, либоси махсуси табиб, омӯзгор ё шахси дигар метавонад ба мо фаҳмонад, ки ӯ чӣ гуна масъулият дорад. Аммо танҳо либоси зебо ё махсус будан маънои онро надорад, ки шахс вазифаи худро хуб иҷро мекунад. Муҳим аст, ки рафтораш низ ба масъулияташ мувофиқ бошад.
Ҳамин тавр, Худо на танҳо ба намуди зоҳирии мо, балки ба дили мо ва муносибатамон бо дигарон аҳамият медиҳад. Мо, ки ба Исо тааллуқ дорем, даъват шудаем, ки дар зиндагии ҳаррӯза меҳрубонӣ, бахшиш, фурӯтанӣ ва пурсабриро нишон диҳем.

Дарсҳои Худо

«Ва аз лоҷвард ва арғувон ва қирмиз либосҳои хизматӣ барои хизмат кардан дар қудс сохтанд; ва либосҳои муқаддас барои Ҳорун сохтанд, чунон ки Худованд ба Мусо амр фармуда буд» (Хуруҷ 39:1, KM99).

Либосҳои коҳинон муқаддас буданд, яъне барои хизмати махсус ба Худо ҷудо карда шуда буданд. Имрӯз низ Худо мехоҳад, ки зиндагии мо ба Ӯ тааллуқ дошта бошад. Ин маънои онро надорад, ки мо бояд либоси махсус пӯшем. Муҳим он аст, ки муносибат ва рафтори мо нишон диҳанд, ки мо фарзандони Худо ҳастем.

Каломи Худо моро даъват мекунад, ки ҳар рӯз гӯё либоси нав ба бар карда бошем, бо марҳамат, меҳрубонӣ, фурӯтанӣ ва пурсабрӣ зиндагӣ кунем: «Бино бар ин, шумо, ки халқи поку интихобшуда ва дӯстдоштаи Худо ҳастед, раҳму шафқат, меҳрубонӣ, хоксорию нармдилӣ ва сабру тоқатро дар бар карда, 13бо сабр якдигарро бардошт кунед. Агар касе аз шумо нисбати дигаре шикоят дошта бошед, якдигарро бахшед. Чунон ки Худованд шуморо бахшидааст, шумо низ дигаронро бахшед.» (Қӯлассиён 3:12-13, KMO).

Масалан, вақте ки дар хона байни аъзои оила нофаҳмӣ пайдо мешавад, мо метавонем бо сухани нарм ҷавоб диҳем, на бо ғазаб. Вақте ки ҳамсоя ё хешованде моро меранҷонад, метавонем ба ҷои нигоҳ доштани кина роҳи бахшишро интихоб кунем. Дар ҷойи кор низ ростқавлӣ ва муносибати нек бо дигарон нишон медиҳанд, ки имони мо танҳо сухан нест.

Ин хислатҳо на танҳо бо қувваи иродаи мо ба вуҷуд меоянд. Вақте ки ба Худо наздик мемонем ва ба роҳнамоии Ӯ гӯш медиҳем, Ӯ ба мо ёрӣ медиҳад, ки рӯз аз рӯз бештар ба хислати Исо монанд шавем.

Намояндаи мо дар назди Худо

Дар оятҳои 2–7 дар бораи эфӯд, либоси махсуси саркоҳин ва сангҳое, ки номҳои қабилаҳои Исроилро доштанд, сухан меравад. Ҳорун ин либосро мепӯшид ва бо ин роҳ халқи Исроилро дар назди Худо намояндагӣ мекард.

Имрӯз Исои Масеҳ Намояндаи мо дар назди Худост. Мо ба воситаи марг ва қурбонии Ӯ метавонем ба Худо наздик шавем ва бо боварӣ аз Ӯ ёрӣ пурсем. Мо набояд фикр кунем, ки танҳо одамони махсус ё касоне, ки корҳои зиёди динӣ мекунанд, метавонанд ба Худо наздик шаванд. Ба воситаи Исо мо ба ҳузури Худо даъват шудаем.

Дар номаи Ибриён 4:16 мехонем, ки мо метавонем бо ҷасорат ба тахти файзи Худо наздик шавем, то марҳамат ва ёрии Ӯро дар вақти зарурӣ пайдо кунем.

Ин ҳақиқат барои зиндагии ҳаррӯзаи мо аҳамияти калон дорад. Вақте ки бо мушкили оилавӣ, камбудии рӯзгор, беморӣ ё нофаҳмӣ рӯ ба рӯ мешавем, метавонем ба Худо муроҷиат кунем. Ӯ моро мешунавад ва ба мо ёрӣ медиҳад, ки дар вазъияти худ ба роҳнамоии Ӯ такя кунем.

Худои муқаддас, раҳмат, ки ба воситаи Исои Масеҳ ба Ту наздик шуда метавонем. Ба мо ёрӣ деҳ, ки на танҳо бо сухан, балки бо рафтори худ низ нишон диҳем, ки ба Ту тааллуқ дорем. Дар хона, дар байни ҳамсояҳо ва дар ҷойи кор ба мо ёрӣ деҳ, ки меҳрубон, фурӯтан, пурсабр ва ростқавл бошем. Бигзор зиндагии мо ба дигарон дар бораи муҳаббати Ту шаҳодат диҳад. Омин.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *