Нони ҲаррӯзаКитоби Хуруҷ

Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:1-14

This entry is part 16 of 44 in the series Нони Ҳаррӯза - Хуруҷ 19-40

Хаймаи Муқаддас

Худо нишон дод, ки Хаймаи Муқаддас чӣ гуна ва аз чи сохта шавад.

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Хуруҷ 26:1–14. Хаймаи муқаддас: Худо мехоҳад дар миёни халқи Худ бошад.

1 Ва масканро аз даҳ чодири катони нозуки дутоба, ва лоҷвард, ва арғувон, ва қирмиз бисоз, ва каррубиёнро бо бофти санъаткорона бар онҳо нақш намо. 2 Дарозии ҳар як чодир бисту ҳашт зироъ, ва фарохии ҳар як чодир чор зироъ бошад; ҳамаи чодирҳо ба як андоза бошад. 3Панҷ чодир бояд бо ҳамдигар пайванд карда шавад, ва панҷ чодири дигар бо ҳамдигар пайванд карда шавад. 4 Ва тугмахонаҳо аз лоҷвард бар лаби як чодире ки дар канори пайвандкунӣ мебошад, бисоз; ва бар лаби чодири канори пайвандкунии дуюм низ чунин бисоз. 5 Панҷоҳ тугмахона дар як чодир бисоз, ва панҷоҳ тугмахона дар канори чодире ки дар пайвандкунии дуюм мебошад, бисоз, — тугмахонаҳо бояд дар рӯ ба рӯи ҳамдигар бошад. 6 Ва панҷоҳ чангаки тилло бисоз; ва чодирҳоро бо чангакҳо ба якдигар пайванд намо, — ва маскан яклухт хоҳад шуд. (Хуруҷ 26:1-6, KM99)

Дар замонҳои қадим подшоҳон дар қасрҳои бузург зиндагӣ мекарданд. Аммо Худованд барои Худ хаймаеро интихоб кард, ки онро ҷамъ карда, ба ҷойи дигар бурдан мумкин буд. Исроилиён дар биёбон аз як ҷо ба ҷойи дигар мерафтанд ва Худо мехост, ки ҳузури Ӯ ҳамеша бо онҳо бошад. Ӯ намехост, ки халқаш танҳо дар як макон Ӯро ҷӯяд. Худо дар ҳар қадами роҳ бо онҳо буд.

Дар Хуруҷ 26 Худо ба Мусо нақшаи муфассали сохтани Хаймаи муқаддасро дод. Барои он аз катони нозук ва риштаҳои рангҳои гуногун истифода мебурданд. Дар матоъҳо нақши каррубиён бо ҳунари баланд бофта мешуд (26:1–6). Панҷ чодирро бо ҳам мепайвастанд ва панҷ чодири дигарро низ ҳамин тавр. Сипас, онҳоро бо чангакҳои тиллоӣ ба ҳам мепайвастанд, то як хаймаи ягона шавад (26:3–6).

Ин кор дақиқӣ, ҳунар ва ҳамкории одамони зиёдро талаб мекард. Дар фарҳанги мо низ, вақте ки одамон барои сохтани хона, омода кардани тӯй ё барпо кардани дастархон ҷамъ мешаванд, ҳар кас саҳми худро мегузорад. Ҳамин тавр, Хаймаи муқаддас ҳам бо тартибу ҳунар сохта мешуд, то барои ибодати Худо макони муносиб бошад.

Худо инчунин фармуд, ки барои хайма аз мӯйи буз матоъҳои дигар бофта, онҳоро ҳамчун рӯйпӯш истифода баранд (26:7–14). Ин рӯйпӯшҳо хаймаро аз офтоби сӯзон, шамол ва дигар таъсирҳои ҳавои биёбон муҳофизат мекарданд. Худо на танҳо дар бораи зебоии макони ибодат, балки дар бораи муҳофизат ва нигоҳ доштани он низ ғамхорӣ мекард.

Оят.7-17. Болопӯш ва сарпӯш бояд хаймаро ҳангоми ҳавои бад дар биёбон муҳофизат мекарданд. Оё ҷамоати шумо «болопӯш» – и қавӣ ва амин дорад, ки Худо дар он маскан гирифтааст? Оё он метавонад шуморо аз озмоишҳои бераҳмона ва васвасаҳои ин ҷаҳон муҳофизат кунад? Биёед дида бароем, ки чӣ тавр мо фармони Худоро дар бораи пушидани хаймаи муқаддас бо се парда дар ҷамоати худ истифода када метавонем.

Дарс барои ҳаёти мо

Хаймаи муқаддас ба мо нишон медиҳад, ки Худо мехоҳад дар миёни халқи Худ сокин бошад. Ӯ халқи Исроилро дар биёбон танҳо нагузошт, балки дар ҳар марҳилаи сафар онҳоро роҳнамоӣ мекард. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки ғамхории Худо танҳо ба рӯзҳои осоишта маҳдуд нест. Ӯ дар рӯзҳои душвор низ бо мост.

Дар Аҳди Қадим ба ҳузури муқаддаси Худо наздик шудан қоидаҳои махсус дошт. На ҳар кас метавонист ба ҳар қисми хайма дарояд. Аммо тавассути Исои Масеҳ мо имконият дорем, ки ба Худо наздик шавем. Ӯ бо хуни Худ роҳро барои мо кушод, то бо боварӣ ба ҳузури Худо биёем (Ибриён 9:1–5; 10:19–22). Ин неъмати бузург аст. Мо метавонем дар ҳар ҷо ва ҳар вақт дуо гӯем, бо Худо дардҳои диламонро дар миён гузорем ва роҳнамоии Ӯро биҷӯем.

Саркоҳини абадӣ, назар ба каҳонати Аҳди Қадим, каҳонати баландтаре дорад; Ӯ қурбонии олие, яъне Хуни шахсии Худро, меоварад.

1 Пас, аҳди якум низ дастурҳои оид ба ибодати Худо, ва қудси заминӣ дошт; 2Зеро хайма ба қисмҳо сохта шуда буд: қисми якум, ки дар он чароғдон ва миз ва нони тақдим буд, ва он «қудс» номида мешавад. 3 Ва дар паси парда кисми дуюми хайма буд, ки «қудси қудсҳо» номида мешавад, 4 Ки дар он бухурдони тиллоӣ ва сандуқи аҳд буд, ки ҳама ҷояш тиллокӯб шуда буд, ва дар он зарфи тиллоие пур аз манн, асои шукуфтаи Ҳорун ва лавҳаҳои аҳд буд, 5 Ва ба болои он каррубиёни ҷалол буданд, ки бар кафоратгоҳ соя меафканданд; дар ин хусус ҳоло муфассал сухан рондан лозим нест. ба Ибриён 9:1-5

Худо на танҳо ба ҳар як имондор ғамхорӣ мекунад, балки мехоҳад, ки ҷамоати мо низ дар Ӯ устувор бошад. Чунон ки рӯйпӯшҳои хайма онро муҳофизат мекарданд, муҳаббат, вафодорӣ, дуо ва ғамхории байни имондорон метавонанд ба ҷамоат ёрӣ диҳанд, ки дар вақти озмоишҳо устувор монад. Вақте ки мо якдигарро дастгирӣ мекунем, заифонро танҳо намегузорем ва ба васвасаҳои ҷаҳон дода намешавем, мо муҳити солимеро фароҳам меорем, ки дар он одамон ба Худо наздиктар мешаванд.

Муҳим аст, ки ҷамоати мо на танҳо аз берун зебо намояд, балки дар дохил низ бо муҳаббат, ростқавлӣ ва вафодорӣ ба Худо пур бошад. Дар фарҳанги мо меҳмоннавозӣ ва ғамхорӣ нисбат ба аҳли оила ва ҳамсояҳо арзиши баланд доранд. Вақте ки ин хислатҳоро бо муҳаббати Масеҳ ба кор мебарем, ҷамоати мо метавонад ҷойе бошад, ки одамони хаста, ранҷдида ва танҳо дар он ғамхории Худоро эҳсос мекунанд.

Барои мулоҳиза: Оё дар ҷамоати мо одамон муҳаббат ва ғамхории Худоро эҳсос мекунанд? Мо чӣ кор карда метавонем, то якдигарро дар рӯзҳои душвор дастгирӣ намоем ва ҷамоатамон дар имон устувор бошад?

Худовандо, шукр мегӯям, ки Ту халқи Худро дар биёбон танҳо нагузоштӣ ва имрӯз низ моро роҳнамоӣ мекунӣ. Ба мо ёрӣ деҳ, ки муҳаббати Туро дар муносибат бо якдигар нишон диҳем. Ҷамоати моро дар имон устувор гардон, то он на танҳо аз берун зебо, балки аз дарун низ бо муҳаббат, ростӣ ва вафодорӣ ба Ту пур бошад. Омин.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *